Madde 180 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Madde 180 - Hilafet Devleti'nin Taslak Anayasası | Quran Course

Allah'ın (swt) Kitabı için ücret almaya en layık olan kişi sizsiniz” (İbn Abbas'tan, El-Buhari tarafından rivayet edilmiştir). Bu nedenle, daha güçlü bir akıl yürütmeyle, başka herhangi bir şeyin öğretilmesi için de ücret alınabilir. Ayrıca bu, Resulullah ﷺ'in Bedir savaşındaki esirlerin her birinin fidye olarak on Müslümana öğretmesine izin vermesiyle de sabittir; bu da bir eğitim karşılığında ödeme yapmaktır. Telif, bilginin yazılması, yani bilginin yazı yoluyla verilmesidir; dolayısıyla sözlü olarak aktarılmasına benzer. Bilgi insanlara sözlü olarak ya da yazılı biçimde aktarılabilir ve her iki durumda da bunun karşılığında ücret almak caizdir. Bununla birlikte, öğretmen bir şeyi sözlü olarak ya da yazı yoluyla aktardığında, öğrencinin aldığı bilgi onun mülkiyetine geçer ve bu nedenle o bilgiyi sözlü ya da yazılı olarak başkasına aktarma hakkına sahiptir ve bunun karşılığında ücret alma hakkı da vardır. Bedir esirlerinin, kendilerinden okuma yazma öğrenenler üzerinde, aldıkları fidyeden başka bir hakkı yoktu; kendilerinden okuma yazma öğrenenler de, öğretmenlerinin izni olmaksızın ve öğretmenlerinin herhangi bir hakkı bulunmaksızın, ücret karşılığında başkalarına okuma yazma öğretebilirdi.

“You are most entitled to take wages for Allah (swt)'s Book” (reported by Al-Bukhari from Ibn ‘Abbas), and so by greater reasoning a fee can be taken for teaching anything else; additionally it is confirmed from the fact that the Messenger (pbuh) allowed the prisoners from the battle of Badr to each teach ten Muslims as their ransom, which is making a payment for education. Authoring is the writing of knowledge, or in other words, the giving of knowledge through writing and so it is like imparting it verbally. Knowledge can be passed to people verbally or in a written form and in both circumstances it is permitted to take a fee for it. However, if the teacher imparts something verbally or through writing, the knowledge that the learner took becomes possessed by him, and so he has the right to impart that knowledge to anyone else whether verbally or through writing, and he has the right to take a fee for it. The prisoners from Badr had no right over those who learnt reading and writing from them other than their fee, and those who learnt from them could teach others reading and writing for a fee without the permission of their teachers, and without their teachers having any right.

Ayrıca bilgi, mübah olması açısından ele alındığında, bunun mübah olmasının anlamı şudur: bilgiyi almak herkes için caizdir ve onu öğreten herkesin ücret alması da caizdir; yalnızca ilk öğreten hoca için değildir. Bundan anlaşılıyor ki bilgi, onu bilen herkesin malıdır; yalnızca onu öğretenin tekel malı değildir. Bilgi, sahibinde kaldığı sürece onu bilenin malıdır; dolayısıyla başkasına öğretmesi karşılığında ücret alabileceği gibi, bunu ücretsiz olarak da başkalarına öğretebilir. Bu bilgi, onun tarafından bir kişiye veya bir gruba öğretilmesi, herkese açık olarak anlatılması ya da herhangi bir yolla insanlara ulaştırılması yoluyla ortaya çıkarsa, bilgiyi genel olarak mübah kılan delillere göre tüm insanlar için mübah hale gelir. Bu bilgiyi bireysel olarak ya da bir grubun parçası olarak alan kişi, onu kendisine ilk öğretenin izin verip vermediğine ve bunun gerçekleşmesinden hoşnut olup olmadığına bakılmaksızın, dilediği kişiye aktarabilir.

Additionally, knowledge, from the angle that it is permitted, and the meaning of its being permitted is that it is permissible for anyone to take it, and permitted for anyone who teaches it to take a fee, and not simply the teacher who taught it originally. So from this it is seen that the knowledge is possessed by anyone who knows it, and is not the sole possession of the one who taught it, and it is the possession of the one who knows it as long as it remains with him, and so he can take a fee for teaching it to someone else, or can teach it to others for free. So if it emerges from him through his teaching of it to an individual or a group, or talking about it in public, or conveying it to the people by any means, it becomes permissible for all of the people in accordance with the evidences which generally permit knowledge, and it becomes permissible for whoever took that knowledge individually or part of a group, to give it to whoever they wish irrespective of whether the one who taught them initially gave them permission or not, and whether they were content for that to happen or not.