Mezâlim yargısı (Mezâlim), bir duruşma oturumu, davalının talebi veya davacının varlığıyla sınırlı değildir. Davacı olmasa bile her türlü zulüm davasını inceleme yetkisine sahiptir.

The judiciary of the Injustice Acts (Madhalim) is not restricted by a court session or the request of the defendant or the presence of the plaintiff. It has the authority to look into any case of injustice even if there is no plaintiff.

Delilleri, Mezâlim Mahkemesi'nin davaya bakması için doğru bir oturumun şartlarını doğrulayan delilin, davacının bulunmamasından dolayı geçerli olmadığıdır; çünkü davacının bulunması şart değildir, zira kimse davacı olmasa bile zulme (mazlumiyete) bakacaktır. Ayrıca davalının bulunmasının zorunlu olmaması da söz konusudur; çünkü mahkeme, zulmü (mazlumiyeti) ve davalıyı yakından incelediği için davalının hazır bulunmasını gerektirmeden davaya bakmaktadır. Bu nedenle mahkeme oturumunu şart koşan delil, Peygamber ﷺ'in sözleridir.

Its proof is the evidence which confirms the conditions for the correct session to look into a case does not apply to the Court of Injustices (Madhalim) due to the absence of a plaintiff, since there is no requirement for the presence of a plaintiff, as it will look into the injustice (Madhlamah) even if no one was a plaintiff. Also, the lack of necessity for the defendant to be present, because the court looks into the case without requiring the defendant to be present since it is looking closely at the injustice (Madhlamah) and the defendant. Therefore, the evidence which makes the court session a condition - which is the words of the Messenger (pbuh).