Madde 189

Madde 189 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Birinci cümle, İslam'ın egemenliğinde bulunmuş ve hâlâ çoğunluğu Müslüman olan İslam topraklarıyla ilgilidir; mesela Hindistan ve Lübnan gibi. 1342 Hicri'de Hilafet'in yıkılışından itibaren, Allah'ın (SWT) izniyle yeniden kurulana kadar İslam topraklarının tamamı Dârü'l-Küfür'dür. Çünkü bunların bir kısmı İslam dışında bir şeyle yönetilmekte ve dış güvenlikleri İslam'ın güvenliği değildir. Diğerleri Müslümanlar tarafından güvence altına alınmakta, ancak İslam dışı bir şeyle yönetilmektedir. Bunların hepsi Dârü'l-Küfür sayılır. Dârü'l-İslam iken Dârü'l-Küfür'e dönüşmüş olmaları nedeniyle, onları yeniden Dârü'l-İslam'a döndürmek için çalışmak zorunludur. Ancak İslam dışında bir şeyle yönetildikleri veya güvenlikleri İslam'ın güvenliği olmadığı sürece Dârü'l-Küfür olarak kalırlar ve Dârü'l-Küfür'ün hükümleri onlara uygulanır. Bir yerin Dârü'l-Küfür olması, orada yaşayan herkesin kâfir olduğu anlamına gelmez; aynı şekilde Dârü'l-İslam'da yaşayanların hepsinin Müslüman olduğu anlamına da gelmez. Burada "dâr" (yurt, diyar) teriminin anlamı, Şeriat'a ait bir terimdir: "şer'î gerçeklik". Yani bu anlamı veren Şeriat'tır; tıpkı salât ve sıyam gibi Şeriat terimlerinden diğerleri gibi.

The first clause is related to the Islamic lands which used to be ruled by Islam, such as India for example, or where the majority are Muslims such as in Lebanon. All of the Islamic lands since the destruction of the Khilafah in 1342 Hijri until it is re-established anew with the Permission of Allah (swt), are Dar Al-Kufr, because some of them are ruled by other than Islam and their external security is not the security of Islam. Others are secured by Muslims but are ruled by other than Islam. All of these are considered to be Dar Al-Kufr and since they used to be Dar Al-Islam it is imperative to work to revert them back to being Dar Al-Islam, but as long as they are ruled by other than Islam, or their security is other than the security of Islam, then they remain as Dar Al-Kufr, and so the rules of Dar Al-Kufr apply to them. It being Dar Al-Kufr does not mean that all its inhabitants are disbelievers, and it does not mean that in Dar Al-Islam that all its inhabitants are Muslims. Rather, the meaning of Dar (abode) here is a Shari’ah term: “Shar’i reality”, in other words, it’s the Shari’ah which gives it this meaning, like the terms Salah and Siyam and others from the Shari’ah terms.

“Ey Ebû Vehb, seni buraya ne getirdi?” Dedi. O da şöyle dedi: “Denildiğine göre, hicret etmeyen kimsenin dini yoktur.” Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Ey Ebû Vehb, Mekke'ye dön ve yerlerinde kal; çünkü hicret yoktur, ancak cihad ve niyet vardır. Savaşa çağrıldığınızda ise hemen çıkın.” (İbn Asakir'in rivayet ettiği hadis). Bütün bunlar Mekke'nin fethinden sonra hicretin olmadığını ifade etmektedir. Ancak bu olumsuzlamanın şer'i illeti (sebebi), rivayetin kendisinden çıkarılmaktadır; çünkü “Mekke'nin fethinden sonra” ifadesi, illeti içerecek bir biçimde gelmiştir. Bu da Mekke'nin fethinin, hicrete olan ihtiyacın ortadan kalkmasının illeti olduğu anlamına gelir. İllet, malulün (illetin sonucu olan hükmün) varlığı ve yokluğuyla birlikte var ve yok olduğu için, bu hüküm yalnızca Mekke'nin fethine özgü değildir; aksine herhangi bir yerin fethine de uygulanır. Bunun delili, başka bir rivayettir: “Fetihten sonra hicret yoktur.” Bunu, Buhârî'nin Hz. Aişe'den (r.a.) rivayet ettiği, hicret hakkında sorulduğunda verdiği cevap da desteklemektedir; o şöyle demiştir:

“What brought you here Abu Wahb? So he said: It is said there is no Deen for the one who does not emigrate. He said: Abu Wahb – return to Mecca and stay in your places, there is migration bu only Jihad and good intention, and when you are called to battle, then go forth.” (as reported by Ibn Asakir). All of this negates emigration after the conquest of Makkah, but this negation has the Shari’ah Illah (cause) derived from the narration itself, since his words: “after the conquest of Mecca” comes in a form that includes the ‘Illah, which means that the conquest of Makkah was the ‘Illah behind negating the need to emigrate. Since the ‘Illah is present and absent with the Ma’lul (caused), it is not specific to the conquest of Makkah rather it applies to the conquest of any place, with the evidence of another report: “there is no migration after Al-Fateh (conquest of Mecca)”. This is supported by what Al-Bukhari reported from Aisha(ra) when she was asked about emigration; she replied:

“Bugün hicret yoktur; mümin, fitnelere maruz kalmaktan korktuğu için dinini koruyarak Allah'a (c.c.) ve Resulü'ne (s.a.v.) kaçardı. Bugün ise Allah (c.c.) İslam'ı üstün kılmıştır ve mümin, Rabbine dilediği yerde ibadet edebilir.” Bu, fetihten önceki Müslümanın hicretinin, dinini koruyarak ve bu sayede belaya uğramamak için olduğunu; Mekke'nin fethinden sonra ise dinini açıkça yaşayabilme ve İslam'ın hükümlerini uygulayabilme imkânına kavuşulduğu için bu ihtiyacın ortadan kalktığını göstermektedir. Dolayısıyla hicretin gereksizliğinin ‘illeti (gerekçesi), belirli bir olay olan Mekke'nin fethi değil, fetihtir. Buna göre kastedilen, fethedilmiş bir topraktan hicret edilmeyeceğidir. Peygamber ﷺ'in Safvan'a, “Hicret sona ermiştir” sözü de Mekke fethedildikten sonra Mekke'den hicretin sona erdiğini ifade eder; çünkü hicret, kâfirlerin diyarından, Dârü'l-Küfür'den ayrılmaktır. Bir toprak fethedilip Dârü'l-İslam hâline gelirse, artık kâfirlerin toprağı ya da Dârü'l-Küfür olarak kalmaz ve oradan hicret de söz konusu olmaz. Buna göre fethedilen her toprağın, fethinden sonra hicreti yoktur, çünkü o, Dârü'l-İslam'ın bir parçası olmuştur. Bunu, Ahmed'in Muaviye'den rivayet ettiği şu hadis desteklemektedir. Muaviye şöyle demiştir: Allah'ın Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu işittim:

“There is no migration today – the believer used to escape with his Deen to Allah (swt) and His Messenger (pbuh), as he was afraid of facing the trials. As for today, Allah (swt) has made Islam prevail, and the believer can worship his Lord wherever he wishes” which indicates that the emigration for the Muslim before the conquest was in order to escape with his Deen thus avoiding being afflicted, and this was negated after the conquest of Makkah since he then became capable of openly practising his Deen and establishing the laws of Islam. So the conquest upon which this was based is the ‘Illah for negating the need to emigrate, and not the conquest of Makkah as a specific incident. Accordingly, what is meant is that there is no emigration from a land once it has been conquered. And his words to Safwan that emigration is finished meant emigration from Makkah after it had been conquered, since emigration is to leave the land of the disbelievers and from Dar Al- Kufr, so then if a land is conquered and becomes Dar Al-Islam then it does not remain as a land of disbelievers nor a Dar Al-Kufr, and so there is no Hijrah from it, and accordingly every land which is conquered does not have a Hijrah from it after its conquest (since it has become part of Dar Al-Islam). This is supported by what Ahmad reported from Mu’awiyah who said: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

4. Ülke içinde dinini açıkça yaşayabilen, kendisinden istenen şer'i hükümleri uygulayabilen ve aynı zamanda bulunduğu Dârü'l-Küfrü Dârü'l-İslâm'a dönüştürme gücüne sahip olan kimsenin, bu durumda Dârü'l-Küfürden Dârü'l-İslâm'a hicret etmesi haramdır. Bu gücü kendisi sahip olsun ya da ülkesindeki Müslümanlarla örgütlenerek, dışarıdaki Müslümanlardan yardım alarak, İslâm Devleti ile iş birliği yaparak veya caiz olan başka herhangi bir yolla sahip olsun, fark etmez. Bu durumda ona farz olan, Dârü'l-Küfrü Dârü'l-İslâm'a dönüştürmek için çalışmaktır ve böyle bir durumda oradan hicret etmesi haramdır. Bunun delili, ülkesinin Dârü'l-İslâm'a katılması için çalışmanın farz olmasıdır. Dolayısıyla bu işi desteklemez, bunu yapmaya gücü yettiği hâlde ülkesinin Dârü'l-İslâm'a katılması çabasını terk edip hicret ederse, diğer herhangi bir farzın ihmal edilmesi gibi o da günah işlemiş olur.

4.As for one who is able to practise his Deen openly in his country, and implement the rules of the Shari’ah requested from him, and at the same time he possesses the capability to transform the Dar Al- Kufr he lives in into Dar Al-Islam – it is prohibited in such a situation for him to emigrate from Dar Al-Kufr to Dar Al-Islam, irrespective of whether he possessed the capability himself or by organising himself with the Muslims in his land, or through getting help from Muslims from outside of his land, or through cooperation with the Islamic State, or through any of the permitted means. It is obligatory upon him to work to change the Dar Al-Kufr into a Dar Al-Islam, and in such a situation it is prohibited for him to emigrate from there. The evidence for this is that the work to make his land join to Dar Al-Islam is obligatory, and so if he does not support it and he is capable to perform it and left behind the action of seeking it to join the Dar Al-Islam and instead emigrates, then he has committed a sin just like the neglect of any other obligation.

Buna göre, eğer bir Dâru'l-İslâm varsa, hicret etmekle yükümlü olan kimse için Dâru'l-Küfr'de kalıcı olarak ikamet etmek yasaktır. Üstelik Dâru'l-Küfr'de kalıcı ikamet eden bir Müslüman, Dâru'l-Küfr halkından sayılır; dolayısıyla Dâru'l-Küfr'e uygulanan kurallar, onun İslam Devleti ile ilişkisi ve diğer kişilerle olan ilişkileri açısından uygulanır. Bu nedenle ona hadler (belirlenmiş cezalar) uygulanmaz, kendisinden zekât alınmaz, Dâru'l-İslâm'daki hiç kimse ondan miras alamaz ve eğer orada yaşasaydı nafakasını karşılamakla yükümlü olacak kimselerden, Dâru'l-İslâm'da nafaka almak da gerekmez; çünkü şeriat Dâru'l-Küfr halkı üzerinde uygulanmaz. Dolayısıyla onlar, Müslümanlara yüklenen yükümlülüklerle yükümlü değildir ve Müslümanların sahip olduğu haklara da sahip değildirler; bu nedenle hükümlerin kapsamına girmezler. Bunun delili, Müslümanların Dâru'l-Küfr'deki insanlardan iki şey talep etmesidir: birincisi İslam, ikincisi İslam'ın otoritesi altına girmek. Süleyman b. Büreyde'nin babasından rivayet ettiğine göre şöyle demiştir:

Based upon this, if there was a Dar Al-Islam, taking up permanent residence in Dar Al-Kufr is prohibited for the one who is obligated to emigrate. Above that, taking a permanent residence in Dar Al-Kufr makes that Muslim from the people of Dar Al-Kufr, and so the rules which apply to Dar Al-Kufr apply to his relationship with the Islamic State and from the angle of his relationships with other individuals, and so the Hudud (prescribed punishments) are not applicable to him, and Zakah is not collected from him, and anyone from Dar Al-Islam cannot inherit from him, and it is not obligatory to get maintenance from anyone in Dar Al- Islam from those people who are obligated to pay for him if he had resided there, because the Shari’ah is not applied upon the people of Dar Al-Kufr. Accordingly, they are not obligated by what the Muslims are obligated by and nor do they have the rights that the Muslims have, so they are not encompassed by the rules. The evidence for that is that the Muslims request two issues from those in Dar Al-Kufr: firstly, Islam; secondly, to come under the authority of Islam. It is related on the authority of Sulayman b. Buraydah on that of his father who said:

إِذَا أَمَّرَ أَمِيرًا عَلَى جَ يْشٍ أَوْ سَرِيَّةٍ أَوْصَاهُ فِي خَاصَّتِهِ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ « بِتَ قْوَى اللَّهِ وَمَنْ مَعَهُ مِنْ الْمُسْلِمِينَ خَيْراً، ثُمَّ قَالَ: اغْزُوا بِاسْمِ اللهِ فِي سَبِيلِ اللهِ، قَاتِلُوا مَنْ كَفَرَ بِاللهِ، اغْزُوا وَلاَ تَ غُلُّوا وَلاَ تَ غْدِرُوا وَلاَ تَمْثُ لُوا وَلاَ ت قْتُ لُوا وَلِيداً، وَإِذَا لَقِيتَ عَدُوَّكَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَادْعُهُمْ إِلَى ثَلاَثِ خِصَالٍ أَوْ خِلالٍ، فَأَي تَُّ هُنَّ مَا أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ فَإِنْ أَجَابُوكَ فَاقْ بَلْ مِنْ هُمْ وَكُفَّ عَنْ هُمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِ رِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ، فَإِنْ أَب وَْا أَنْ يَ تَحَوَّلُوا مِنْ هَا فَأَخْ بِرْهُمْ أَن هَُّمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللهِ الَّذِي يَجْرِي عَلَى الْمُسْلِمِينَ وَلا يَكُونُ لَهُمْ فِي »... الْغَنِيمَةِ وَالْفَيْءِ شَيْءٌ إِلاَّ أَنْ يُجَاهِدُوا مَعَ الْمُسْلِمِينَ .

Allah Resulü (sav), bir orduya veya bir birliğe komutan atadığında, onlara özellikle Allah'tan korkmalarını ve yanlarındaki Müslümanlara iyi davranmalarını tavsiye ederdi. Şöyle buyururdu: Allah'ın adıyla ve Allah yolunda savaşın. Allah'ı inkâr edenlere karşı savaşın. Gazâ yapın, ganimetten hıyanet etmeyin, ahdinize ihanet etmeyin, (ölülerin) bedenlerini sakatlamayın, çocukları öldürmeyin. Müşrik olan düşmanlarınızla karşılaştığınızda onlara üç seçenek sunun. Bunlardan birini kabul ederlerse, siz de bunu kabul edin ve onlara zarar vermekten kendinizi alıkoyun. Onları İslâm'a davet edin; size icabet ederlerse, bunu onlardan kabul edin ve onlarla savaşmaktan vazgeçin. Sonra onları yurtlarından Muhâcirlerin yurduna hicret etmeye davet edin ve onlara, böyle yaparlarsa Muhâcirlerin sahip olduğu her hakka ve yüklendiği her göreve sahip olacaklarını bildirin. Hicret etmeyi reddederlerse, onlara Bedevi Müslümanların durumunda olacaklarını, diğer Müslümanlar gibi Allah'ın emirlerine tabi olacaklarını, ancak Müslümanlarla birlikte (kâfirlere karşı) savaşa katıldıkları takdirde ganimet ve fey'den bir pay alamayacaklarını söyleyin. (Müslim tarafından rivayet edilmiştir.) Bunun üzerine Resulullah (sav) şöyle buyurdu: ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَعَلُوا ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ

“Whenever the Messenger of Allah (pbuh) appointed anyone as leader of an army or detachment he would especially exhort him to fear Allah (swt) and to be good to the Muslims who were with him. He would say: Fight in the name of Allah (swt) and in the way of Allah (swt). Fight against those who disbelieve in Allah (swt). Make a holy war, do not embezzle the spoils; do not break your pledge; and do not mutilate (the dead) bodies; do not kill the children. When you meet your enemies who are polytheists, invite them to three courses of action. If they respond to any one of these, you also accept it and withhold yourself from doing them any harm. Invite them to (accept) Islam; if they respond to you, accept it from them and desist from fighting against them. Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhajireen and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhajireen. If they refuse to migrate, tell them that they will have the status of Bedouin Muslims and will be subjected to the Commands of Allah (swt) like other Muslims, but they will not get any share from the spoils of war or Fai' except when they actually fight with the Muslims (against the disbelievers)” (reported by Muslim). So the Messenger (pbuh) said: . ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَخْبِرْهُمْ أَن هَُّمْ إِنْ فَ عَلُوا « » ذَلِكَ فَ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَعَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ .

Dar Al-Islam veya Dar Al-Kufr açısından ele alınan bu ikamet meselesi, vatandaşlık olarak adlandırılmaktadır. Dar Al-Islam'da ikamet eden kişi, Müslüman olsun veya olmasın, İslami vatandaşlığı (Dar Al-Islam vatandaşlığı) taşır ve bu nedenle İslam'ın hükümleri devlet tarafından ona uygulanır. Dar Al-Kufr'da ikamet eden kişi ise, Müslüman olsun veya kâfir olsun, Dar Al-Kufr vatandaşlığını taşır ve bu nedenle İslam'ın hükümleri devlet tarafından ona uygulanmaz. Buna göre dikkate alınan şey daimi ikamettir, geçici kalış değildir. Bir Müslüman Dar Al-Islam'da ikamet eder, ardından ticaret, tedavi, ilim tahsili, akrabalarını ziyaret, tatil veya başka herhangi bir amaçla Dar Al-Kufr'a gider ve orada aylarca veya yıllarca kalırsa, ancak İslami vatandaşlığını taşıyorsa, yani dönmeyi planladığı daimi ikametgâhı Dar Al-Islam'daysa, Dar Al-Kufr'da yaşamış olsa bile Dar Al-Islam halkından sayılır. Bir Müslüman Dar Al-Kufr'da ikamet ediyorken ticaret, tedavi, ilim tahsili, akrabalarını ziyaret, tatil veya başka herhangi bir amaçla Dar Al-Islam'a gelir ve orada bir gün, bir ay, bir yıl veya daha uzun süre kalırsa, ancak kâfir vatandaşlığını taşıyorsa, yani dönmeyi planladığı daimi ikametgâhı Dar Al-Kufr'daysa, o zaman Dar Al-Kufr halkından sayılır. Bu durumda ona aman verilen kişinin hükmü uygulanır ve dolayısıyla Dar Al-Islam'a ancak güvenlik ile, yani devletin izniyle girebilir. Sonuç olarak mesele geçici ikamet değildir, ne kadar uzun sürerse sürsün. Asıl mesele daimi ikamet, yani vatandaşlığın taşınmasıdır.

This consideration of the abode from the angle of it being Dar Al-Kufr or Dar Al-Islam is what is referred to as citizenship. Whoever resides in Dar Al-Islam, whether Muslim or non-Muslim, carries the Islamic citizenship (citizenship of Dar Al-Islam), and so the rules of Islam are applied upon him by the State, and whoever resides in Dar Al-Kufr, whether a Muslim or disbeliever, carries the citizenship of Dar Al-Kufr, and so the rules of Islam are not applied upon him by the State. Accordingly, the consideration is given to the permanent residency and not to temporary stay, and so if a Muslim resides in Dar Al-Islam and goes to Dar Al-Kufr for the sake of commerce, treatment, seeking knowledge, visiting relatives, to take a vacation, or any other purpose, and resides there for months or years but he carries the Islamic citizenship, in other words, his permanent residency that he is going to return to was in Dar Al-Islam, then he is considered from the people of Dar Al307 Islam, even if he was living in Dar Al-Kufr. And if a Muslim was a resident in Dar Al-Kufr, and came to Dar Al-Islam for commerce, treatment, to seek knowledge, visit their relatives, to take a vacation, or any other purpose, and so stayed in Dar Al-Islam for a day, month, year, or more, but he carries the citizenship of Kufr, in other words, his permanent residency that he is going to return to is in Dar Al-Kufr then he is considered to be from the people of Dar Al-Kufr, and so the rules of the one given amnesty apply to him, and so he cannot enter Dar Al-Islam except with security, in other words, except with the permission of the State. Therefore, the subject is not temporary residency, however long that residency may be, but rather the subject is permanent residency, or in other words, carrying the citizenship.

"Iki İmam (Halife) için biat alındığında, sonradan biat alınan kişiyi öldürün." (Müslim, Ebu Said'den rivayet etmiştir); başka bir deyişle, ona karşı savaşın. Buna dayanarak, eğer İslam Devleti, Irak, Türkiye ve Suriye gibi Müslüman topraklarının herhangi bir bölümünde kurulmuş olsaydı, İngiltere, Amerika, Rusya veya küfür yurtlarından ve kâfirlerin topraklarından herhangi birinde yaşayan bir Müslümanın yönetimi, o toprağın fethi üzerine kanları ve malları dokunulmaz olması dışında Müslüman ile kâfir arasında hiçbir fark olmaksızın, Darü'l-Harb'de bulunan kişinin yönetimi olurdu. Müslüman topraklarında bulunan Müslümanlara gelince, eğer İslam'ı uygulasalardı ve Hilafet'in parçası olmasalardı, toprakları Darü'l-İslam olurdu ve asi (Bugat) hükmünü alırlardı. Eğer İslam'ı uygulamasalardı, Darü'l-Küfür olurlardı. Aynı şekilde, İslam'ı uygulamayan veya dış güvenliği İslam'ın güvenliği olmayan, İslam topraklarından her toprak, Darü'l-Küfür sayılır ve içindeki tüm insanlar Müslüman olsa bile Darü'l-Harb hükmü ona uygulanır. İslam Devleti'ne komşu olup olmaması, yani Müslümanların halifesinin yönettiği topraklara bitişik olup olmaması fark etmez. Dolayısıyla İslam Devleti, İslam'ın yönettiği veya çoğunluğu Müslüman olan tüm İslam topraklarını, İslam Devleti'ne katılması, İslam bayrağına boyun eğmesi ve boynunda halifeye verilmiş bir biat bulunması gereken tek bir İslam toprağı sayacaktır.

“When oath of allegiance has been taken for two Imams (Khulafaa'), kill the one for whom the oath was taken later.” (reported by Muslim from Abu Said); in other words, fight against him. Based upon this, if the Islamic State was established on any part of the Muslim lands such as Iraq, Turkey and Syria for example, then the rule of the Muslim who resides in England, America, Russia or anywhere else from the various abodes of Kufr and lands of the disbelievers would be the rule of the one who was in Dar Al-Harb, with no difference between the Muslim and disbeliever except for the inviolability of their blood and wealth upon the conquest of that land. As for the Muslims who are in the Muslim lands, then if they implemented Islam and did not become part of the Khilafah, then their lands are Dar Al-Islam and they would take the rule of rebels (Bugha). If they did not implement Islam then they would be Dar Al-Kufr. In the same way, every land from the lands of Islam which remained not implementing Islam, or whose external security was not the security of Islam, is considered to be Dar Al-Kufr, and the rule of Dar Al-Harb is applied to it, even if all the people there were Muslims. There is no difference whether it was neighbouring the Islamic State, which is the lands which the Khalifah of the Muslims ruled or were not adjacent to it. So the Islamic State will consider all the Islamic lands which were ruled by Islam, or which the majority of people there are Muslims, as a single Islamic land which must join the Islamic State, and be subservient to the Islamic flag, and for there to be a pledge to the Khalifah upon its neck.

"Allah (swt) tarafından emrolundum ki, insanlarla, Allah'tan (swt) başka hak ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın Elçisi (pbuh) olduğuna şahitlik edene kadar savaşayım" ifadesi, onları kâfir olmaları açısından ele almaktır. Onların gerçek anlamda değil, hukuki açıdan harbî sayılmalarına gelince, bunun sebebi bizimle onlar arasında fiilen bir savaşın bulunmaması ve ne bizim tarafımızdan ne de onların tarafından bizimle aralarında gerçek bir savaşın ilan edilmiş olmamasıdır. Bu ülkelerin bir kısmı ya da tamamı bizimle fiilen savaş hâline gelirse, yani Müslüman topraklara saldırırsalar, o takdirde bu Maddenin dördüncü fıkrasında yer alan, fiilî savaşı düzenleyen hükme göre muamele göreceklerdir. Bu sebeple Amerika ve İngiltere, Irak ve Afganistan'a karşı savaş başlattıktan sonra fiilî harbî sayılmış, Müslüman topraklarından herhangi birine karşı savaş ilan eden her ülke de aynı şekilde değerlendirilecektir. Bizimle onlar arasında savaş hâli devam ettiği sürece, fiilî savaşa ilişkin hükümler uygulanır.

“I have been commanded (by Allah (swt)) to fight people until they testify that there is no true god except Allah (swt), and that Muhammad is the Messenger (pbuh) of”, from the angle that they are disbelievers. As for their being considered as belligerents from a legal rather than actual perspective, this is because there is no fighting between us and them, and there has been no announcement of an actual war between us from our side or theirs. If some or part of these countries come to be in a situation of actual war with us, in other words, if they attacked the Muslim lands, then they would be treated according to the fourth clause of this Article which deals with actual war, and for that reason America and Britain are considered as actual belligerents after they began their war upon Iraq and Afghanistan, and any other country which declared war on any of the Muslim lands would also be considered the same, and the rules to do with actual war are applied as long as the situation of war remains between us and them.