Devlet, malın toplum üyeleri arasında dolaşımını sağlamak için çalışır ve onun yalnızca toplumun belirli bir kesimi arasında dolaşmasını engeller.

The State works to circulate the wealth amongst the subjects, and prevents it from circulating solely amongst a particular sector of society.

Delil, Haşr Suresi'ndeki şu ayettir; Allah (SWT)'ın sözü:

The evidence is the verse from Surah Al-Hashr, the words of Allah (swt):

“Böylece bu mal, aranızda zenginler arasında dönüp dolaşan bir servet olmasın diye.” (Haşr 59:7) Bu ayet, Benî Nadîr'in ganimetinin Medine'deki ensara değil de muhacirlere verilmesinin illetini (gerekçesini) ortaya koymaktadır; oysa hepsi Müslümandı ve ensardan yalnızca Ebu Dücâne ile Sehl b. Hanif adlı iki yoksul dışında hiçbirine bir şey verilmedi. Verilen gerekçe, malın yalnızca zenginler arasında dolaşmasını önlemekti ve bu, illetinin varlığına ve yokluğuna göre var olan ve yok olan bir şer'î illettir. Buna göre, ne zaman bir dengesizlik ortaya çıkarsa, halife bu ayeti uygulayarak dengeyi sağlamak için çalışmalıdır; çünkü bir yönüyle illeti mevcuttur ve ayetin sebebi özel olmasına rağmen lafzı genel olduğundan, şer'î kaide de şöyledir:

“So that it will not be a perpetual distribution among the rich from among you.” (TMQ 59:7), and so this gave the reason (Illah) as to why the booty from Bani Al-Nadeer was given to the emigrants rather than to the supporters (Ansar) from Madinah, even though they were all Muslims, and no one from the Ansar apart from two poor men, Abu Dajanah and Sahl b. Hanif, were given anything. The reason given was in order that the wealth did not circulate amongst the rich alone, and this is a Shari’ah Illah which is present and absent according to the presence and absence of its cause. Accordingly, any time that a disparity is present, the Khalifah must work to achieve balance by putting this verse into practice, because from one angle it has an Illah present, and also because its words are general even though the reason for the verse was specific, and the Shari’ah principle is:

. )العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص السبب( .

. )العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص السبب( .

“Lafzın umumuna itibar edilir, sebebin hususiyetine değil”; bu sebeple (hüküm) her zaman geçerlidir.

“the consideration is given to the generality of the words and not to the specificity of the cause”, and so it is applicable at all times.