دولت اسلامي شريعت د ټولو هغو کسانو باندې عملي کوي چې د اسلامي تابعيت لرونکي دي، د مسلمانانو او غير مسلمانانو ترمنځ هيڅ توپير نه کوي، لکه څنګه چې لاندې ټاكل شوي دي:

The State implements the Islamic Shari’ah upon all those who hold the Islamic citizenship, with no difference between Muslims and non-Muslims as follows:

د اسلام ټول احکام به په مسلمانانو باندې بې له کومې استثنا څخه تطبیق کیږي۔

(a) All the rules of Islam will be implemented upon the Muslims without any exception.

(ب) غیر مسلمانان به عمومي نظام په چوکاټ کې د خپلو عقیدو او عبادتونو د ترسره کولو اجازه به ولري۔

(b) The non-Muslims will be allowed to follow their beliefs and worships within the scope of the general system.

(ج) په اسلام کې د ارتداد حکم هغو کسانو باندې پلی کیږي چې پخپله مرتد شوي وي. څرنګه چې د دوی اولادونه، که چیرې دوی ته د کفر په حال کې زیږېدلي وي، نو د کافرانو په توګه معامله ورسره کیږي. په دې توګه، دوی سره د دوی د اوسني حال سره سم معامله کیږي، یعنې دا چې دوی یا مشرکان دي یا د کتاب خاوندان.

(c) The rule of apostasy will be implemented upon the apostates from Islam if they themselves were the apostates. As for their children, they will be treated as non-Muslims if they are born as such. Thus,, they will be treated in accordance with their current status as being either polytheists or people of the book.

(د) غیر مسلمانان به خوراکه‌ها او جامو پورې تړلو چارو کې د خپل دین سره سم او د هغه چاپیریال په حدود کې چې شریعت یې اجازه ورکړې ده، سره معامله کیږي.

(d) The non-Muslims will be treated in matters related to foodstuffs and clothing according to their faith and within the scope of what the Shari’ah rules permit.

(ه) د غیر مسلمانو ترمنځ د نکاح او طلاق مسائل به د دوی د عقیدې له مخې حل کیږي، او د دوی او مسلمانانو ترمنځ به د اسلام د احکامو له مخې حل کیږي۔

(e) Matters of marriage and divorce will be settled among the non-Muslims according to their faith, and will be settled between them and the Muslims according to the rules of Islam.

(و) دولت به د شریعت نورې احکام او د اسلامي شریعت ټول مسائل، لکه معاملات، جزایي قوانین، شهادت، د حکومت نظامونه او اقتصاد نور هم، په مسلمانانو او غیر مسلمانانو باندې په مساوي ډول پلي کوي. دولت به دغه احکام د هغو کسانو باندې هم په همدې ډول پلي کوي چې له دې سره عهد لري، د پناه غوښتونکو او ټولو هغو کسانو باندې چې د اسلام د واک لاندې دي. دا احکام د ټولنې ټولو غړو باندې پلي کیږي، پرته له سفیرانو، قونسلانو او په ورته حیثیت کسانو څخه، ځکه دوی دیپلوماتیک معافیت لري.

(f) The State will implement the rest of the Shari’ah rules and all the Islamic Shari’ah matters, such as transactions, penal codes, testimonies, ruling systems and economics among others equally upon the Muslims and non-Muslims. The State will also implement the same upon those with a covenant, the asylum seekers and all those under the authority of Islam in the same way. It implements them upon all members of society except for the ambassadors, consuls, and similar for they have diplomatic immunity.

بیشکه اسلام د ټولو خلکو لپاره راغلی دی. الله (سبحانه و تعالی) فرمایي.

Truly Islam has come for all people. Allah (swt) says.

«او مونږ تاسو را نه یو مګر د ټولو انسانانو لپاره په بشپړ ډول لیږلی یو.» (طه / ۳۴:۲۸)۔ لکه څنګه چې کافر د "اصولو" یعنې د اسلامي عقیدې پابند دی، همداسې هغه د فروعو یعنې د شریعت احکامو پابند هم دی۔ اما دا چې هغه د احکامو پابند دی، دا په قرآن کریم کې په واضح ډول بیان شوي دي، او دا چې هغه د فروعو پابند دی، دا ځکه چې الله (سبحانه و تعالی) هغه ته د ځینو فروعو په واسطه په واضح ډول حکم کړی دی، چې له هغو جملې څخه هغه آیتونه دي چې کافر ته د الله (سبحانه و تعالی) عبادت کولو حکم کوي۔ الله (سبحانه و تعالی) فرمائي:

“And We have not sent you except comprehensively to mankind.” (TMQ 34:28). Just like the disbeliever is obligated to abide by the “Usul” (foundations), in other words, by the Islamic 'Aqeedah, he is also obligated to abide by the branches i.e. the Shari’ah rules. As for the fact that he is obligated to abide by the rules, this is clearly mentioned in the verses of the Holy Quran, and as for the fact that he is obligated to abide by the branches, this is because Allah (swt) has clearly obligated him with some of the branches, among which are those verses commanding the disbeliever to worship Allah (swt). He (swt) says,.

اے انسانانو، خپل رب عبادت وکړئ۔ (TMQ 2:21)، الله (سبحانه وتعالی) فرمایي،

“O mankind, worship your Lord.” (TMQ 2:21), Allah (swt) also says,.

« وَلِلّٰهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ » (آل عمران: ۹۷) وغیره۔ مزید یہ کہ اگر کفار فروعات کے پابند نہ ہوتے تو اللہ تعالیٰ ان کو ان کی خلاف ورزی پر خبردار نہ کرتا، اور ان کو ان فروعات کو ترک کرنے سے ڈرانے والی آیات بہت ہیں، جن میں سے کچھ یہ ہیں: اللہ تعالیٰ فرماتا ہے،

“And [due] to Allah from the people is a pilgrimage to the House.” (TMQ 3:97), and similar. Moreover, were the disbelievers not obligated to abide by the branches, Allah (swt) would not warn them against their violation, and the verses warning them against the forsaking of these branches are numerous, some of which are: Allah (swt) says,.

«او د هغو کسانو لپاره ویجاړي ده چې له الله سره نور شریکوي؛ هغه کسان چې زکات نه ورکوي». (تفسیر ۴۱:۶-۷)۔ الله (سبحانه و تعالیٰ) فرمایي: «او هغه کسان چې له الله سره بل معبود نه بولي، او هغه نفس نه وژني چې الله حرام کړی دی، پرته له حقه، او زنا نه کوي؛ او څوک چې دا کارونه وکړي، هغه به سزا وویني»۔ (تفسیر ۲۵:۶۸)۔ الله (سبحانه و تعالیٰ) فرمایي:

“And woe to those who associate others with Allah; Those who do not give Zakah.” (TMQ 41:6-7). Allah (swt) also says,. "And those who do not invoke with Allah another deity or kill the soul which Allah has forbidden [to be killed], except by right, and do not commit unlawful sexual intercourse. And whoever should do that will face punishment." (TMQ 25:68). Allah (swt) also says,.

«هغوی به ووایی: "تاسو څه شی دوزخ ته داخل کړل؟" هغوی به وایی: "موږ له هغو کسانو څخه نه وو چې لمونځ کوو."» (تفهیم القرآن، ۷۴:۴۲-۴۳)

“"What put you into Saqar (Hell Fire)?" They will say, "We were not of those who prayed.” (TMQ 74:42-3).

دا چې کافرانو ته د ځینو امرونو او منعیاتو پابندي لازمه ګرځول شوې، دا ښیي چې دوی ته د ټولو امرونو او منعیاتو پابندي لازمه ګرځول شوې ده. سربیره پردې، هغه آیتونه چې د فرعي احکامو پابندي لازمه کوي په عام لفظ ذکر شوي دي، او عام لفظ خپل عموم پر ځای پاتې کیږي، تر هغه چې د تخصیص دلیل ذکر نه شي؛ په دې ځای کې داسې کوم دلیل ذکر شوی نه دی چې دا آیتونه یوازې مسلمانانو پورې محدود کړي، نو دوي عام پاتې دي. د مثال په توګه، الله (جل جلاله) فرمايي،.

The fact that the disbelievers have been obligated to abide by some of the commands and prohibitions indicates that they have been obligated to abide by all the commands and prohibitions. Furthermore, the verses which stipulate the obligation to abide by the branches are mentioned in a general term and the general term remains upon its generality unless the evidence of specification is mentioned; in this context, no evidence has been mentioned which restricts these verses to the Muslims, and so they remain general. For instance, Allah (swt) says,.

الله تعالیٰ د سوداګرۍ اجازه ورکړې ده او سود یې حرام کړی دی۔" (د قرآن کریم ۲:۲۷۵)، او هغه (ج) وایي

“Allah has permitted trade and has forbidden interest (usury).” (TMQ 2:275), and He (swt) says.

"او که دوی ستاسو لپاره شیدې ورکوي، نو هغوی ته د هغوی اجرت ورکړئ." (د قرآن کریم ۶۵:۶)، الله ‌جل‌جلاله فرمایي: "او که تاسو په سفر کې یاست او کاتب ونه موی، نو یو ګرو (ضمانت) ونیول شي." (د قرآن کریم ۲:۲۸۳)، او د رسول الله ﷺ وینا.

“And if they breastfeed for you, then give them their payment.” (TMQ 65:6), Allah (swt) also says,. "And if you are on a journey and cannot find a scribe, then a security deposit [should be] taken." (TMQ 2:283), and the words of the Messenger of Allah (pbuh).

. » مَنْ أَحْيَا أَرْضًا مَيِّتَةً فَهِيَ لَه « .

. » مَنْ أَحْيَا أَرْضًا مَيِّتَةً فَهِيَ لَه « .

هغه څوک چې یوه ویرانه ځمکه آبادوي، هغه ځمکه د هغه ده. دا حدیث احمد او ترمذي د جابر له لارې په صحیح سند سره روایت کړی دی. رسول الله ﷺ همدا رنګه فرمایلي دي: «عَلَى الْيَدِ مَا أَخَذَتْ حَتَّى تُؤَدِّيَهُ»۔

“He who revives a barren land, it becomes his” reported by Ahmad and Al-Tirmidhi with a Sahih chain through Jabir. The Messenger of Allah (pbuh) also said . » عَلَى الْيَدِ مَا أَخَذَتْ حَتَّى تُ ؤَدِّيَه «.

«لاس دې تر هغې مسؤوله ده چې هغه څه چې اخیستي یې دي بیرته ورنکړي» دا حدیث احمد روایت کړی دی، د سمرة بن جندب له لارې، او سند یې صحیح دی. ورته ډیر نور احکام هم شتون لري. دا د دې واضح دلیل دی چې دوی د فرعي احکامو پابندي ته مکلف دي.

“The hand is liable for what it has taken until it is given back” transmitted by Ahmad with a Sahih chain through Samurah Bin Jundub There are many other rules to this effect. This serves as clear evidence that they are obligated to abide by the branches.

مزید یہ کہ اصل (بنیاد) پر عمل کرنے کا حکم بذاتِ خود شاخ (فرع) پر عمل کرنے کا حکم ہے، اور کل پر عمل کرنے کا حکم جزو پر عمل کرنے کا حکم ہے؛ چنانچہ نماز ادا کرنے کے وجوب میں سجدے، قراءت، قیام وغیرہ کا وجوب شامل ہے۔ کافر کو اصل پر عمل کرنے کا مکلف کیا گیا ہے، لہٰذا وہ شاخوں پر عمل کرنے کا بھی مکلف ہے۔ رہی بات کہ کافروں سے بعض شاخیں، جیسے نماز اور روزہ، قبول نہیں ہوتیں، تو اس کی وجہ یہ ہے کہ اسلام قبول کرنا ان کی قبولیت کی شرائط میں سے ایک شرط ہے؛ لہٰذا جب تک یہ شرط پوری نہ ہو، وہ قبول نہیں ہوں گی۔ تاہم اس کا یہ مطلب نہیں کہ وہ ان پر واجب نہیں ہیں۔ اور جہاں تک بعض شاخوں کا تعلق ہے جن کا حکم ان کو نہیں دیا گیا اور جن کے لیے اسلام قبول کرنا شرط نہیں، جیسے جہاد، تو اس کی وجہ یہ ہے کہ جہاد کفر کی بنیاد پر کافر سے قتال کرنا ہے، اور ذمی بھی کافر ہے؛ پس اس کے لیے یہ تصور ہی نہیں کیا جا سکتا کہ وہ اپنے کفر کی وجہ سے کافروں سے لڑے، ورنہ اسے خود اپنے آپ سے لڑنے کی اجازت ہوتی۔ لہٰذا وہ جہاد کا مکلف نہیں۔ البتہ اگر وہ کسی کافر سے لڑنے پر راضی ہو جائے تو اس کا یہ عمل اس سے قبول کیا جائے گا۔ تاہم اسے جہاد پر مجبور نہیں کیا جائے گا، اور اس کا یہ مطلب نہیں کہ اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے اسے اس کا حکم نہیں دیا۔

Furthermore, the commandment to abide by the foundation is in itself a commandment to abide by the branch, and the commandment to abide by the whole is a commandment to abide by the part; so, the obligation to pray entails the obligation of the prostration, the recitation, the standing and so on. The disbeliever is commissioned to abide by the foundation; thus, he is obligated to abide by the branch. As for the non-acceptance of some branches from the disbelievers, such as prayer and fasting, this is because the embracing of Islam is one of the conditions of acceptance; thus, they would not be accepted until the condition is fulfilled. However, this does not mean that it is not obligatory upon them. As for the fact that they are not commanded to perform certain branches that embracing Islam is not a condition for such as Jihad this is because Jihad is fighting the disbeliever for their disbelief, and the Dhimmi is a disbeliever. Thus, it is inconceivable for him to fight the disbelievers due to their disbelief; otherwise, it would be permitted for him to fight himself. Therefore, he is not obligated to perform Jihad. However, if he accepts to fight a disbeliever, it will be accepted of him. However, he will not be forced to perform Jihad and this does not mean that he is not commanded by Allah (swt) to perform it.

دا له هغه حقیقته راخیژي چې دوی د اسلام د احکامو په تابع کیدو مکلف دي. او دا چې حاکم باید د اسلام ټول احکام پر دوی تطبیق کړي، دا د الله (سبحانه وتعالیٰ) په هغه ارشاد کې منعکس شوی چې د اهل کتاب په اړه دی.

This is from the fact that they are obligated to abide by the rules of Islam. As for the fact that the ruler should implement all the rules of Islam upon them, this is reflected in Allah's (swt) saying with respect to the People of the Book.

د هغوی تر منځ هغه څه سره فیصله وکړه چې الله نازل کړي دي او د هغوی خواهشاتو ته مه ځه. (TMQ 5:48). الله (ج) د هغوی په اړه همدا راز فرمایي۔

“Judge between them by what Allah has revealed and do not follow their inclinations.” (TMQ 5:48). Allah (swt) also says with respect to them.

«پس ته د هغه څه له مخې چې الله نازل کړي دي، په دوی کې فیصله وکړه، او د دوی د خواهشاتو پیروي مه کوه.» (TMQ 5:49)۔ الله (سبحانه و تعالی) فرمایي۔

“Judge, [O Muhammad], between them by what Allah has revealed and do not follow their inclinations.” (TMQ 5:49). Allah (swt) also says.

بیشکه، مونږ تاسو ته، [اے محمده]، حق سره کتاب نازل کړی، تر څو تاسو د هغه څه سره په خلکو کې فیصله وکړئ چې الله تاسو ته ښودلي دي۔» (TMQ 4:105)۔ دا یو عمومي خطاب دی چې مسلمانان او غیر مسلمانان دواړه شامل کوي، ځکه چې کلمه «خلک» په

“Indeed, We have revealed to you, [O Muhammad], the Book in truth so you may judge between the people by that which Allah has shown you.” (TMQ 4:105). This is a general address that includes Muslims and non- Muslims alike, because the word “people” in.

څو چې تاسو د خلکو تر منځ قضاوت وکړئ، دا عام دی. او د هغه (سبحانه وتعالیٰ) قول:

“so that you judge between people” is general. As for His (swt) saying.

«[همدوی د دروغو اوریدونکي دي، د حرامو خوړونکي دي. نو که دوي تا ته راشي، نو یا د دوي تر منځ قضاوت وکړه یا له دوي څخه مخ واړوه.] (المائدہ 5:42)، دا معنا لري چې که څوک له بهر څخه د اسلامي دولت ته راشي او د بل کافر یا کافرانو سره د اختلاف په حل کې د مسلمانانو قضاوت وغواړي، نو په دې حالت کې مسلمانانو ته اختیار ورکول شوی دی چې یا د اختلاف کونکو تر منځ قضاوت وکړي یا دې کار ته ډډه وکړي. دا ځکه چې دا آیت د هغو یهودو په اړه نازل شو چې رسول الله ﷺ د مدینې له هغو یهودو سره صلح او تړونونه کړي وو چې د قبیلو په ډول ژوند کاوه او د نورو دولتونو په توګه شمېرل کیدل. دوي د اسلام د واک لاندې نه وو، بلکې نور دولتونه وو؛ له همدې امله رسول الله ﷺ له دوي سره تړونونه کړي وو. مګر که دوي د اسلام د واک لاندې وي، لکه ذميان، یا که په پناه غوښتونکو په توګه راشي، نو د اسلام پرته له بل قانون سره د دوي تر منځ قضاوت کول حرام دي. هغه څوک چې د اسلام د حکم ته مراجعه کول ردوي، حاکم به یې دې ته مجبور کړي او حاکم به ورته سزا ورکړي.

“[They are] avid listeners to falsehood, devourers of [what is] unlawful. So if they come to you, [O Muhammad], judge between them or turn away from them.” (TMQ 5:42), this means that if one were to come to the Islamic State from abroad seeking the arbitration of the Muslims in a dispute with another disbeliever or other disbelievers, the Muslims in this case are given the choice of either judging between the disputing parties or declining to do so. This is since the verse was revealed concerning those whom the Messenger of Allah (pbuh) had made peace with and signed treaties with from among the Jews of Madinah who were living as tribes and they were considered as other states. They were not under the authority of Islam; rather, they were other states. Thus, he had signed treaties with them. However, if they were under the authority of Islam, such as the Dhimmi, or if they came as asylum seekers, it would be forbidden to judge between them by other than Islam. The one who refused to refer to the rule of Islam, would be forced to by the ruler and the ruler would punish him for it.

دعمی ذمې عهد د کافرانو سره په غیر محدود ډول کول حرام دي، مګر له دوو شرطونو سره. لومړی دا چې ذمیان په هر کال جزیه ورکولو ته ژمن وي، او دوهم دا چې د اسلام احکامو ته تسلیم وي، یعنی هغه څه چې په دوی باندې لازم شوي د امر ترسره کولو او د منع شویو شیانو څخه د ځان ساتلو په توګه منل. دا د الله (ج) د دې ارشاد له امله دی:

It is forbidden to conclude an indefinite Dhimmah oath with the disbeliever unless two conditions are fulfilled. Firstly, that Dhimmis adhere to paying the Jizya each year, and secondly that they abide by the rules of Islam i.e. the acceptance of what is enforced upon them in terms of executing orders and abstaining from prohibitions. This is due to the words of Allah (swt):

«یَہاں تک کہ وہ ذِلّت کے ساتھ خوشی سے جِزیہ دیں» (تفسیرِ تَوضیحُ القُرآن 9:29)، یعنی یہاں تک کہ وہ اسلام کے احکام کے تابع ہو جائیں۔ اِس کے علاوہ، رسولِ خدا ﷺ اُن پر اسلام کے احکام نافذ کیا کرتے تھے۔ امام البخاری نے ابنِ عمر سے روایت کیا:

“Until they give the Jizyah willingly while they are humbled.” (TMQ 9:29), meaning until they submit to the rules of Islam. In addition, the Messenger of Allah (pbuh) used to implement the rules of Islam upon them. Al-Bukhari transmitted through Ibn Umar:

.» بِرَجُلٍ مِنْ هُمْ وَامْرَأَةٍ زَنَ يَا فَأَمَرَ بِهِمَا فَ رُجِمَا أَنَّ الْيَ هُودَ جَاءُوا إِلَى النَّبِيِّ «.

.» بِرَجُلٍ مِنْ هُمْ وَامْرَأَةٍ زَنَ يَا فَأَمَرَ بِهِمَا فَ رُجِمَا أَنَّ الْيَ هُودَ جَاءُوا إِلَى النَّبِيِّ «.

یهودان د یوه سړي او یوې ښځې سره چې له دوی څخه وو او زنا یې کړې وه، د نبي ﷺ په خدمت کې راغلل، نو نبي ﷺ دواړه د سنګسار حکم وکړ. دا روایت البخاري د انس له لارې نقل کړی دی.

“The Jews came to the Prophet (pbuh) with a man and woman from amongst them who had committed adultery and so he had them stoned”, and Al-Bukhari reported through Anas:

. » قَ تَلَ يَ هُودِيًّا بِجَارِيَةٍ قَ تَ لَهَا عَلَى أَوْضَاحٍ لَهَا أَنَّ النَّبِيَّ «.

. » قَ تَلَ يَ هُودِيًّا بِجَارِيَةٍ قَ تَ لَهَا عَلَى أَوْضَاحٍ لَهَا أَنَّ النَّبِيَّ «.

د نبي ﷺ هغه یهودي ووژلو چې یوې ښځې یې د هغې د ښکلاګانو په خاطر وژلې وه. دغه یهودان د اسلامي دولت اتباع وو. همدارنګه، د الله رسول ﷺ نجران ته د عیسوي خلکو ته ولیکل، ویې ویل:

“The Prophet (pbuh) killed a Jew who killed a woman for her ornaments”. Those Jews were subjects of the Islamic State. Also, the Messenger of Allah (pbuh) wrote to the people of Najran who were Christians saying:

.» أَنَّ مَنْ بَايَعَ مِنْكُمْ بِالرِّبَا فَلاَ ذِمَّةَ لَه « .

.» أَنَّ مَنْ بَايَعَ مِنْكُمْ بِالرِّبَا فَلاَ ذِمَّةَ لَه « .

"هَرْکَلَه چې ستاسو څخه سود خوري، د ذمه عهد به ورنه اخیستل کیږي" ابن ابي شیبه د شعبه له لارې (مرسل روایت) روایت کړی دی. دا ټول دا ثبوت ورکوي چې د اسلام ټول احکام پر ټولو اتباعو باندې، د مسلمانانو او غیر مسلمانانو تر منځ د کوم توپیر پرته، پلي کول واجب دي. همدې بنسټ باندې د دې ماده الف بند جوړ شوی دی.

“He who deals in usury from amongst you, shall be denied the Dhimmah covenant” reported by Ibn Abu Shaybah through Al-Shu’bah (Mursal narration). All this serves as evidence about the obligation to implement all the rules of Islam upon all of the subjects without any difference between Muslims and non- Muslims. It is on this basis that clause A of this Article has been drafted.

د B بند په اړه، د اسلام ټولو احکامو د پلي کولو عمومي امر د الله (سبحانه وتعالی) په دې ارشاد کې ذکر شوی دی.

As for clause B, the general order regarding the implementation of all the rules of Islam is mentioned in Allah’s (swt) saying.

په دې نو د هغو تر منځ هغه څه سره حکم وکړه چې الله نازل کړي دي۔ {الْمَائِدَة: ۴۸}

“So judge between them by what Allah has revealed.” (TMQ 5:48).

دا عمومی قاعده شریعت له خوا ټاکلې ده؛ پرته له هغه عقیدې څخه چې دوی یې لري، هغه احکام چې دوی ته د دین په توګه ایمان ده، او هغه احکام چې د عملونو په اړه دي چې رسول الله ﷺ دوی ته د سرته رسولو اجازه ورکړې ده. عقیده او دا ټول احکام د اسلام لخوا د ډیرو واضحو نصوصو په ذریعه استثنا شوي دي. الله (ج) فرمایي:

This general rule has been specified by Shari’ah; excluding the 'Aqeedah they embrace, the rules which are to them a matter of faith and the rules pertaining the actions which the Messenger of Allah (pbuh) has allowed them to perform. The 'Aqeedah and all of these rules have been made an exception by Islam through a host of clear texts. Allah (swt) says:

«په دین کې کوم جبر نشته.» (تفسیر د قرآن: ۲:۲۵۶)، او د الله رسول ﷺ فرمایلي دي:

“There shall be no compulsion in [acceptance of] the religion.” (TMQ 2:256), and the Messenger of Allah (pbuh) said:

. » إِنَّهُ مَنْ كَانَ عَلَى يَ هُودِيَّتِهِ أَوْ نَصْرَانِيَّتِهِ فَإِنَّهُ لاَ ي فُْتَنُ عَنْ هَا، وَعَلَيْهِ الجِزْيَة «.

. » إِنَّهُ مَنْ كَانَ عَلَى يَ هُودِيَّتِهِ أَوْ نَصْرَانِيَّتِهِ فَإِنَّهُ لاَ ي فُْتَنُ عَنْ هَا، وَعَلَيْهِ الجِزْيَة «.

هرکه یهودی یا عیسوی وی، نباید په زور د خپل دین څخه واړول شي، او باید جزیه ورکړي. دا خبره ابو عبید په الاموال کې د عروه په واسطه نقل کړې ده۔ له همدې امله، هغه کارونه چې د دوی په نزد د دین برخه ده، زموږ له خوا باید مداخله پکې ونه شي، او موږ باید دوی ته اجازه ورکړو چې هغه څه عملي کړي چې په هغې باور لري، که څه هم دا د زموږ په دین کې د عقیدې مسایلو برخه نه وي۔ سربیره پردې، هغه کارونه چې رسول الله ﷺ دوی ته د عمومي نظام په چوکاټ کې ترسره کولو ته اجازه ورکړې وه، لکه شراب څښل او واده کول، په کې هم موږ باید مداخله ونه کړو۔ په بل عبارت، دوی ته دا اجازه ده چې په شخصي ژوند کې شراب وڅښي، خو په عمومي چارو کې چې له مسلمانانو سره گډېږي، لکه عمومي بازارونو او نورو ځایونو کې، دا اجازه نشته۔

“Whoever is a Jew or a Christian should not be coerced away from his faith, and he must pay Jizya” transmitted by Abu Ubaid in Al-Amwal through ‘Urwah. Hence, any action which is considered as a matter of faith to them should not be interfered with by us and we should allow them to practise what they believe, even if this were not part of 'Aqeedah matters in our Deen. Additionally, we should also not interfere with them in regard to any actions that the Messenger of Allah (pbuh) allowed them to perform, such as drinking alcohol and getting married, within the scope of the general system. In other words, it is permitted for them to drink alcohol in their private lives but not in the general affairs where they mix with the Muslims such as the general markets and the like.

د دې مادې د «ج» بند په اړه، اسلام د مرتد په اړه ډیرې احکام مقرر کړي دي، له هغې جملې څخه دا چې مرتد که توبه ونه باسي، نو باید ووژل شي، ځکه چې د الله رسول ﷺ فرمایلي دي:

As for Clause 'C' of this Article, Islam has decreed a host of rules regarding the apostate, amongst them that the apostate should be killed he or she does not repent since the Messenger of Allah (pbuh) said:

. » مَنْ بَدَّلَ دِينَهُ فَاقْ تُ لُوه « .

. » مَنْ بَدَّلَ دِينَهُ فَاقْ تُ لُوه « .

"څوک چې خپل دین بدل کړي (يعنې مرتد شي) هغه ووژنئ." (روایت شوی د البخاري لخوا د ابن عباس له لارې). انس روایت کړی:

“He who changes his religion (i.e. apostates) kill him.” (transmitted by Al-Bukahri through Ibn Abbas). Anas reported:

. "فقدمت على عمر رضي الله عنه فقال: يا أنس، ما فعل الستة الرهط من بكر بن وائل الذين ارتدوا عن الإسلام فلحقوا بالمشركين؟ قال: يا أمير المؤمنين، قتلوا بالمعركة، فاسترجع عمر، قلت: وهل كان سبيلهم إلا القتل؟ قال: نعم، قال: كنت أعرض عليهم الإسلام، فإن أبوا أودعتهم السجن" .

. "فقدمت على عمر رضي الله عنه فقال: يا أنس، ما فعل الستة الرهط من بكر بن وائل الذين ارتدوا عن الإسلام فلحقوا بالمشركين؟ قال: يا أمير المؤمنين، قتلوا بالمعركة، فاسترجع عمر، قلت: وهل كان سبيلهم إلا القتل؟ قال: نعم، قال: كنت أعرض عليهم الإسلام، فإن أبوا أودعتهم السجن" .

میں عمر کے پاس آیا تو انہوں نے فرمایا: اے انس، بکر بن وائل کے چھ آدمیوں کا کیا ہوا؟ تو میں نے کہا: اے امیرالمؤمنین، وہ جنگ میں مارے گئے۔ اس پر عمر نے اللہ تعالیٰ کا یہ قول تلاوت کیا: "بے شک ہم اللہ ہی کے ہیں اور ہم اسی کی طرف لوٹنے والے ہیں"۔ تو میں نے کہا: "کیا ان کے ساتھ موت کے سوا کسی اور طریقے سے معاملہ نہیں کیا جا سکتا تھا؟" انہوں نے فرمایا: "ہاں، میں انہیں اسلام کی دعوت دیتا اور اگر وہ انکار کرتے تو میں انہیں قید میں ڈال دیتا"، جیسا کہ البیہقی نے روایت کیا ہے۔ یعنی جب تک وہ توبہ نہ کریں، اور اگر وہ توبہ نہ کرتے تو انہیں قتل کیا جاتا۔ یہ اس لیے کہ مرتد کو اسلام کی دعوت دی جائے گی اور توبہ کے تمام ذرائع استعمال کیے جائیں گے، اور اگر وہ پھر بھی انکار کرے تو اسے قتل کیا جائے گا۔ مرتد کو محض ارتداد کی وجہ سے قتل نہیں کیا جانا چاہیے، کیونکہ جابر سے روایت ہے:

“I came to Omar who said: O Anas, what happened to the six from Bakr Ibnu Wa’il? So I said: O Amir of believers, they were killed in the battle. Upon this Omar recited Allah’s (swt) saying: “To Allah we belong and to Him we will return”. So I said: “Could they have been dealt with by other than death? He said: “Yes, I would have invited them to Islam and had they refused, I would have thrown them in jail” as reported by Al- Bayhaqi. In other words, until they repent and if they did not, they would be killed. This is because the apostate would be invited to Islam and all the means of repentance would be exhausted, and if he still refused he would then be killed. An apostate should not be killed just for apostatising due to what is narrated from Jaber:

. أَنَّ امْرَأَةً هِيَ أُمُّ مَرْوَانَ ارْتَدَّتْ، فَأَمَرَ النَّبِيُّ « بِأَنْ ي عُْرَضَ عَلَيْ هَا الإِسْلاَمُ، » فَإِنْ تَابَتْ، وَإِلاَّ قُتِلَتْ .

. أَنَّ امْرَأَةً هِيَ أُمُّ مَرْوَانَ ارْتَدَّتْ، فَأَمَرَ النَّبِيُّ « بِأَنْ ي عُْرَضَ عَلَيْ هَا الإِسْلاَمُ، » فَإِنْ تَابَتْ، وَإِلاَّ قُتِلَتْ .

یوں یہ روایت امام بیہقی اور امام دارقطنی نے نقل کی ہے کہ ام مروان نامی ایک عورت مرتد ہو گئی تو نبی ﷺ نے حکم دیا کہ اس کے سامنے اسلام پیش کیا جائے، اگر وہ توبہ کر لے تو (اس کی توبہ) قبول ہے، ورنہ اسے قتل کر دیا جائے۔ فقہاء کی بڑی تعداد اس روایت سے استدلال کرتی ہے؛ ابن قدامہ نے المغنی میں، ماوردی نے الحاوی الکبیر اور الاحکام السلطانیہ میں، ابو اسحاق شیرازی نے المہذب میں، رافعی نے الشرح الکبیر میں، بغوی نے التہذیب میں اور ابن الجوزی نے التحقیق میں اس کو دلیل کے طور پر پیش کیا ہے۔ لہٰذا اسے حسن درجے کی روایات میں شمار کیا جاتا ہے اور اس پر عمل کیا جاتا ہے، یعنی قتل سے پہلے اس سے توبہ کا مطالبہ کیا جائے گا۔

“A woman, Umm Marwan, apostatized, so the Prophet (pbuh) commanded that she should be presented Islam, and if she repented (it is accepted). Otherwise, she is to be killed” reported by Al-Bayhaqi and Al-Daraqutni. This narration is used by masses of F uqaha’; - Ibn Qudamah uses it as evidence in Al-Mugni, Al-Mawardi in Al-Hawi Al-Kabir and Al-Ahkam Al-Sultaniyyah, Abu Ishaq Al-Shirazi uses it in Al-Muhadhdhab, Al-Rafi’i in Al-Sharh Al-Kabir, Al-Baghawi in Al-Tadhhib and Ibn Al-Jawzi in Al-Tahqiq; so it is considered from the Hasan (acceptable authority) narrations and is acted upon – in other words, he is asked to report before execution.

د «ج» بند احکام یوازې خپل مرتد پورې اړه لري؛ دا احکام د هغه د اولادونو پورې اړه نه لري۔ مګر که یو مسلمان له اسلام څخه مرتد شو او په هغه دین پاتې شو چې ته یې مرتد شوی و، مثلاً نصراني، یهودي یا مشرک پاتې شو، او بیا داسې اولاد ولري چې هم هغه دین ولري، نو ایا د هغه اولاد به مرتد ګڼل کیږي؟ او ایا به د مرتدانو په توګه سلوک ورسره کیږي؟ یا به دوی د هغه دین پر بنسټ ګڼل کیږي چې په زیږون سره یې درلودی؟

Rulings of Clause 'C' are all about the apostate himself; they are not about his children. However, if a Muslim apostatised from Islam and remained upon the faith to which he apostatised, for example he continued to be a Christian, a Jew or a polytheist, and he were then to have children who had the same faith, would his children be considered as apostates? And would they be treated as apostates? Or would they be considered as being of the faith they had at birth?

جواب دا دی چې هغه اولاد چې د پلار له مرتد کیدو مخکې زیږیدلی وي، بې شکه مسلمانان بلل کیږي. په هرحال، که دوی هم د خپل پلار پیروي وکړي او مرتد شي، نو دوی هم د مرتدانو په توګه وګڼل کیږي. که دوی د پلار له کافرې یا مرتدې مېرمنې څخه د هغه د مرتد کیدو وروسته زیږیدلي وي، نو دا ماشومان د کافرانو په توګه ګڼل کیږي نه د مرتدانو په توګه؛ له همدې امله، دوی به هماغه دین ته ورته معامله وشي چې دوی یې د زیږون په وخت کې میراث اخیستی و. له همدې امله، هر هغه ماشوم چې د پلار له کافرې یا مرتدې مېرمنې څخه د پلار د مرتد کیدو وروسته زیږیدلی وي، د کافر په توګه قضاوت کیږي، ځکه چې هغه د دوو کافرو والدینو څخه زیږیدلی دی. نو که دوه والدین یهودي یا عیسوي شي، یعنې د اهل کتابو څخه وي، دی به د اهل کتابو په څېر وګڼل شي، او که دوه والدین مشرک شي، دی به د مشرک په توګه وګڼل شي. دا ځکه چې ابن مسعود روایت کړی دی:

The answer is that the children of the apostate who are born before their father’s apostasy are considered as Muslims without any doubt. However, if they were to follow their father and apostatise as well, they would be treated as apostates. If they were born after he had apostatised from a disbelieving or an apostate wife, these children would be considered as disbelievers and not as apostates; thus, they would be treated just like the people of the faith they inherited at birth. Hence, every child born after his father’s apostasy from a disbelieving wife or an apostate wife, would be judged as a disbeliever since he or she would have been born from two disbelieving parents. Therefore, if the two parents became Jews or Christians i.e. from the People of the Book, he or she would be treated as the People of the Book would be treated, and if the two parents became polytheists, he or she would be treated as a polytheist. This is so because Ibn Mas’ud reported:

. وَسَلَّمَ لَمَّا أَرَادَ قَ تْلَ أَبِيكَ )عقبة بن أبي معيط( قَالَ مَنْ لِلصِّبْ يَةِ قَالَ أَنَّ « » النَّارُ .

. وَسَلَّمَ لَمَّا أَرَادَ قَ تْلَ أَبِيكَ )عقبة بن أبي معيط( قَالَ مَنْ لِلصِّبْ يَةِ قَالَ أَنَّ « » النَّارُ .

«کله چې د الله رسول ﷺ غوښتل ستا پلار (عقبه بن ابی معیط) اعدام کړي، هغه وویل: «د ماشومانو څه حال دی؟» هغه وفرمایل: «دوزخ کې.» (دا روایت ابوداود نقل کړی، الحاکم یې صحیح ګرځولی، او الذهبي هم د هغه سره موافق شوی). د الدارقطني په روایت کې…»

“When the Messenger of Allah (pbuh) wanted to execute your father (Uqbah Ibn Abi Mu’it), the latter said: “What about the children?” He said: “Hell fire” (reported by Abu Dawud, Al- Hakim authenticated it, and Al-Dhahabi agreed with him). In the narration of Al-Daruqutni:

.» النَّارُ لَهُمْ وَلأَبِيهِمْ « .

.» النَّارُ لَهُمْ وَلأَبِيهِمْ « .

دوزخ اور اُس کی آگ اُن کے لیے ده او د هغوی د پلار لپاره. همدا راز دا حال دی، ځکه چې په صحیح البخاري کې د اهلِ دار (د جنت د اهلو) په باب کې، د جهاد په کتاب کې دا روایت راغلی دی.

“Hell fire for them and for their father”. It is also the case since in Sahih of Al-Bukhari in the section of the people of the abode, in the book of Jihad,.

. بِالأَبْ وَاءِ - أَوْ بِوَدَّانَ - وَسُئِلَ عَنْ أَهْلِ الدَّارِ، ي بَُ يَّتُونَ مِنْ مَرَّ بِيَ النَّبِيُّ « » هُمْ مِنْ هُمْ : الْمُشْرِكِينَ فَ يُصَابُ مِنْ نِسَائِهِمْ وَذَرَارِيِّهِمْ، قَالَ .

. بِالأَبْ وَاءِ - أَوْ بِوَدَّانَ - وَسُئِلَ عَنْ أَهْلِ الدَّارِ، ي بَُ يَّتُونَ مِنْ مَرَّ بِيَ النَّبِيُّ « » هُمْ مِنْ هُمْ : الْمُشْرِكِينَ فَ يُصَابُ مِنْ نِسَائِهِمْ وَذَرَارِيِّهِمْ، قَالَ .

پیغمبر ﷺ زما په وړاندې د "الابواء" یا "ودان" په نوم یوې ځای څخه تیر شو، او له هغه څخه وپوښتل شو چې ایا د شپې د مشرکو جنګیالیو پر وړاندې حمله جایز ده، په داسې حال کې چې دا احتمال شتون لري چې د دوی ښځې او ماشومان به په خطر کې واقع شي. پیغمبر ﷺ وفرمایل: "دوی (یعنې ښځې او ماشومان) د دوی (یعنې مشرکانو) څخه دي." له همدې امله، هر هغه ماشوم چې د دوو کافرو والدینو څخه زیږیږي، کافر ګڼل کیږي، او د کافرانو حکم پر هغه تطبیقیږي.

“The Prophet (pbuh) passed by me at a place called Al-Abwa or Waddan, and was asked whether it was permissible to attack the pagan warriors at night with the probability of exposing their women and children to danger. The Prophet (pbuh) replied, "They (i.e. women and children) are from them (i.e. polytheists)”. Therefore, every child born to two disbelieving parents is considered a disbeliever and the rule pertaining to the disbelievers applies to him.

لهذا، فإن الذين ارتدوا عن الإسلام وصاروا فرقاً غير إسلامية، مثل الدروز والبهائية والقاديانية وما شابهها، لا يُعاملون معاملة المرتدين، لأنهم لم يرتدوا، بل ارتد أسلافهم، فولدوا من أبوين كافرين. ولذلك يُحكم عليهم بالكفر ويُعاملون على هذا الأساس. وعلاوة على ذلك، فبما أنهم لم يرتدوا إلى دين من أهل الكتاب، أي لم يرتدوا إلى النصرانية أو اليهودية، فإنهم يُعدّون من المشركين. وعليه، لا تُؤكل ذبيحتهم ولا تُنكح نساؤهم، لأن غير المسلمين إما أن يُعدّوا من أهل الكتاب أو من المشركين، ولا يوجد قسم ثالث. ولهذا قال رسول الله ﷺ في مجوس هجر، كما رواه الحسن بن محمد بن الحنفية:

Hence, those who apostatised from Islam and became non- Islamic sects, such as the Druze, the Bahai’, the Qadiani and the like, are not treated as apostates since they didn’t apostatise but their ancestors were the apostates and they were ,therefore, born with two disbelieving parents. Thus, they are judged as disbelievers and they will be treated as such. Moreover, since they have not apostatised to a faith from among the People of the Book i.e. they have not apostatised to Christianity or to Judaism, they will be ,therefore, treated as polytheists. Hence, their slaughtered meat will not be eaten and their women will not be wedded since the non-Muslims are either considered to be People of the Book or polytheists and there is no third category. This is why the Messenger of Allah (pbuh) said about the Magi of Hajar as narrated by Al-Hasan Bin Muhammad Bin Al-Hanafiyya:

. فَمَنْ أَسْلَمَ قُبِلَ مِنْهُ، وَمَنْ لَمْ يُسْلِمْ ضُرِبَتْ عَلَيْهِ الجِزْيَةُ، غَيْ رَ نَاكِحِي « » نِسَائِهِمْ وِلاَ آكِلِي ذَبَائِحِهِمْ .

. فَمَنْ أَسْلَمَ قُبِلَ مِنْهُ، وَمَنْ لَمْ يُسْلِمْ ضُرِبَتْ عَلَيْهِ الجِزْيَةُ، غَيْ رَ نَاكِحِي « » نِسَائِهِمْ وِلاَ آكِلِي ذَبَائِحِهِمْ .

«هر کس که اسلام را بپذیرد، پس او را بپذیرید، و هر کس که نپذیرد، پس بر او جزیه تحمیل کنید، اما با زنان ایشان ازدواج مکنید و ذبیحه ایشان را مخورید» (الحافظ در الدرایه گفت: «این را عبدالرزاق و ابن ابی شیبه روایت کرده‌اند، و این یک روایت مرسل با سند خوب است»). اما کسانی که از اسلام مرتد شده و مسیحی گشته‌اند — چنان‌که در مورد خانواده شهاب در لبنان رخ داده است؛ نیاکان این خانواده مسلمان بودند و مرتد شده و به مسیحیت گرویدند، و فرزندانشان مسیحی زاده شدند — این مردم و امثال ایشان، با اهل کتاب معامله خواهند شد. Note: the translation above is in Dari (Persian) rather than Pashto, as I mistakenly wrote it in Persian script. Here is the correct Pashto translation: «هر څوک چې اسلام قبلوي، نو هغه ومني، او هر څوک چې ونه مني، نو پر هغه جزیه ولګوئ، مګر د دوی ښځې مه واده کوئ او د دوی ذبیحه مه خورئ» (الحافظ په الدرایه کې وویل: «دا د عبدالرزاق او ابن ابي شیبه روایت دی، او دا یوه مرسل روایت دی چې سند یې ښه دی»). اما هغه کسان چې له اسلام څخه مرتد شوي او عیسویان شوي دي — لکه څنګه چې د لبنان کې د شهاب د کورنۍ سره پېښ شوي؛ د دې کورنۍ پلرني نیکونه مسلمانان وو او مرتد شول او عیسویت ته واوښتل، او د دوی اولادونه عیسوي زېږېدلي — دا خلک او د دوی په څیر کسان، د اهل کتاب په توګه به معامله ورسره کېږي.

“Whoever embraces Islam then accept them, and whoever does not then impose Jizya upon them, but do not wed their women or eat their slaughtered food” (Al-Hafiz said in Al- Dirayah: “narrated by ‘Abd Al-Razzaq and Ibn Abi Shaybah, it is a Mursal narration with a good chain”). As for those who apostatised from Islam and became Christians - as in the case in Lebanon with the family of Shihab; this family’s forefathers were Muslims and they apostatised to Christianity and their children were born as Christians - these people and their like will be treated as People of the Book.

جہاں تک بندوں 'د' اور 'ه' کا تعلق ہے، ان کی دلیل اس حقیقت سے اخذ ہوتی ہے کہ رسول اللہ ﷺ نے یہود و نصاریٰ کو شراب پینے کی اجازت دی اور ان کے نکاح و طلاق کے معاملات کو قبول فرمایا؛ لہٰذا آپ ﷺ کا قبول فرمانا عمومی حکم کی تخصیص ہے۔ تاہم، کافروں کے نکاح کے بارے میں رسول اللہ ﷺ کی منظوری صرف اس صورت میں دی گئی ہے جب دونوں میاں بیوی کافر ہوں، لیکن اگر شوہر مسلمان ہو اور بیوی عیسائی یا یہودی ہو تو دونوں پر شریعت کے احکام لاگو ہوں گے۔ یہ ممکن نہیں کہ بیوی مسلمان ہو اور شوہر کافر، کیونکہ یہ ناجائز ہے۔ اللہ سبحانہ وتعالیٰ فرماتا ہے:

As for Clauses 'D' and 'E', their evidence is derived from the fact that the Messenger of Allah (pbuh) allowed the Jews and the Christians to drink alcohol and accepted their marriage and divorce proceedings; thus, his acceptance serves as a specification of the general rule. However, the approval of the Messenger of Allah (pbuh) with regard to the disbelievers’ marriage is given only when the two spouses are disbelievers, but if the husband were Muslim and if the wife were either Christian or Jew, the rules of the Shari’ah would then be applied upon both of them. It is not feasible for the wife to be Muslim and the husband to be disbeliever for this is unlawful. Allah (swt) says:

«فَلَا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى الْكُفَّارِ لَا هُنَّ حِلٌّ لَّهُمْ وَلَا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ» (ممتحنہ 60:10)۔ لہٰذا، مسلمان عورت کا کسی غیر مسلم سے نکاح کرنا حرام ہے، اور اگر وہ ایسا کرے تو اُس کا نکاح باطل ہوگا۔

“Then do not return them to the disbelievers; they are not lawful [wives] for them, nor are they lawful [husbands] for them.” (TMQ 60:10). Therefore, it is forbidden for a Muslim woman to marry a non-Muslim, and if she did her marriage would be unlawful.

د "F" بند په اړه، د اسلام ټولو احکامو په تطبیق دلیل له هغه ټولو څخه اخیستل کیږي چې همدا اوس یادونه وشوه، چې کافر ته لازمه ده چې د اسلام د بنسټونو او څانګو پابند اوسي، نو هغه ته امر شوی چې د اسلام ټولو احکامو ته غاړه کیږدي. دا حکم عمومي دی او په هغو کافرانو کې شامل دی چې د اسلام د واک لاندې ژوند کوي، له ذمیانو او غیر ذمیانو څخه. له همدې امله، ټول هغه کافران چې دار الاسلام ته داخلیږي، باید د اسلام احکامو ته تابع کړل شي، پرته د عقیدې مسایلو، هغه احکامو څخه چې د عقیدې سره اړه لري، او هغه هر عمل څخه چې رسول الله ﷺ ورته اجازه ورکړې ده، که دا کافران ذمي وي، که د تړون لرونکي وي، او که پناه غوښتونکي. په دې کې سفیران او د هغوی په شان کسان مستثنی دي، او د اسلام احکام په دوی نه تطبیقیږي، ځکه دوی ته هغه څه ورکول کیږي چې دیپلوماتیک معافیت ورته ویل کیږي. دا ځکه چې احمد د ابو وائل له لارې روایت کړی، هغه وویل:

As for Clause 'F', the evidence with respect to the implementation of all the rules of Islam is derived from all what has just been mentioned that the disbeliever is obligated to abide by the foundations and the branches, thus, he is commanded to submit to all the rules of Islam. This is general, and it includes the Dhimmi and the non-Dhimmi from among those who live under the authority of Islam. Hence, all the disbelievers who enter Dar Al-Islam must be subjected to the rules of Islam except the 'Aqeedah matters, the rules related to 'Aqeedah matters and any action which the Messenger of Allah (pbuh) allowed them to do whether these disbelievers were Dhimmi, under covenant or asylum seekers. However, the ambassadors and their likes are excluded from this and the rules of Islam would not be implemented upon them for they would be given what is known as diplomatic immunity. This is so because Ahmed reported on the authority of Abu Wa’il who said:

فَ قَالَ لَهُمَا: ، جَاءَ ابْنُ النَّ وَّاحَةِ وَابْنُ أُثَالٍ، رَسُولاَ مُسَيْلِمَةَ إِلَى النَّبِيِّ « : أَتَشْهَدَانِ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ؟ قَالاَ: نَشْهَدُ أَنَّ مُسَيْلِمَةَ رَسُولُ اللَّهِ، فَ قَالَ النَّبِيُّ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ، لَوْ كُنْتُ قَاتِلاً رَسُولاً لَقَتَ لْتُكُمَا، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ: قَالَ: فَمَضَتِ السُّنَّةُ » أَنَّ الرُّسُلَ لاَ تُ قْتَلُ.

فَ قَالَ لَهُمَا: ، جَاءَ ابْنُ النَّ وَّاحَةِ وَابْنُ أُثَالٍ، رَسُولاَ مُسَيْلِمَةَ إِلَى النَّبِيِّ « : أَتَشْهَدَانِ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ؟ قَالاَ: نَشْهَدُ أَنَّ مُسَيْلِمَةَ رَسُولُ اللَّهِ، فَ قَالَ النَّبِيُّ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ، لَوْ كُنْتُ قَاتِلاً رَسُولاً لَقَتَ لْتُكُمَا، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ: قَالَ: فَمَضَتِ السُّنَّةُ » أَنَّ الرُّسُلَ لاَ تُ قْتَلُ.

ابن نواحہ او ابن اثال د مسیلمہ د استازو په توګه د الله رسول ﷺ ته راغلل، هغه دروغجن، او رسول الله ﷺ ورته وفرمایل: "ایا تاسو شاهدي ورکوئ چې زه د الله رسول یم؟" دوی وویل: "موږ شاهدي ورکوو چې مسیلمه د الله رسول دی." په دې باندې رسول الله ﷺ وفرمایل: "زه د الله او د هغه د رسولانو په زړه کې ایمان لرم. زه تاسو ته د الله او د هغه د رسول په نوم امان ورکوم. که زه د یو استازي وژل روا ګڼلای نو تاسو دواړه به مې وژلي وای." عبدالله وویل: د سنت دستور دا دی چې استازي نه وژل کیږي. (دا روایت احمد روایت کړی او هیثمي یې حسن ګرځولی دی.) نو دا روایت دا څرګندوي چې د کافرانو استازي وژل روا نه دي، او نه په دوی باندې حدود تطبیقیدای شي. خو دا حکم یوازې هغو کسانو پورې اړه لري چې د استازي ظرفیت لري، لکه سفیر، چارج دافیر او نور ورته کسان. او هغه کسان چې د استازي ظرفیت پر دوی نه صدق کوي، لکه کنسل، تجارتي اتاشي او نور ورته، دوی ته مصونیت نه وي، ځکه چې دوی د استازي ظرفیت نه لري. دا موضوع باید بین المللي کنوانسیون ته وسپارل شي، ځکه دا یوه اصطلاحي ترکیب دی چې حقیقت یې د کنوانسیون په کتلو سره پوهیدل کیږي، او دا د "مناط" (حقیقت) ثابتولو برخه ده؛ په بل عبارت، ثابتول چې دوی استازي ګڼل کیږي که نه.

“Ibn Nawwaha and Ibn Uthal came to the Messenger of Allah (pbuh) as Musaylima envoys - the liar - and the Messenger of Allah (pbuh) said to them “Do you bear witness that I am the Messenger of Allah (pbuh)?” They said “We bear witness that Musaylima is the Messenger of Allah (pbuh).” Upon this the Messenger of Allah (pbuh) said: I believe in Allan and His Messengers. “I give you security by Allah and His Messenger. If I were to kill an envoy I would have killed the two of you”Abdullah said: the precedent of the sunna is that envoys are not killed.” (reported by Ahmad and declared Hasan by Al- Haythami). So, this narration indicates that it is not permitted to kill the envoys of the disbelievers and nor to apply the punishments (Uqubat) upon them. However, this is exclusively applicable upon those who have the capacity of an envoy such as the ambassador and the “Chargé d'affaires” and the like. As for those upon whom the capacity of an envoy does not apply such as the Consul and the Commercial Attaché and the like, they would not have any immunity for they do not have the capacity of an envoy. This matter should be referred to the international convention because it is a terminological expression whose reality should be understood by way of looking into the convention and it is part of establishing the Manat (reality); in other words, establishing whether they are considered envoys or not.