د مظالمو د قضا (قضاء المظالم) په ټاکلي مجلس، د غوښتنې پر مهال یا د مدعي حاضر کیدو پورې محدود نه ده. دا قضا د هر ظلم په قضیه کې څیړنه کولای شي، پرته لدې چې مدعي موجود وي.

The judiciary of the Injustice Acts (Madhalim) is not restricted by a court session or the request of the defendant or the presence of the plaintiff. It has the authority to look into any case of injustice even if there is no plaintiff.

دا د هغه دلیل دی چې د صحیح محکمې د پیدا کولو شرطونه چې قضیه پرې واورول شي، د مظالمو محکمې (محکمة المظالم) ته نه تطبیقیږي، ځکه چې د مدعي موجودیت شرط نه دی، ځکه هغه به د مظلمې څیړنه وکړي که څوک هم مدعي نه وي. همدارنګه، د مدعى علیه حضور ضروري نه دی، ځکه محکمه قضیه پرته له دې څیړي چې مدعى علیه حاضر وي، ځکه هغه د مظلمې او مدعى علیه په دقیق ډول څیړنه کوي. له همدې امله، هغه دلیل چې د محکمې ناستې ته شرط ګرځوي - دا د رسول الله ﷺ خبرې دي.

Its proof is the evidence which confirms the conditions for the correct session to look into a case does not apply to the Court of Injustices (Madhalim) due to the absence of a plaintiff, since there is no requirement for the presence of a plaintiff, as it will look into the injustice (Madhlamah) even if no one was a plaintiff. Also, the lack of necessity for the defendant to be present, because the court looks into the case without requiring the defendant to be present since it is looking closely at the injustice (Madhlamah) and the defendant. Therefore, the evidence which makes the court session a condition - which is the words of the Messenger (pbuh).