Madde 131 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Madde 131 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

0% read · 7 min left

Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

Madde 131

Article 131

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani7 min readViewed 203 times

Sıvı ve sabit varlıklardan oluşan özel mülkiyet, aşağıdaki beş şer'i yolla sınırlandırılmıştır:

Private property consisting of liquid and fixed assets is restricted to the following five Shari’ah means:

İş.

a. Work.

b. Miras.

b. Inheritance.

c. Yaşamak için servete duyulan ihtiyaç.

c. The need of wealth for the sake of liing.

d. Devletin malından tebaasına yapılan bağış.

d. Donation from the wealth of the State to its subjects.

e. Herhangi bir çaba veya satın alma olmaksızın kişilerin eline geçen mallar.

e. Funds taken by individuals without any effort or purchase.

Şâri'in (c.c.) mülkiyete izin verdiği bir takım yollar bulunması gerekir; dolayısıyla Şâri'ın illeti mevcutsa mal üzerindeki mülkiyet de mevcuttur. Buna karşılık Şer'î yol mevcut değilse, mal fiilen elde bulunsa dahi o mal üzerinde mülkiyet yoktur; çünkü mülkiyet, Şâri'in (c.c.) bulundurulmasına izin verdiği Şer'î bir yolla malın elde tutulmasıdır. Şâri' (c.c.) mülkiyet yollarını belirli durumlarla sınırlamış, belli bir sayıyla kısıtlamış ve onları serbest bırakmamıştır. Bunları, altında birçok parçanın bulunduğu açık ve geniş çizgiler hâline getirmiş; bu parçalar onun dallarını ve hükümlerinden çıkan meseleleri oluşturmaktadır. Bu yollara belirli ve kapsayıcı bir Şer'î illet verilmemiştir; dolayısıyla diğer kapsamlı meseleler bunlara kıyas edilmez. Bunun nedeni, yeni ihtiyaçların yalnızca mevcut malda ortaya çıkması, akitlerde, yani ilişkiler sisteminde değil, bu ilişkilerin konularında ortaya çıkmasıdır. Bu nedenle akdin, yeni ve çok sayıdaki ihtiyaçlara uygulanan belirli durumlarla sınırlandırılması zorunludur; akit, malın mal oluşu yönünden ve emeğin emek oluşu yönünden sınırlandırılmalıdır. Ayrıca özel mülkiyetin, fıtratla uyumlu bir biçimde kısıtlanması ve mülkiyetin, sınırsız bırakıldığında doğacak hatalardan toplumu koruyacak şekilde düzenlenmesi gerekir.

Bu makale, Şeriat'in mülkiyet için belirlediği yolları, yani Yasa Koyucu'nun (SWT) malın kullanımına izin verdiği durumları açıklamaktadır. Mülkiyetin pratik yollarının bilinmesi zorunludur; malı artırmanın yollarının değil. Yasa Koyucu (SWT) mülkiyet yollarını, yani asıl servetin mülkiyetine yol açan yolları açıklamıştır; bu, birey daha önce sahip olmadığı bir malın mülkiyetine, sonradan kavuşmasını sağlayan yollardır. Yasa Koyucu (SWT) ayrıca servet artırmanın yollarını, yani kişinin zaten sahip olduğu servetin çoğaltılmasının yollarını da açıklamıştır. Şeriat, hem mülkiyete hem de mülkiyeti artırmaya ilişkin kurallar getirmiştir. Ticaret ve kira akitleri, servetin artırılmasıyla, yani mülkiyetin çoğaltılmasıyla ilgili kurallardandır. Avcılık ve ortaklıklarda çalışmak ise mal kaynağının elde edilmesiyle, yani mülkiyetle ilgili kurallardandır. Bu makale, mülkiyeti artırma yollarıyla değil, mülkiyet yollarıyla ilgilenmektedir.

This article explains the Shari’ah means for ownership, in other words, the situations which the Legislator (swt) permitted the utilisation of the property. It is imperative that the practical means of ownership are known and not the means of increasing the property. The Legislator (swt) clarified the means of ownership, in other words, the means for the ownership of the original wealth, which means the means which brings about the ownership of wealth for the individual after he did not own it originally. And the Legislator (swt) clarified the means of increasing the wealth, in other words, the means for increasing the wealth which he owned. The Shari’ah came with rules connected to both ownership and increasing ownership. The trade and rent contracts are from the rules which are related to increasing the wealth, in other words, increasing ownership. Working in hunting, and partnerships, are from the rules connected to ownership, in other words, with possession of the origin of the wealth. This article is concerned with the means for ownership and not those of increasing the ownership.

Malik, Zeyd bin Eslem'den, onun babasından naklettiğine göre şöyle demiştir: Umar'ın (ra) iki oğlu Abdullah (swt) ve Ubeydullah (swt), orduyla birlikte Irak'a gittiler. Basra Emiri olan Ebu Musa el-Eş'ari'nin yanından geçtiler; o da onları karşılayıp ağırladı ve şöyle dedi: "Herhangi bir konuda size yardımcı olabilseydim, mutlaka yapardım. Ben, müminlerin emiri'ne göndermek istediğim, Allah'ın (swt) malından bazı mallar var. Onu size ödünç vereceğim; Irak'tan bazı mallar satın alıp Medine'de satın. Sermayeyi Umar'a (ra) verin, kârı ise kendiniz alın." Onlar, "Bunu isteriz" dediler. Böylece bunu yaptı ve Umar'a (ra) malı aldıklarını bildiren bir mektup yazdı. Medine'ye döndüklerinde malları sattılar ve kâr ettiler. Asıl sermayeyi Umar'a (ra) verdiklerinde, Umar (ra) şöyle sordu: "Bütün askerlere sizin aldığınız gibi verildi mi?" Onlar hayır cevabı verdiler. Bunun üzerine Umar (ra) dedi ki: "Siz müminlerin emirinin oğulları olduğunuz için size verdi. Parayı ve kârını bana verin." Abdullah (swt) sustu. Ubeydullah (swt) ise şöyle dedi: "Ey müminlerin emiri, bu sizin için gerekli değil; eğer bu mal azalsaydı veya yok olsaydı, biz onu garanti ederdik (yani asıl sermayeyi tamamen öderdik)." Umar (ra) yine, "Bana verin" dedi. Abdullah sustu, Ubeydullah ise sözünü tekrarladı. Umar'ın (ra) etrafında oturanlardan bir adam dedi ki: "Ey müminlerin emiri, bunu ona kırad (yani mudarebe ortaklığı) yapsanız olmaz mı?" Bunun üzerine Umar (ra) dedi ki: "Bunu ona kırad (ödünç) olarak yaptım." Böylece Umar (ra) asıl sermayeyi ve kârın yarısını aldı, iki oğlu ise kârın diğer yarısını aldılar. Bu rivayet el-Muvatta'da nakledilmiştir. El-Hafız, senedinin sahih olduğunu söylemiş ve bu olay sahabenin büyük bir topluluğunun huzurunda gerçekleşmiştir.

Malik reported from Zayd Bin Aslam from his father that he said: ‘Abd Allah (swt) and ‘Ubayd Allah (swt), the two sons of Umar (ra) went out with the army to Iraq. They passed by Abu Musa Al-Ash’ari, who was the Amir of Basra, and he welcomed them and said: If I was able to help you with any issue, I would. Then he said: Here is some of the wealth from the wealth of Allah (swt) that I want to send to the leader of the believers. I will lend it to you, so buy some of the goods from Iraq, and sell them in Madinah. Give the capital to Umar (ra) and keep the profit for yourselves. They replied: we would like that. So he did that and wrote to Umar (ra) informing him about their taking the wealth. When they returned to Madinah they sold the goods and made a profit, and so when they gave the original capital amount to Umar (ra), he said: Were all the soldiers given similar to what you were given? They replied in the negative. And so Umar (ra) said: Because you were the sons of the leader of the believers, he gave it to you. Give me the money and its profit. ‘Abd Allah (swt) remained silent. As for ‘Ubayd Allah (swt), he said: this is not necessary for you O leader of the believers, if this wealth was reduced or destroyed we would have guaranteed it (in other words, paid the original capital in full). And so Umar (ra) said: Give it to me. Abdullah remained silent and ‘Ubayd Allah (swt) repeated what he had said. A man from those sitting around Umar (ra) said: O leader of the believers, if you made it a Qirad for him? (in other words, a Mudarabah partnership), and so Umar (ra) said: I made it as a Qirad (loan) for him. So, Umar (ra) took the original capital, and half of the profit, and his two sons took the other half of the profit. This was reported in Al-Muwatta and Al-Hafiz said its chain is authentic and this was done in front of a crowd of the companions.

"Ey insanlar, Allah (swt) bir dirhem harcadıktan sonra da aç kalan kişiyi aç bırakır. Allah (swt) bana her gün bir dirhem rızık verdi, bu yüzden kimseye ihtiyacım yok." (İbn Sa'd, Et-Tabakat'ta, güvenilir râvilerden oluşan bir Mursal senedle rivayet etmiştir.) Ayrıca rivayet edilmiştir ki, Ebu Bekir (ra)'e biat edildiği günün ertesi günü, biattan önce yaptığı gibi elbise satmak için çıktı. Yolda Ömer (ra) ile karşılaştı ve ona, "Nereye gidiyorsun?" diye sordu. Ebu Bekir (ra), "Çarşıya" diye cevap verdi. Bunun üzerine Ömer (ra), "Peki ya Müslümanların işleri?" diye sordu. Ebu Bekir (ra) ise, "Peki ailemi nasıl geçindireceğim?" diye karşılık verdi. Bunun üzerine Ömer (ra), "Sana bir ödeme belirleyeceğiz" dedi ve ona her gün yarım koyun verdiler. Bunu İbn Hacer, Fethu'l-Bârî'de rivayet etmiştir; Zeylaî de Nasbu'r-Raye'de benzer bir rivayete yer vermiştir. Bu, sahabenin halifeye karşılık (tazminat) verilmesi konusundaki icmâıdır. Dolayısıyla bu, halifeye, valilere ve âmillere verilen ve onların sahip olduğu karşılıktır. Bu nedenle, mülkiyet sebeplerinden biridir ve bir ücret değildir; dolayısıyla bir işçi kiralama bölümü altında sınıflandırılmaz.

“O people, Allah (swt) starves a person who keeps hungry after spending a Dirham. Allah (swt) has provided me a Dirham every day, so I have no need for anyone” (reported by Ibn Sa’d in Al-Tabaqat with a Mursal chain whose narrators are trustworthy). And it is narrated that the day after Abu Bakr (ra) was given the pledge of allegiance, he went out to sell clothes as he used to before taking the pledge, and so he met Umar (ra) on the way who asked him: “where are you going” to which Abu Bakr (ra) replied: “to the market”. So Umar (ra) asked him: “And what about the Muslims’ affairs?” to which Abu Bakr (ra) replied: “And how will I provide for my family?”. Umar (ra) then said: “We will fix a payment to you, and so they gave him half a sheep every day”, reported by Ibn Hajr in Fateh Al-Bari, and Al-Zayla‘i reported something similar in Nasab Al-Rayah. That was a consensus of the companions to recompense the Khalifah. So this is the recompense for the Khalifah, governors, and ‘Amil which they then possess. Therefore, it is from the causes of possession and it is not a salary, so it is not categorised under the section of hiring an employee.