د سیاسی میتودونو له ډیرو مهمو څخه یو د اسلامي فکرونو د عظمت څرګندول دي په دې کې چې د افرادو، ملتونو او دولتونو چارې اداره کیږي.

One of the most important political methods is the manifestation of the greatness of the Islamic thoughts in governing the affairs of individuals, nations and states.

دا مادہ هغه څه دي چې اسلامي دولت باید ترسره کړي، ځکه چې دا واجب دی نه یوازې جائز. دا ځکه چې د دولت دنده ده چې د اسلام دعوت داسې طریقه کې ورسوي چې توجه راواړوي، ځکه الله (سبحانه وتعالیٰ) فرمایلي دي:

This Article is part of what the Islamic State must undertake since it is obligatory and not simply permissible. That is because it is the duty of the State to carry the call to Islam in a manner which attracts attention, because Allah (swt) said:

﴿وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ﴾ (سورة النور 24:54)۔ اور لفظ "المبین" ایک ایسی صفت ہے جو حکم کے ساتھ تعلق کی نشاندہی کرتی ہے (وصف مُبْهَم)، اور اسی وجہ سے یہ تبلیغ کے لیے ایک قید ہے۔ اسلام کی دعوت کو ایسے انداز میں پیش کرنا جو توجہ کھینچے، صرف اسلامی افکار کی عظمت کو ظاہر کرنے سے ممکن ہے۔ انہی عظیم اسلامی افکار میں سے وہ طریقہ ہے جس کے مطابق اسلامی ریاست ذمی، امان دیے گئے شخص اور معاہدے والے شخص کے ساتھ معاملہ کرتی ہے، اور یہ کہ حکمران شریعت کا نفاذ کرنے والا ہے نہ کہ ان پر آمر، اور یہ کہ امت حکمران کا مکمل نظم و ضبط کے ساتھ محاسبہ کرتی ہے۔ پس جس طرح امت پر حکمران کا محاسبہ کرنا واجب ہے، اسی طرح اس کی اطاعت کرنا بھی واجب ہے خواہ وہ ظلم کرے، اور گناہ میں اس کی اطاعت کرنا حرام ہے، اور امت کو اس کے خلاف بغاوت کرنے کا مکمل حق حاصل ہے، اور اگر وہ واضح کفر کا مظاہرہ کرے تو اس کے خلاف بغاوت کرنا واجب ہے۔ حکمران اور رعایا تمام امور میں برابر ہیں، اور امت کسی بھی فرد کی طرح حکمران کے خلاف کسی بھی حق کے بارے میں کسی بھی قاضی کے سامنے شکایت کر سکتی ہے، اور اگر وہ حکومت کرتے ہوئے شریعت کے خلاف کرے تو قاضی المظالم کے پاس اس کی شکایت کر سکتی ہے۔ اسی نوعیت کے دیگر اسلامی افکار بھی ہیں، لہٰذا ان کا ظاہر کرنا اور ان کی عظمت کو نمایاں کرنا واجب ہے، یہاں تک کہ اسلام کی عظمت ظاہر ہو جائے اور اسلام کی دعوت ایسے انداز میں پہنچ جائے جو توجہ کھینچے۔ ان افکار کا اظہار سیاسی طرزِ عمل سے نہیں بلکہ سیاسی طریقوں میں سے ہے۔

“And there is not upon the Messenger (pbuh) except [the duty of] clear notification.” (TMQ 24:54), and the word Mubeen is a description indicative of relation to the Hukm (Wasf Mufhim), and consequently it is a restriction for the conveyance. Conveying the call to Islam in a manner which attracts attention cannot be achieved except through the manifestation of the greatness of the Islamic thoughts. Amongst the great Islamic thoughts are the way that the Islamic State deals with the Dhimmi, the one given amnesty, and the one who has a covenant, and the fact that the ruler is an implementer of the Shari’ah and not a dictator over them, and the fact that the Ummah accounts the ruler with complete discipline. So in the same manner that it is obligatory upon the Ummah to account the ruler, it is obligatory to obey him even if oppressed, and it is forbidden for it to obey him in a sin, and it has the full right to revolt against him, and it is obligatory to revolt if he showed clear disbelief. And the ruler and the ruled are equal in all affairs, and the Ummah can complain against him as they would against any other individual regarding any right in front of any judge, and they can complain about him to the judge of Madhalim if he contradicts the Shari’ah while ruling. And there are other Islamic thoughts of such nature, so accordingly it is obligatory to manifest them and accentuate their greatness until the greatness of Islam is displayed and until the call to Islam is conveyed in a manner which attracts attention. The manifestation of these thoughts is not from the political style rather they are from the political methods.

دې ته سربیره، د شریعت حکم دا دی چې کافرانو سره عملي جنګ تر هغې نه جایز دی چې د اسلام دعوت دوی ته ونه رسیږي۔ طبراني په "المعجم الکبیر" کې د فروه بن مسیک څخه روایت کوي، چې هغه وویل:

In addition to that, the Shari’ah rule is that practically fighting the disbelievers is not permitted until after the call to Islam has been conveyed to them: Al-Tabarani reported in Al-Kabir from Farwah b. Mosaik who said:

. فَ قُلْ تُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أُقَاتِلُ بِمَنْ أَقْ بَلَ مِنْ قَ وْمِي مَنْ ،أَتَ يْتُ رَسُولَ اللَّهِ « نَ عَمْ"، فَ لَمَّا أَدْبَ رَ دَعَاهُ، فَ قَالَ: ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلامِ فَإِنْ أَبَ وْا "«: أَدْبَ رَ مِنْ هُمْ؟ قَالَ » فَ قَاتِلْهُمْ .

. فَ قُلْ تُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أُقَاتِلُ بِمَنْ أَقْ بَلَ مِنْ قَ وْمِي مَنْ ،أَتَ يْتُ رَسُولَ اللَّهِ « نَ عَمْ"، فَ لَمَّا أَدْبَ رَ دَعَاهُ، فَ قَالَ: ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلامِ فَإِنْ أَبَ وْا "«: أَدْبَ رَ مِنْ هُمْ؟ قَالَ » فَ قَاتِلْهُمْ .

ما وویل: «ای د اللہ رسول، آیا زه د هغو کسانو سره جنګ وکړم چې زما د قوم څخه اسلام راوړی، او د هغو سره چې اسلام نه دی راوړی؟» هغه وفرمایل: «هو۔» کله چې ما مخ واړاوه، هغه ما بیرته راوغوښت او وفرمایل: «تر هغې پورې د هغوی سره جنګ مه کوه، ترڅو چې دوی اسلام ته رابلنه ورنه کړې.» او الترمذي هم د دې سره ورته روایت نقل کړی دی۔ او د ابن عباس رضي الله عنهما څخه:

“I said O Messenger of Allah (pbuh) ; Shall I fight with those (of my people) who accepted Islam the others who refused it? He said Yes. After I turned around he called me and said: Do not fight them until you have called them to Islam”. And Al-Tirmidhi reported something similar. And from Ibn ‘Abbas:

. » قَ وْماً حَتَّى دَعَاهُمْ مَا قَاتَلَ رَسُ ولُ اللهِ «.

. » قَ وْماً حَتَّى دَعَاهُمْ مَا قَاتَلَ رَسُ ولُ اللهِ «.

ر رسول اللہ ﷺ د هیڅ قوم سره جنګ نه کاوه تر دې چې هغوی ته دعوت ورکړی وای ﷺ. (د دارمي، احمد او حاکم له خوا روایت شوی). دا د جهاد څخه مخکې د اسلام دعوت ورکولو د واجب کیدو دلیل دی. او د اسلام دعوت د بشپړ کیدو لپاره ضروري ده چې د هغوی ته د اسلام دعوت داسې طریقې سره ورسول شي چې توجه ځانته راواړوي. له همدې امله د اسلامي افکارو د عظمت بیانول واجب دي، ځکه چې د توجه راجلبولو په طریقه د رسولو دا کار هم د همدې له لارې ترلاسه کیږي. له همدې امله دا د طریقې (میتود) له احکامو څخه دی، نه د بڼو (سټایلونو) څخه.

“The Messenger of Allah (pbuh) did not fight any people until he called them” (reported by Al-Darimi, Ahmad and Al-Hakim). This is evidence for the obligation of the call to Islam before fighting. And for the call to Islam to be complete, it is imperative that the conveyance of the call to Islam to them be done in a way that attracts attention. From this, the issue of presenting the greatness of the Islamic thoughts is an obligation, because the conveyance in a manner which attracts attention is achieved through it. Therefore, it is from the rules regarding the method, and not from the styles.