ماده ۹ - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

ماده ۹ - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

در اصل، استنباط احکام به وسیله مجتهدین (کسانی که توان اجتهاد دارند) انجام می‌شود، زیرا علم به حکم الله در یک مسئله‌ای جز از طریق اجتهاد به دست نمی‌آید، و بنابراین اجتهاد ناگزیر می‌گردد. علمای اصول فقه بیان کرده‌اند که اجتهاد بر مسلمانان واجب کفائی است و بر مسلمانان روا نیست که در هیچ زمانی بدون یک مجتهد باشند، و اگر همه آنان بر ترک اجتهاد اتفاق کنند، گناهکار خواهند بود، زیرا تنها راه شناخت احکام شریعت از طریق اجتهاد است. بنابراین، اگر زمانه‌ای از وجود حداقل یک مجتهد که بتوان بر او در دریافت احکام اعتماد کرد خالی باشد، این امر به فلج شدن شریعت می‌انجامد و این کار حرام است. افزون بر این، متون شریعت اجتهاد را بر مسلمانان واجب می‌گرداند، زیرا این متون (یعنی قرآن و سنت و نه چیز دیگر) به صورت تفصیلی نیامده‌اند، بلکه به شکل کلی آمده‌اند که بر هر واقعیتی که بشریت با آن روبه‌رو می‌شود قابل تطبیق است. فهم آنها و استنباط حکم الله از آنها مستلزم به کار بردن تمام تلاش است تا حکم شریعت برای هر مسئله از آنها به دست آید. این اجتهاد نه کاری ناممکن است و نه بسیار دشوار؛ بلکه، فرایند به کار بردن نهایت تلاش برای به دست آوردن احکام شریعت با کمترین میزان شک است. به عبارت دیگر، فهم متون شریعت با به کار بردن تمام توان برای رسیدن به این فهم و دریافت حکم شریعت است. این در حقیقت در دسترس همگان است. اجتهاد در روزگار نخست برای مسلمانان امری طبیعی و آشکار بود و هیچ پیش‌شرطی نداشت. جب عربیِ کلاسیک کی فہم کمزور ہونے لگی اور لوگوں نے دین کی سمجھ بوجھ پر کم توجہ دینا شروع کی، تو مجتہد پر یہ لازم ہو گیا کہ وہ ان نقلی دلیلوں (الأدلۃ السمعیۃ) کو جانتا ہو جن سے اصول اور احکام اخذ کیے جاتے ہیں۔ اسی طرح اس پر یہ بھی لازم ہو گیا کہ وہ ان الفاظ و تعبیرات کا مفہوم سمجھے جو عربیِ کلاسیک میں اور بلاغت کے استعمال میں عام طور پر رائج ہیں۔ اجتہاد کے لیے ان دو کے علاوہ کوئی اور شرط نہیں۔ لہٰذا اجتہاد مسلمانوں پر فرضِ کفایہ ہونے کے ساتھ ساتھ تمام مسلمانوں کی دسترس میں بھی ہے۔ اس مادّے پر یہ سب دلائل ہیں۔

In origin, the deduction of the rules is performed by Mujtahideen (those capable of Ijtihad) because the knowledge of Allah’s rule in a given matter cannot be reached except through Ijtihad, and Ijtihad ,therefore, becomes indispensable. The scholars of Usul Al Fiqh (the principles of jurisprudence) have indicated that Ijtihad is a duty of sufficiency upon the Muslims and that it is forbidden for Muslims to be without a single Mujtahid at any given time, and that if they all agreed upon forsaking Ijtihad, they would be sinful because the only way to know the Shari’ah rules is through Ijtihad. Therefore, if an era were devoid of at least one Mujtahid upon whom it could be relied in perceiving the rules, it would lead to the paralysis of the Shari’ah and this is forbidden. Besides, the Shari’ah texts make it incumbent upon Muslims to perform Ijtihad because these Shari’ah texts (i.e. the Book and the Sunnah and nothing else) have not come in a detailed manner but rather in a general manner that can be applied to every reality faced by humanity. Their understanding and the deduction of the rule of Allah require the exhausting of efforts in order to obtain the Shari’ah rule from them for every matter. This Ijtihad is not an impossible task nor is it extremely difficult; rather, it is the process of exhausting one’s effort in order to acquire the Shari’ah rules with the least amount of doubt. In other words, it is the understanding of the Shari’ah texts with the exhausting of one’s utmost effort in order to attain this understanding and to perceive the Shari’ah rule. This is in fact within everyone’s reach. Ijtihad was natural and evident to the Muslims in the early times and it had no prerequisites. However, since the understanding of the classical Arabic language started to weaken and since people started to devote less attention to discerning the Deen, it has become incumbent upon the Mujtahid to know the narrated evidences (Adillah Sam’iyyah) from which the principles and the rules are deduced. It has also become incumbent upon him to discern the meaning of expressions which are commonly used in the classical Arabic language and in the usage of rhetoric. There are no other conditions apart from these two to performing Ijtihad. Therefore, in addition to being a duty of sufficiency upon the Muslims, Ijtihad is within the reach of all the Muslims. These are all the evidences for this Article.