Madde 22 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Madde 22 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Birinci ilke, egemenliğin Şeriat'a ait olduğu ilkesinin bir gerçeği vardır; o da "egemenlik" kelimesidir. Bu kelimenin bir göstergesi vardır ve bu gösterge, egemenliğin insanlara değil Şeriat'a ait olduğudur. Gerçekliğine gelince, bu kelime Batılı bir tanımdır ve onunla kastedilen, isteklerin yerine getirilmesi ve yönlendirilmesidir. Eğer bireyin kendi isteklerini uygulayan ve yerine getiren kişi olsaydı, egemenlik ona ait olurdu; eğer istekleri, kendisi dışındakiler tarafından yerine getirilir ve kontrol edilirse, o bir köle olurdu. Eğer ümmetin istekleri, yani bireylerinin ortak iradesi, kendi aralarından, kendilerini yönlendirme hakkı rızayla verilmiş kişiler tarafından yönlendirilseydi, o zaman ümmet kendi efendisi olurdu; ümmetin iradesi başkaları tarafından zorla kontrol edilseydi, o zaman ümmet esir edilmiş olurdu. Bu nedenle demokratik sistem der ki: egemenlik halka aittir; yani onlar iradelerini yerine getiren ve bu irade üzerine dilediklerini kuran, onlara iradelerini yönlendirme hakkını veren kişilerdir. Yönetime uygulanması amaçlanan egemenliğin gerçeği budur.

The first principle that the sovereignty belongs to the Shari’ah has a reality, and that is the word sovereignty, and this word has its indication, and its indication is that it is for the Shari’ah and not for the people. As for its reality, that is that this word is a Western definition and what is meant by it is the execution of the wishes and its direction. If the individual was the one who applied his wishes and executed them then the sovereignty would be for him, and if his wishes were executed and controlled by other than him then he would be a slave. If the wishes of the Ummah or in other words, if the collective will of its individuals was directed on its behalf by individuals from amongst themselves who were consensually given the right to direct them, then it would be its own master, and if the Ummah's will was controlled by others forcefully then it would be enslaved. For this reason the democratic system says: the sovereignty is for the people or in other words, they are the ones who execute their will and establish upon it whomsoever they want and give them the right of directing their will. This is the reality of sovereignty which is intended to apply to the ruling.

“Hiçbiriniz, arzusu benim getirdiğime tâbi olmadıkça [gerçekten] iman etmiş olmaz.” (İbn Ebî Âsım, es-Sünne’de rivayet etmiştir). En-Nevevî, Abdullah b. Amr b. el-Âs’tan rivayet edilen bu hadisi el-Erbaîn’inde zikrettikten sonra, bunun sahih hasen bir rivayet olduğunu söylemiştir. Dolayısıyla Ümmet’te ve ferdin hayatında hâkim olan, ümmetin ve ferdin iradesini yönlendiren şey, Resûlullah’ın (ﷺ) getirdiğidir. Bu yüzden ümmet de fert de Şeriat’a teslim olur ve buna göre egemenlik Şeriat’ındır. Bu sebeple Halife, demokratik sistemde olduğu gibi ümmetin isteklerini uygulamakla görevli bir hizmetkâr olarak onlar tarafından akdedilmez; aksine Halife, Allah’ın Kitabı ve Resûlü’nün Sünnetine göre, yani Allah’ın Kitabını ve Sünneti uygulamak üzere, başka bir ifadeyle halkın ne istediğine değil Şeriat’ı uygulamak üzere ümmet tarafından akdedilir. Öyle ki, kendisini akdeden kimseler Şeriat’a aykırı davranırsa, vazgeçinceye kadar onlarla savaşılır. Sonuç olarak, egemenliğin halkın değil Şeriat’ın olduğu ilkesine delil çıkarılmıştır.

“None of you [truely] believe until his desires are subservient to that which I have brought.” (reported by Ibn Abi ‘Asim in Al-Sunna). Al-Nawawi said after reporting the narration from ‘Abd Allah b. Amr b. Al-‘As in Al-Arba’in that it is a Sahih Hasan narration. So what reigns in the Ummah and the individual and directs the will of the Ummah and the individual, is what the Messenger (pbuh) came with. So the Ummah and the individual submit to the Shari’ah and accordingly the sovereignty is for the Shari’ah. Due to this the Khalifah is not contracted by the Ummah as a servant of theirs to implement what they want, as is the case in the democratic system, but rather the Khalifah is contracted by the Ummah upon the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger , to implement the Book of Allah (swt) and the Sunnah; in other words, to implement the Shari’ah and not whatever the people may want, to the point that if the people who contracted him go against the Shari’ah they are fought against until they desist. Consequently, the evidence was derived for the principle that the sovereignty is for the Shari’ah not the people.

“Allah üç kişiye ne konuşacak ne de bakacaktır, onları (günahlardan) arındırmayacaktır ve onlara acı bir azap vardır. (Bunlar şunlardır): (1) Bir adam yolda fazla suya sahip olur ve bunu yolculardan esirgerse. (2) Bir adam bir Müslüman yöneticiye biat eder ve bunu yalnızca dünyevi çıkarlar için yapar. Yönetici ona istediğini verirse, ona bağlı kalır; aksi takdirde biata uymaz. (3) Bir adam, ikindi namazından sonra başka bir adamla pazarlık eder; diğeri Allah adına yalan yere yemin ederek o şey için bu kadar teklif edildiğini söyler ve birincisi (ona inanarak) onu satın alır.” (Buhari ve Müslim’de ittifakla rivayet edilmiştir.) Buna göre biat, Halife’den Müslümanlara değil, Müslümanlardan Halife’yedir. Yani onu biatle veya üzerlerine yönetici kılarak biat verenler Müslümanlardır. Râşid Halifeler’in durumunda da olan, onların yalnızca Ümmet’ten biat almaları ve ancak Ümmet’in kendilerine biat etmesiyle halife olmalarıdır.

“There are three persons whom Allah will neither talk to nor look at, nor purify from (the sins), and they will have a painful punishment. (They are): (1) A man possessed superfluous water on a way and he withheld it from the travelers. (2) a man who gives a pledge of allegiance to a Muslim ruler and gives it only for worldly gains. If the ruler gives him what he wants, he remains obedient to It, otherwise he does not abide by it, and (3) a man bargains with another man after the `Asr prayer and the latter takes a false oath in the Name of Allah claiming that he has been offered so much for the thing, and the former (believes him and) buys it.” (agreed upon). Accordingly, the pledge is from the side of the Muslims to the Khalifah and not from the Khalifah to the Muslims, and so they are the ones who give him the pledge or establish him as a ruler upon them, and what occurred with the rightly guided Khulafaa’ is that they only took the pledge of the allegiance from the Ummah and they did not become Khulafaa’ except by the pledge of the Ummah with them.

Bu rivayetler, halifenin yetkisini yalnızca bu biate dayanarak aldığını gösterir; çünkü Allah (SWT) bu biat sayesinde ona itaati emretmiştir: "Kim bir imama biat etmişse, ona itaat etmelidir." Dolayısıyla halife biatle hilafeti almış ve sözleşmeyle kendisine bağlanmış halife olduğu için ona itaat farzdır. Bu, yetkiyi Ümmetten aldığı, Ümmetin de sözleşme yaptığı kimseye, yani boynunda kendisine verilen biat bulunan kişiye itaat etmekle yükümlü olduğu anlamına gelir; ve bu da yetkinin Ümmete ait olduğunu gösterir. Üstelik Resulullah ﷺ, peygamber olmasına rağmen insanlardan biat almıştır. Bu biat yönetim ve yetki üzerineydi, peygamberlik üzerine değildi; ayrıca bu biatı kadınlardan ve erkeklerden almıştır, mümyiz çağına ulaşmamış gençlerden değil. Dolayısıyla Müslümanların halifeyi kuran ve onu Allah'ın Kitabı ile Resulü'nün Sünneti üzerine sözleşmeyle atayan kişiler olması ve halifenin yetkisini yalnızca bu biatla alması, yetkinin Ümmete ait olduğuna ve Ümmetin onu dilediği kimseye vermesi gerektiğine dair açık bir delildir.

These narrations indicate that the Khalifah only gets his authority via this pledge, since Allah (swt) ordered obedience to him by this pledge – “Whoever has sworn the oath of allegiance to an Imam , must obey him” – so he took the Khilafah through the pledge and obedience to him is obligated because he is the Khalifah who has been contracted. So it means that he took the authority from the Ummah and the obligation of the Ummah obeying whomsoever it contracted, in other words, the one who has the pledge of allegiance upon their necks, by this pledge given to him, and this indicates that the authority is for the Ummah. On top of that, the Messenger (pbuh) , even though he was a Messenger, took the pledge of allegiance from the people. This was a pledge upon the rule and authority and not a pledge upon the Prophethood, and he took it from the women and the men and not from youngsters who had not yet reached the age of distinction. So the fact that the Muslims are the ones who establish the Khalifah and contract him upon the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger , and the fact that the Khalifah only takes his authority through this pledge, is clear evidence that the authority is for the Ummah to give to whomsoever they please.