Halife, belirli şer'i hükümleri benimser ve bunları anayasa ve kanun olarak yürürlüğe koyar. Halife bir şer'i hükmü benimsediğinde, yalnızca bu hüküm uygulanması gereken şer'i hüküm haline gelir ve her vatandaşın alenen ve gizlice uymak zorunda olduğu bağlayıcı bir kanun olur.

The Khalifah adopts specific Shari’ah rules which he will enact as a constitution and laws. If he adopts a Shari’ah rule, this rule alone becomes the Shari’ah rule that must be acted upon and it becomes a binding law that every citizen must obey openly and privately.

Bu maddenin delili, Halife'nin belirli Şer'i hükümleri benimseme hakkına sahip olduğuna dair Sahabe'nin İcma'ıdır (genel uzlaşısıdır). Aynı yolla şu da sabit olmuştur: Halife'nin benimsediği hükümlere uymak farzdır. Müslüman, Halife'nin hükümler açısından benimsediği dışında hiçbir hükme uymasına izin verilmez; bu hükümler, Müçtehitlerden (İslam âlimlerinden) birinin benimsediği Şer'i hükümler olsa bile. Bunun sebebi, tüm Müslümanlar için bağlayıcı hale gelen Allah'ın hükmünün, Halife'nin benimsediği hüküm olmasıdır. Doğru yolda giden Hulefâ-i Râşidîn bu şekilde hareket etmiştir; birçok belirli hükmü benimsemiş ve bunların uygulanmasını emretmişlerdir. Bu nedenle Müslümanlar, aralarında Sahabe'nin tamamı olduğu halde, bu hükümlere uyar ve kendi içtihatlarını (İslami delillerden çıkarılan İslami görüşleri) terk ederlerdi. Örneğin Ebû Bekir (ra), boşanma konusunda, bir oturumda verilen üç talakın tek talak sayılacağına dair bir hüküm benimsemiştir. Ayrıca, Müslümanlar arasında malın taksimi konusunda, İslam'daki kıdeme ya da başka bir şeye bakılmaksızın malın Müslümanlar arasında eşit olarak dağıtılması gerektiğine dair bir hüküm benimsemiştir. Müslümanlar ona uymuş, kadılar ve valiler de onun benimsediği hükümleri uygulamıştır. Ömer (ra) makama geldiğinde, aynı iki konuda Ebû Bekir'in görüşlerinden farklı görüşler benimsemiştir: Üç talakın üç talak sayılacağı hükmünü koymuş ve malı eşit olarak değil, İslam'daki kıdemlerine ve ihtiyaçlarına göre Müslümanlar arasında dağıtmıştır. Müslümanlar da ona uygun şekilde uymuş, kadılar ve valiler de benimsediği hükümleri uygulamıştır. Ardından Ömer (ra), savaşla fethedilen toprakların savaşçılara değil, Beytülmal'e (devlet hazinesine) ganimet olarak ait olması ve toprağın sahiplerinde kalması, savaşçılar arasında ya da Müslümanlar arasında paylaştırılmaması yönünde bir kural benimsedi. Valiler ve kadılar da bu kuralın gereğine uydu ve benimsediği kuralı uyguladı.

The evidence of this Article is derived from the Ijma’ (General Consensus) of the Companions that the Khalifah reserves the right to adopt specific Shari’ah rules. It has also been established in the same manner that it is obligatory to act upon the rules adopted by the Khalifah. The Muslim is not permitted to act upon any rule other than what the Khalifah has adopted in terms of rules even if these rules were Shari’ah rules adopted by one of the Mujtahideen (scholars of Islam). This is so because the rule of Allah that becomes duly binding upon all the Muslims is what the Khalifah adopts. The rightly guided Khulafaa’ proceeded in this manner; they adopted a host of specific rules and ordered their implementation. Thus the Muslims, with all of the Companions amongst them, used to act upon these rules and to abandon their own Ijtihad (Islamic opinion derived from the Islamic evidences). For instance, Abu Bakr (ra) adopted in the matter of divorce a rule stipulating that the triple divorce would be considered as one divorce if it were pronounced in one sitting. He also adopted in the matter of distributing the wealth upon the Muslims a rule stipulating that wealth should be distributed equally amongst the Muslims, regardless of seniority in Islam or anything else. The Muslims followed him in this as well as the judges and the Walis (governors) implemented the rules that he had adopted. When Umar (ra) took office, he adopted other opinions different to those of Abu Bakr (ra) in the same two matters; he imposed the rule stipulating that the triple divorce is considered as three and he also distributed the wealth among the Muslims according to their seniority in Islam and according to their needs rather than distributing equally. The Muslims duly followed him in this and the judges and the governors implemented the rules he had adopted. Then, Umar (ra) adopted a rule stipulating that the land conquered in war is a spoil for Bayt Al-Mal (the State’s treasury), not for the fighters, and that the land should remain with its owners and should not be divided among the fighters or among the Muslims. The governors and the judges duly complied and implemented the rule that he had adopted.

Bu yöntemle, doğru yola iletilmiş olan bütün Hulefâ-i Râşidîn, görüşlerin benimsenmesi konusunda ilerlediler; insanlara kendi içtihatlarını ve üzerinde amel ettikleri kuralları bırakmalarını, bunun yerine Halife'nin benimsediğine bağlı kalmalarını emrettiler. Böylece Sahabe'nin İcma'ı iki konu üzerinde kuruldu: birincisi benimseme hakkı, ikincisi ise Halife'nin benimsediği şeye göre amel etme yükümlülüğüdür. Meşhur şer'î kaideler, Sahabe'nin bu İcma'ına dayanılarak türetildi. Bunlar şunlardır: "Sultan, ortaya çıkan meselelerin sayısınca hüküm verme hakkını saklı tutar", "İmamın emri ihtilafı giderir" ve "İmamın emri bağlayıcıdır".

It was in this manner that all of the rightly guided Khulafaa’ proceeded with respect to adoption of opinions, ordering people to abandon their Ijtihad and the rules which they had acted upon, and instead adhere to that which the Khalifah had adopted. So the Ijma’ of the Companions was established on two matters; the first is the right of adoption and the second is the obligation of acting upon what the Khalifah adopts. Famous Shari’ah principles were derived based on this Ijmaa’ of the Companions. These are: “The Sultan reserves the right to effect as many judgements as the problems which arise”, “The order of the Imam resolves the disagreement” and “The order of the Imam is binding”.

Bir İslami görüşü benimsemenin delili, tek bir konuda farklı İslami görüşlerin bulunmasıdır. Bu nedenle, herhangi bir meselede Şeriat hükmünü uygulamak için o mesele için belirli bir İslami görüşü benimsemek zorunludur. Bunun sebebi, Şâri'nin kulların fiillerine ilişkin hitabını temsil eden Şeriat hükümlerinin Kur'an'da ve rivayetlerde gelmiş olması ve bunların birçoğunun Arap diline ve Şeriata göre birden fazla olası anlama sahip olabilmesidir. Bu yüzden insanların Şâri'nin hitabını anlamada farklılaşmaları doğal ve kaçınılmazdır ve bu anlayış farkı, kastedilen anlamda ayrılık ve çelişki düzeyine ulaşır. Dolayısıyla aynı mesele hakkında farklı ve çelişkili anlayışların bulunması kaçınılmazdır. Bundan dolayı tek bir meselede pek çok farklı ve çelişkili görüş olabilir. İşte Allah'ın Elçisi ﷺ, Ahzab Savaşı'nda şöyle buyurduğunda:

The evidence for adopting one Islamic opinion is the fact that there are different Islamic opinions regarding one single matter; hence, in order to act upon the Shari’ah rule in any matter it is imperative to adopt a specific Islamic opinion for it. This is so because the Shari’ah rules, which represent the address of the Legislator related to the actions of the worshippers, have come in the Quran and in the narrations, and many of these can have a number of possible meanings according to the Arabic language and according to Shari’ah. For that reason, it is natural and inevitable that people differ in their understanding of the address of the Legislator and that this difference in understanding reaches the level of disparity and contradiction in the intended meaning. Thus, it is inevitable to have different and contradictory understandings of the same matter. Because of this, there could be a host of different and contradictory opinions in a single matter. So when the Messenger of Allah (pbuh) said at the battle of Ahzab:

.» لاَ يُصَلِّيَنَّ أَحَدٌ الْعَصْرَ إِلاَّ فِي بَنِي قُ رَيْظَة «.

.» لاَ يُصَلِّيَنَّ أَحَدٌ الْعَصْرَ إِلاَّ فِي بَنِي قُ رَيْظَة «.

“Kimse ‘Asr namazını ancak Benî Kurayza’da kılmasın” (Buhârî, İbn Ömer'den rivayet etmiştir). Bazıları bunu acele etmesi için bir teşvik olarak anladı ve bu yüzden Benî Kurayza'ya giderken yolda namazlarını kıldılar. Diğerleri ise bunu gerçekten Benî Kurayza'da ‘Asr namazını kılmalarının emredildiği şeklinde anladı; bu yüzden varacakları yere ulaşıncaya kadar ‘Asr namazını geciktirdiler. Allah'ın Resulü ﷺ bunun haberini alınca, her iki anlayışı da onayladı. Bunun benzeri birçok ayet ve rivayet vardır.

“None should pray ‘Asr but at Bani Quraythah” (recorded by Al-Bukhari through Ibn Umar), some understood that he was urging haste and so they prayed on their way to Bani Quraythah, while others understood that he had literally ordered them to pray ‘Asr in Bani Quraythah; therefore, they delayed praying ‘Asr until they reached their destination. When the Messenger of Allah (pbuh) heard of this, he approved both understandings, and there are many verses and narrations similar to this.

Tek bir meselede görüş ayrılığı, bu çeşitli görüşlerin hepsi Şeriat hükmü olduğu ve tek bir kişiyle ilgili tek bir meselede Allah'ın (SWT) hükmü birden fazla olmadığı için, Müslümanlara bunlardan bir görüşü benimsemeyi zorunlu kılar. Bu nedenle, üzerinde amel etmek için Şeriat'tan tek bir hükmü seçmek zorunludur. Dolayısıyla, Müslüman bir eyleme giriştiğinde, belirli bir Şeriat hükmünü benimsemesi gereklidir ve kaçınılmazdır; çünkü bir eylemi üstlenmek, Müslümanı o eylemi Şeriat hükmüne göre yerine getirmekle yükümlü kılar. Şeriat hükmüne göre amel etme zorunluluğu, bu hüküm Farz, Mendup, Haram, Mekruh veya Mubah olsun, Müslümanı belirli bir Şeriat hükmünü benimsemekle yükümlü kılar. Bu nedenle, eylemler için hükümler alınırken her Müslümanın belirli bir Şeriat hükmünü benimsemesi farzdır; bu, kişinin müctehid mi yoksa mükellid mi (bir meselede kendisi hüküm çıkarmak yerine bir âlimin görüşüne uyan kimse) olmasına, halife mi yoksa halife dışında biri mi olmasına bakılmaksızın geçerlidir.

The difference of opinion in single matters makes it incumbent upon the Muslims to adopt one opinion from these various opinions since all of them are Shari’ah rules and the rule of Allah (swt) in one single matter regarding one person is not multiple. Therefore, it is imperative to choose one single rule from the Shari’ah in order to act upon. Hence, the Muslim’s adoption of a specific Shari’ah rule is necessary and inevitable when he or she undertakes the action since undertaking the action obliges the Muslim to accomplish it according to the Shari’ah rule. The obligation of acting according to the Shari’ah rule, whether this was a Fard (obligatory), Mandub (recommended), Haram (forbidden), Makruh (despised) or Mubah (permitted) makes it incumbent upon the Muslim to adopt a specific Shari’ah rule. Therefore, it is obligatory upon every Muslim to adopt a specific Shari’ah rule when taking rules for actions, irrespective of whether he or she was a Mujtahid or a Muqallid (someone who follows the opinion of a scholar in an issue rather than deriving it themselves) or whether they were the Khalifah or other than the Khalifah.

Halife ile ilgili olarak, insanların işlerini yönetirken uyması gereken bir takım belirli kuralları benimsemesi zorunludur. Bu nedenle, yönetim ve otorite konularında, zekât, vergiler, harâc (arazi vergisi), dış ilişkiler ve Devletin birliği ve yönetimiyle ilgili her şey gibi tüm Müslümanlara ortak olan hususlarla ilgili belirli kuralları benimsemesi gerekir.

With respect to the Khalifah, it is imperative for him to adopt a host of specific rules according to which he assumes the management of peoples’ affairs. Hence, it is necessary for him to adopt certain rules pertaining to what is of a general nature to all the Muslims in terms of matters of government and authority such as Zakat, levies, Kharaj (land tax), foreign relations and everything that is related to the unity of the State and ruling.

Ancak onun kuralları benimsemesi incelemeye tabidir. Eğer Halifenin halkın işlerini yönetmesi belirli İslami kuralların benimsenmesine bağlıysa, bu durumda benimseme Halife için zorunlu olur. Bu, "Bir yükümlülüğün ancak onunla yerine getirilebildiği şey, kendisi de bir yükümlülüktür" şeklindeki Şeriat ilkesiyle uyumludur; antlaşmaların imzalanması buna örnektir. Ancak Halife, belirli bir konuda halkın işlerini, o konuda belirli bir kuralı benimsemeye başvurmadan İslam Şeriatının kurallarına göre yönetebiliyorsa, bu durumda benimseme ona zorunlu değil, caiz olur. Şahitlikte asgari şahit sayısı (Nisab Al-Shahadah) buna örnektir. Bu durumda Halifenin benimseyip benimsememekte serbest olması caizdir, çünkü özünde benimseme caizdir, zorunlu değildir. Bunun nedeni, sahabenin icmaının İmamın benimseyebileceği yönünde olması, İmamın mutlaka benimsemesi gerektiğine dair bir icmaın bulunmamasıdır. Dolayısıyla benimseme kendisi mübahtır ve zorunlu olan işlerin yönetiminin ancak benimseme yoluyla yerine getirilebilmesi durumu dışında zorunlu hale gelmez. Böyle bir durumda, yükümlülüğün yerine getirilebilmesi için benimseme zorunlu olur.

However, his adoption of the rules is subject to scrutiny. If the Khalifah’s managing of the people’s affairs were subject to adopting specific Islamic rules, then in this case the adoption would be obligatory upon the Khalifah. This would be in concordance with the Shari’ah principle stipulating that: “That, without which the obligation cannot be accomplished, is itself an obligation”, such as the signing of treaties. However, if the Khalifah could manage peoples’ affairs in a specific matter according to the Islamic Shari’ah rules without having to resort to the adoption of a specific rule in this matter, then in this case the adoption would be permitted for him rather than an obligation, such as Nisab Al-Shahadah (the minimum number of witnesses in a testimony). In this case, it is permitted for him to adopt or not to adopt, for in essence the adoption is permitted and not obligatory; this is so because the Ijma’ of the Companions is that the Imam can adopt and there is no Ijma’ that the Imam must adopt. Therefore, the adoption itself is permissible and it does not become obligatory unless the obligatory management of peoples’ affairs cannot be accomplished except through adoption. In such a case it then becomes obligatory so that the duty could be accomplished.