مادّه ۲۲ - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

مادّه ۲۲ - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

پہلا اصول چې حاکمیت د شریعت دی، یو حقیقت لري، او هغه دا دی چې «حاکمیت» دا لفظ دی، او دا لفظ خپله یوه دلالت لري، او د هغه دلالت دا دی چې دا د شریعت لپاره دی نه د خلکو لپاره۔ او د دې لفظ حقیقت دا دی چې دا لفظ یوه لویدیځه تعریف دی او د هغه څخه مراد د خواهشاتو عملي کول او د هغو سمت ټاکل دي۔ که چېرې فرد هغه څوک وي چې خپلې خواهشات یې عملي کوي او پلې کوي، نو حاکمیت به د هغه لپاره وي، او که د هغه خواهشات د هغه پرته د بل چا لخوا عملي او کنټرول شي، نو هغه به غلام وي۔ که د امت خواهشات، یا په بل عبارت د دې افرادو اجتماعي اراده د دوی له منځ څخه د هغو افرادو لخوا ټاکل شوې وي چې په رضایت سره د هغې د لارښوونې حق ورکړل شوی وي، نو امت به خپل ځان ته ښاغلی وي، او که د امت اراده په زور د نورو لخوا کنټرول شي، نو امت به غلام وي۔ پر همدې بنسټ ډیموکراتیک نظام وایي: حاکمیت د خلکو لپاره دی، یا په بل عبارت، دوی دي چې خپله اراده عملي کوي او پر هغې هر چا ته چې وغواړي واکمنۍ ټاکي او د هغې د لارښوونې حق ورکوي۔ دا د حاکمیت حقیقت دی چې د واکمنۍ پر حکم د پلي کیدو لپاره اراده شوی دی۔

The first principle that the sovereignty belongs to the Shari’ah has a reality, and that is the word sovereignty, and this word has its indication, and its indication is that it is for the Shari’ah and not for the people. As for its reality, that is that this word is a Western definition and what is meant by it is the execution of the wishes and its direction. If the individual was the one who applied his wishes and executed them then the sovereignty would be for him, and if his wishes were executed and controlled by other than him then he would be a slave. If the wishes of the Ummah or in other words, if the collective will of its individuals was directed on its behalf by individuals from amongst themselves who were consensually given the right to direct them, then it would be its own master, and if the Ummah's will was controlled by others forcefully then it would be enslaved. For this reason the democratic system says: the sovereignty is for the people or in other words, they are the ones who execute their will and establish upon it whomsoever they want and give them the right of directing their will. This is the reality of sovereignty which is intended to apply to the ruling.

ۀ ډیر خلک په حقیقت کې ایمان نه لري تر هغه چې د هغه څه تابع نه شي چې ما راوړی دی۔ (ابن أبي عاصم په السنة کې روایت کړی دی). النووي د عبدالله بن عمرو بن العاص له روایت وروسته په الأربعین کې ویلي دي چې دا روایت صحیح حسن دی۔ نو هغه څه چې په امت او فرد باندې حاکم دي او د امت او فرد اراده لارښوونه کوي، هغه هغه څه دي چې رسول ﷺ راوړي دي۔ پس امت او فرد د شریعت تابع کیږي، او په همدې اساس حاکمیت د شریعت لپاره دی۔ له دې امله خلیفه د امت له خوا د داسې نوکر په توګه نه ټاکل کیږي چې هغه څه پلي کړي چې دوی یې غواړي، لکه څنګه چې د ډیموکراسۍ په نظام کې کیږي، بلکې خلیفه د امت له خوا د الله ج د کتاب او د رسول ﷺ د سنت پر بنسټ ټاکل کیږي، ترڅو د الله ج کتاب او سنت پلي کړي؛ په بل عبارت شریعت پلي کړي، نه هغه څه چې خلک یې غواړي، تر دې حده چې که هغه خلک چې دی یې ټاکلی دی شریعت ته مخالفت وکړي، نو تر هغه وخته پورې ورسره جګړه کیږي تر څو چې له دې کار څخه لاس واخلي۔ له همدې امله دا اصل له دلیلونو اخیستل شوی چې حاکمیت د شریعت لپاره دی، نه د خلکو لپاره۔

“None of you [truely] believe until his desires are subservient to that which I have brought.” (reported by Ibn Abi ‘Asim in Al-Sunna). Al-Nawawi said after reporting the narration from ‘Abd Allah b. Amr b. Al-‘As in Al-Arba’in that it is a Sahih Hasan narration. So what reigns in the Ummah and the individual and directs the will of the Ummah and the individual, is what the Messenger (pbuh) came with. So the Ummah and the individual submit to the Shari’ah and accordingly the sovereignty is for the Shari’ah. Due to this the Khalifah is not contracted by the Ummah as a servant of theirs to implement what they want, as is the case in the democratic system, but rather the Khalifah is contracted by the Ummah upon the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger , to implement the Book of Allah (swt) and the Sunnah; in other words, to implement the Shari’ah and not whatever the people may want, to the point that if the people who contracted him go against the Shari’ah they are fought against until they desist. Consequently, the evidence was derived for the principle that the sovereignty is for the Shari’ah not the people.

ټول درې کسان داسې دي چې الله به د هغوی سره نه خبرې کوي، نه به ورته ګوري، نه به یې پاکوي (له ګناهونو)، او د دردوونکي عذاب خاوندان به وي: (۱) یو سړی چې په لاره کې زیاته اوبه ولري او مسافرانو ته یې منع کړي. (۲) یو سړی چې د مسلمان واکمن سره بیعت کوي او دا بیعت یوازې د دنیوي ګټو لپاره کوي. که واکمن هغه ته هغه څه ورکړي چې غواړي، نو په بیعت پاته کیږي، که نه، نو په بیعت نه پابندیږي. (۳) یو سړی له بل سړي سره د عصر له لمانځه وروسته سوداګري کوي، او هغه په الله په نوم دروغجن قسم خوري چې د دې شي لپاره دومره پیسې ورته وړاندیز شوي دي، او لومړی سړی (هغه ته باور کوي او) دا شی اخلي. (متفق علیه)۔ له دې امله، بیعت د مسلمانانو له خوا د خلیفه سره دی، نه د خلیفه له خوا د مسلمانانو سره، نو دوی هغه څوک دي چې هغه ته بیعت ورکوي یا په خپل سر یې واکمن ټاکي، او هغه څه چې د سمو لارښوونو خلفاوو سره پیښ شول، دا دي چې دوی یوازې د امت څخه بیعت اخیستی و، او دوی د امت د بیعت پرته خلیفه نه شول۔

“There are three persons whom Allah will neither talk to nor look at, nor purify from (the sins), and they will have a painful punishment. (They are): (1) A man possessed superfluous water on a way and he withheld it from the travelers. (2) a man who gives a pledge of allegiance to a Muslim ruler and gives it only for worldly gains. If the ruler gives him what he wants, he remains obedient to It, otherwise he does not abide by it, and (3) a man bargains with another man after the `Asr prayer and the latter takes a false oath in the Name of Allah claiming that he has been offered so much for the thing, and the former (believes him and) buys it.” (agreed upon). Accordingly, the pledge is from the side of the Muslims to the Khalifah and not from the Khalifah to the Muslims, and so they are the ones who give him the pledge or establish him as a ruler upon them, and what occurred with the rightly guided Khulafaa’ is that they only took the pledge of the allegiance from the Ummah and they did not become Khulafaa’ except by the pledge of the Ummah with them.

دا روایات ښيي چې خليفه خپله واکمني یوازې همدې بيعت له لارې اخلي، ځکه الله (ج) د همدې بيعت په وسيله د هغه اطاعت فرض کړی دی: «هر څوک چې د امام سره بيعت وکړي، باید د هغه اطاعت وکړي». نو هغه د بيعت په واسطه خلافت تر لاسه کوي، او د هغه اطاعت واجب دی، ځکه هغه هغه خليفه دی چې قرارداد ورسره شوی. دا پدې معنا ده چې هغه واکمني د امت څخه اخلي، او د امت دا پابندي ده چې هغه څوک اطاعت وکړي چې هغه ورسره قرارداد کړی، يا په بل عبارت، هغه څوک چې د بيعت طوق د امت په غاړه دی، د دې بيعت له امله چې هغه ته ورکړل شوی. او دا ښيي چې واکمني د امت لپاره ده. سربيره پر دې، رسول الله ﷺ، سره له دې چې هغه رسول و، د خلکو څخه بيعت واخست. دا بيعت د واکمنۍ او حاکميت په اړه و، نه د نبوت په اړه، او دا هغه د ښځو او سړيو څخه واخست، نه د هغو ماشومانو څخه چې لا د تميز عمر ته نه وې رسېدلي. نو دا حقيقت چې مسلمانان دي چې خليفه قايموي او هغه د الله (ج) د کتاب او د رسول الله ﷺ د سنت پر بنسټ قرارداد ورسره کوي، او دا چې خليفه واکمني يوازې د همدې بيعت له لارې اخلي، دا ډېر واضح دليل دی چې واکمني د امت لپاره ده چې هغه چاته ورکړي چې غواړي.

These narrations indicate that the Khalifah only gets his authority via this pledge, since Allah (swt) ordered obedience to him by this pledge – “Whoever has sworn the oath of allegiance to an Imam , must obey him” – so he took the Khilafah through the pledge and obedience to him is obligated because he is the Khalifah who has been contracted. So it means that he took the authority from the Ummah and the obligation of the Ummah obeying whomsoever it contracted, in other words, the one who has the pledge of allegiance upon their necks, by this pledge given to him, and this indicates that the authority is for the Ummah. On top of that, the Messenger (pbuh) , even though he was a Messenger, took the pledge of allegiance from the people. This was a pledge upon the rule and authority and not a pledge upon the Prophethood, and he took it from the women and the men and not from youngsters who had not yet reached the age of distinction. So the fact that the Muslims are the ones who establish the Khalifah and contract him upon the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger , and the fact that the Khalifah only takes his authority through this pledge, is clear evidence that the authority is for the Ummah to give to whomsoever they please.

جو څوک د امیر له اطاعت څخه لاس واخلي، هغه به د قیامت په ورځ د الله په وړاندې داسې حال کې ودریږي چې هیڅ دلیل به ونلري؛ او هغه څوک چې داسې حال کې مړ شي چې د بیعت ملاتړ یې نه وي کړی، نو هغه به د جاهلیت د مرګ په شان مړ شي. ([صحیح مسلم] د عبدالله بن عمر له لارې روایت شوی دی)۔ د دې حدیث څخه د استدلال زاویه دا ده چې رسول الله ﷺ په هر مسلمان باندې د خلیفه سره د بیعت کولو پر ځای د دې فرض کړی دی چې د هر مسلمان په غاړه د بیعت وجود وي، او دا یې په هر مسلمان باندې لازم نه دی کړی چې هر یو مسلمان به خپله خلیفه ته بیعت ورکوي. نو فریضه د هر مسلمان په غاړه د بیعت شتون دی، په بل عبارت د داسې خلیفه شتون چې د هغه له امله د هر مسلمان په غاړه بیعت موجود وي. په دې اساس، د خلیفه شتون دی چې د هر مسلمان په غاړه بیعت موجود کوي، پرته لدې چې هغوی شخصي طور هغه ته بیعت ورکړی وي یا نه.

“One who withdraws his hand from obedience (to the Amir) will find no argument (in his defense) when he stands before Allah on the Day of Resurrection; and one who dies without having sworn allegiance will die the death of one belonging to the Days of Ignorance (jahilliyah)” (reported by Muslim through ‘Abd Allah b. Umar). The angle of deduction from this narration is that the Messenger (pbuh) made it obligatory upon every Muslim to have the pledge of allegiance to the Khalifah upon their neck, and did not make it necessary that every Muslim has to give that pledge to the Khalifah. So the obligation is the presence of the pledge upon the neck of every Muslim, in other words, the presence of a Khalifah due to whom there is a pledge present upon the neck of every Muslim. Accordingly, it is the presence of the Khalifah that makes the pledge present upon the neck of every Muslim irrespective of whether they had given him the pledge personally or not.