Article 1 - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

Article 1 - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

0% read · 5 min left

د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

Article 1

Article 1

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani5 min readViewed 204 times

اسلامي عقیده د دولت بنسټ جوړوي. له همدې امله، د دولت په ذات، جوړښت، مسؤلیت یا د هغې د کومې بلې برخې کې هیڅ داسې شی روا نه دی چې اسلامي عقیده یې بنسټ نه وي. په ورته ډول، اسلامي عقیده د اساسي قانون او د شریعت د قوانینو بنسټ ده؛ نو د اساسي قانون یا قوانینو پورې تړلې هیڅ داسې شی روا نه دی چې د اسلامي عقیدې څخه سرچینه نه اخلي.

The Islamic belief ('Aqeedah) constitutes the foundation of the state. Hence, nothing is permitted to exist within its entity, its structure or its accountability or any other aspect connected to it, unless the Islamic 'Aqeedah is its basis. At the same time, the Islamic 'Aqeedah acts as the basis of the constitution and Shari’ah laws; thus, nothing related to the constitution or to the laws is permitted to exist unless it emanates from the Islamic 'Aqeedah.

دولت د نوو نظریاتو په راڅرګندیدو سره وجود مومي، هغه نظریات چې دولت پر بنسټ ولاړ وي. په دولت کې واک (د خلکو د چارو چلول او د هغوی د مسایلو مدیریت) هغه وخت بدلیږي کله چې نوي نظریات بدلیږي، ځکه که دا نظریات مفهومونو ته واوړي (یعنې که معنا یې پیژندل شي او د باور وړ وګڼل شي)، نو د انسان په چال‌چلند اغیزه کوي. بیا دا چال‌چلند د همدې مفهومونو له مخې روان وي. په دې ډول د انسان د ژوند د لید‌لوري بدلون راځي، او د هغه سره سم د ګټو په اړه د هغه لید‌لوری هم بدلیږي. واک په ساده ډول د دې ګټو ساتنه او د مدیریت څارنه ده؛ نو د ژوند لید‌لوری هغه بنسټ دی چې دولت پرې جوړ‌یږي او واک پرې تأسیس‌یږي. په هرصورت، د ژوند لید‌لوری د ژوند په اړه د یوې ځانګړې فکر له لارې رامنځته کیږي. له همدې امله، دا د ژوند فکر د دولت بنسټ او د واک بنسټ ګرځي.

لیکن افکارو تصورات کا یہ مجموعہ جس پر ریاست قائم ہوتی ہے، یعنی مفاہیم، معیارات اور عقائد کا مجموعہ، یا تو کسی بنیادی فکر پر استوار ہو سکتا ہے یا کسی بنیادی فکر پر استوار نہ ہو۔ اگر یہ کسی بنیادی فکر پر استوار ہو تو وہ مضبوط ستونوں اور پائیدار وجود کے ساتھ مستحکم ہوگا، کیونکہ وہ ایک بنیادی اساس پر قائم ہوگا۔ اس کی وجہ یہ ہے کہ بنیادی فکر وہ فکر ہے جس کے پیچھے کوئی اور فکر نہیں ہوتی، اور وہی فکری عقیدہ ہے۔ ایسی صورت میں ریاست ایک فکری عقیدے پر استوار ہوگی۔ دوسری جانب، اگر ریاست کسی بنیادی فکر پر استوار نہ ہو تو اس کی تباہی آسان ہو جائے گی اور اس کے وجود کو منہدم کرنا اور پھر اس کے اقتدار پر قبضہ کرنا دشوار نہ ہوگا، کیونکہ وہ کسی ایک فکری عقیدے پر قائم نہیں ہوئی جس پر ریاست کی بنیاد رکھی گئی ہو۔ لہٰذا ضروری ہے کہ ریاست ایک مضبوط وجود بننے کے لیے ایک ایسے فکری عقیدے پر قائم ہو جس سے وہ افکار پھوٹیں جن پر ریاست کی بنیاد ہے، یعنی ایسا فکری عقیدہ جس سے وہ مفاہیم، معیارات اور عقائد کا مجموعہ صادر ہو جو زندگی کے بارے میں ریاست کے تصور کی نمائندگی کرے، اور نتیجتاً اس ریاست کا زندگی کے بارے میں نقطۂ نظر، اور یہی وہ چیز ہے جو مفادات کے بارے میں اس کا نقطۂ نظر پیدا کرتی ہے۔

However, this host of thoughts upon which the state is founded i.e. the host of concepts, criteria and convictions could either be built upon a fundamental thought or not built upon a fundamental thought. If it were built upon a fundamental thought, it would be solidly built with strong pillars and a firm entity; since it would rest upon a fundamental foundation. This is so because the fundamental thought is the thought that has no other thought behind it, and that is the intellectual 'Aqeedah. In such a case, the state would be built upon an intellectual 'Aqeedah. On the other hand, if the state were not built upon a fundamental thought, this would ease its destruction and it would not be difficult to demolish its entity and then usurp its authority. This is because it has not been built upon one intellectual 'Aqeedah upon which the state was established. Therefore, it is essential that in order for the state to be a strong entity, it must be established upon an intellectual 'Aqeedah from which ideas that the state was founded upon emanate i.e. an intellectual 'Aqeedah from which the host of concepts, criteria and convictions that represent the idea of the state regarding life emanate and consequently the viewpoint of this state towards life and this is what produces its viewpoint towards the interests.

او همدارنگه، د الله رسول ﷺ یو ځانگړی بنسټ په اساس اسلامي دولت تاسیس کړ؛ نو همدا بنسټ باید په هره زمانه او په هر ځای کې د اسلامي دولت بنسټ وي. کله چې د الله رسول ﷺ په مدینه کې واک تاسیس کړ او پر هغې باندې حکومت ځان ته ترلاسه کړ، نو هغه یې له لومړۍ ورځې نه د اسلامي عقیدې په بنسټ تاسیس کړ، او د قانون جوړونې آیتونه لا نازل شوي نه وو. له همدې امله، د الله رسول ﷺ د «لا إله إلا الله، محمد رسول الله ﷺ» شهادت د مسلمانانو د ژوند او د خلکو ترمنځ د اړیکو بنسټ وګرځاوه، همدارنگه د شکایتونو د له منځه وړلو او د شخړو د حل بنسټ. په بل عبارت، دا د ژوند د ټولو اړخونو بنسټ او د واک او حکومت بنسټ و. هغه (ج) په دې نه ودریده؛ بلکه د جهاد قانون یې هم وټاکه او مسلمانانو ته یې د دې لپاره فرض کړ چې دا عقیده ټولو خلکو ته ورسوي. ابو داود د ابوهریرې له لارې روایت کړی چې د الله رسول ﷺ وفرمایل:

Additionally, the Messenger of Allah (pbuh) established the Islamic State upon a specific basis; ,therefore, this very basis must be the basis of the Islamic State in every era and in every location. When the Messenger of Allah (pbuh) established the authority in Madinah and assumed the rule over it, he established it on the basis of the Islamic 'Aqeedah from the very first day and the verses of legislation had not been revealed yet. Hence, the Messenger of Allah (pbuh) made the Shahadah (testimony) of “There is no true god but Allah and Muhammad is the Messenger of Allah (pbuh)” as the basis of the Muslims’ life and of the relationships between people as well as the basis for removing grievances and settling disputes. In other words, it was the basis of all aspects of life and the basis of authority and government. He (swt) did not stop at that; rather, He (swt) also legislated for Jihad and made it an obligation upon the Muslims in order to carry this 'Aqeedah to all people. Abu Dawud reported on the authority of Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) (swt) said:

مگر دې صورت کې چې د الله نافرماني ښکاره وي۔ دا ټول دې ته اشاره کوي چې د دولت بنسټ د اسلامي عقیدې پر بنسټ دی، ځکه چې د الله رسول ﷺ حکومت پر همدې بنسټ قایم کړ، د هغه د ساتلو لپاره یې تورې د ښکاره کولو امر وکړ، او د دې لپاره یې جهاد هم امر کړ. د پورتنیو بنسټونو پر اساس د اساسي قانون لومړۍ ماده جوړه شوه۔ دا ماده دولت ته منع کوي چې داسې کوم تصور، قناعت یا معیار ولري چې د اسلامي عقیدې څخه نه سرچینه اخلي. یوازې د اسلامي عقیدې نومي بنسټ ساتل کافي نه دي؛ بلکې دا بنسټ باید د دولت د شتون ټولو اړخونو او هر وړوکي او لوی مسئلې کې منعکس شي۔ له همدې امله دولت ته د ژوند یا د واکمنۍ په اړه داسې هیڅ تصور لرل روا نه دي، مګر دا چې د اسلامي عقیدې څخه سرچینه واخلي۔ دولت به د دې عقیدې څخه نه سرچینه اخیستونکي هیڅ تصور ونه زغمي۔ له همدې امله دولت به په خپل منځ کې د ډیموکراسۍ تصور هم نه زغمي، ځکه چې دا د اسلامي عقیدې څخه نه سرچینه اخلي، او ځکه چې اسلامي عقیده د هغو تصورونو سره ټکر لري چې د هغې څخه سرچینه اخلي۔ سربیره پر دې، د ملي ګرایۍ تصور هیڅ ډول ځای نه شي درلودی، ځکه چې دا د اسلامي عقیدې څخه نه سرچینه اخلي، او ځکه چې هغه تصورات چې د اسلامي عقیدې څخه سرچینه اخلي دا بد ګڼي، منع یې کوي او خطر یې بیانوي۔ همدارنګه د وطن پالنې تصور هم نشي کیدی چې شتون ولري، ځکه چې دا د اسلامي عقیدې څخه نه سرچینه اخلي او د هغو تصورونو سره ټکر لري چې د اسلامي عقیدې څخه سرچینه اخلي۔ زیاته دا چې د دولت ادارې ته به د ډیموکراتیک پوهاوي له مخې وزارتونه نه وي، او نه به د دولت په حکومت کې شاهي، پاچاهي یا جمهوري تصورات وي، ځکه دا د اسلام له عقیدې نه سرچینه نه اخلي او د هغه تصورونو سره ټکر لري چې له هغې څخه سرچینه اخلي۔ مزید یہ کہ افراد، تحریکوں یا گروہوں کے لیے یہ قطعی طور پر حرام ہے کہ وہ ریاستِ اسلامیہ کا محاسبہ اسلامی عقیدے کے سوا کسی اور بنیاد پر کریں۔ لہٰذا ایسا محاسبہ جو اسلامی عقیدے کے سوا کسی اور بنیاد پر ہو ممنوع ہوگا، اور وہ تحریکیں اور گروہ قائم کرنا بھی ممنوع ہوگا جن کی بنیاد اسلامی عقیدے کے سوا کچھ اور ہو۔ چونکہ اسلامی عقیدہ ریاست کی بنیاد ہے، اس لیے یہ سب کچھ خود ریاست پر لازم ہے اور اُن شہریوں پر بھی واجب ہے جن پر وہ حکومت کرتی ہے۔ اس لیے کہ ریاست کی حیثیت سے اس کی زندگی، ریاست کی حیثیت سے اس سے صادر ہونے والے ہر معاملے کی زندگی، ریاست کی حیثیت سے اس سے منسلک ہر عمل، اور ریاست کی حیثیت سے اس کے ساتھ قائم ہونے والا ہر تعلق، لازمی طور پر ریاست کے عقیدے کی بنیاد پر ہونا چاہیے، یعنی اسلامی عقیدے کی بنیاد پر۔

“unless the disobedience to Allah is flagrant”. All of this indicates that the basis of the state is the Islamic 'Aqeedah, since the Messenger of Allah (pbuh) established the authority upon it, ordered the brandishing of the sword in order to maintain it as a basis for the authority and he also ordered Jihad for its sake. The first Article of the constitution was drafted based on the previously mentioned grounds. This Article prohibits the state from having any concept, conviction or criterion that does not emanate from the Islamic 'Aqeedah. To have the Islamic 'Aqeedah as a nominal basis for the state would not be sufficient; rather, this basis should be reflected in every aspect related to the State’s existence and in every minor or major issue. Hence, it is forbidden for the state to have any concept about life or about ruling unless it emanates from the Islamic 'Aqeedah. The state would not tolerate any concept not emanating from this 'Aqeedah. Therefore, it would not tolerate the concept of democracy to be adopted within the state because it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because the Islamic Aqidah contradicts with the concepts which emanate from it. Additionally, the concept of nationalism would not be allowed to have any consideration whatsoever because it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because the concepts which emanate from the Islamic 'Aqeedah abhor it, prohibit it and outline its danger. Likewise, the concept of patriotism should not have any existence, for it does not emanate from the Islamic 'Aqeedah and because it contradicts with the concepts that emanate from the Islamic 'Aqeedah. Furthermore, the apparatus of the State would not have any ministerial departments according to the democratic understanding and nor should there be in its government any imperial, monarchical or republican concepts for these do not emanate from the 'Aqeedah of Islam and they contradict with the concepts emanating from it. Furthermore, it is categorically forbidden for individuals, movements or groups to account the Islamic State on other than the basis of the Islamic 'Aqeedah. Hence, such type of accounting that is based upon other than the Islamic 'Aqeedah would be prohibited and the establishment of movements and groups on other than the basis of the Islamic 'Aqeedah would be prohibited. The fact that the Islamic 'Aqeedah acts as the basis for the State makes all of this binding upon the State itself and makes it incumbent upon the citizens over which it rules. This is since its life, in its capacity as a state, as well as the life of every matter originating from it in its capacity as a state, and every action linked to it in its capacity as a state, and every relationship established with it in its quality as a state, must have as its basis the 'Aqeedah of the State, that is the Islamic 'Aqeedah.

دویم مسئلې ته چې د دې مادې څخه یې، دلیل دا دی چې دستور د دولت اساسي قانون دی؛ نو دا یو قانون دی، او قانون پخپله د واکمن امر دی. الله (سبحانه و تعالی) واکمن ته امر کړی چې د هغه څه سره حکم وکړي چې الله ‎(سبحانه و تعالی) د رسول الله ﷺ ته نازل کړی، او هغه څوک چې د هغه څه پر خلاف حکم کوي چې الله (سبحانه و تعالی) نازل کړي، که چېرې په هغه څه ایمان ولري چې حکم یې کوي او په هغه څه ایمان ولري چې الله (سبحانه و تعالی) د خپل رسول ﷺ ته نازل کړي دي، نو هغه یې کافر بللی دی. او هغه واکمن چې د هغه څه پر خلاف حکم کوي چې الله (سبحانه و تعالی) نازل کړي، خو په هغه څه ایمان نه لري، نو هغه یې ‹عاصي› (نافرماني کوونکی) بللی دی. دا ښیي چې د الله (سبحانه و تعالی) او د هغه د رسول ﷺ پر ایمان باید د واکمن د امرونو بنسټ وي؛ یعنې د قوانینو بنسټ او د دستور بنسټ. او په دې هم کې چې الله (سبحانه و تعالی) واکمن ته امر کړی چې د هغه څه سره حکم وکړي چې هغه نازل کړي، یعنې د شریعت احکامو سره، دا په کتاب او سنت کې ثابت دی. الله (سبحانه و تعالی) فرمايي: ﴿فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ﴾ [النساء: ۶۵]، او فرمايي:

As for the second issue in the Article, its evidence is reflected in the fact that the constitution is the fundamental law (Qanun Al-Asaasi) of the State; thus, it is a law, and the law itself is the order of the authority. Allah (swt) ordered the ruler to rule by what He (swt) revealed to the Messenger of Allah (pbuh) and described the one who rules by other than what Allah (swt) has revealed as a disbeliever if he believed in what he ruled by and believed in the unsuitability of what Allah (swt) revealed to His Messenger . He (swt) described the ruler who rules by other than what He (swt) revealed but did not believe in it as ‘Aassi (disobedient). This indicates that belief in Allah (swt) and His Messenger must be the basis of the orders of the ruler; that is, the basis of the laws and the basis of the constitution. As for the command of Allah (swt) to the ruler to rule by what He (swt) revealed, in other words, by the Shari’ah rules, this is established in the Book and the Sunnah. Allah (swt) says,. “But no, by your Lord, they will not [truly] believe until they make you, [O Muhammad], judge concerning that over which they dispute among themselves.” (TMQ 4:65) and says,.