دولت د دولتمندۍ د ویش او گردش لپاره کار کوي، او دا نه پریږدي چې یوازې د ټولنې د یوې ځانگړې طبقې ترمنځ وگرځي.

The State works to circulate the wealth amongst the subjects, and prevents it from circulating solely amongst a particular sector of society.

دلیل د سورۃ الحشر هغه آیت دی، د الله (ج) خبره:

The evidence is the verse from Surah Al-Hashr, the words of Allah (swt):

«تاکه دا د دولتمندانو ترمنځ د تاوانو د دوران ... نه وي» (التوبہ/الحشر 59:7)، او په همدې سبب سره د بنی النضیر غنایم مهاجرینو ته ورکړل شول نه انصارو ته مدینې څخه، سره له دې چې ټول مسلمانان وو، او د انصارو څخه بیا د دوو غریبو کسانو، ابو دجانه او سهل بن حنیف پرته هیچا ته هیڅ ونه ورکول شو. ورکړل شوی سبب دا و چې مال یوازې د دولتمندانو ترمنځ نه ګرځي، او دا د شریعت یوه علت ده چې د خپل سبب د شتون او نشتوالي سره سم شتون او نشتوالی لري. په دې اساس هر کله چې توپیر موجود وي، خلیفه باید د دې آیت په عملي کولو سره توازن رامنځته کولو لپاره کار وکړي، ځکه له یوه اړخه دې کې علت شتون لري، او همدارنګه د دې الفاظ عام دي اګرچې د آیت سبب خاص و، او د شریعت قاعده دا ده:

“So that it will not be a perpetual distribution among the rich from among you.” (TMQ 59:7), and so this gave the reason (Illah) as to why the booty from Bani Al-Nadeer was given to the emigrants rather than to the supporters (Ansar) from Madinah, even though they were all Muslims, and no one from the Ansar apart from two poor men, Abu Dajanah and Sahl b. Hanif, were given anything. The reason given was in order that the wealth did not circulate amongst the rich alone, and this is a Shari’ah Illah which is present and absent according to the presence and absence of its cause. Accordingly, any time that a disparity is present, the Khalifah must work to achieve balance by putting this verse into practice, because from one angle it has an Illah present, and also because its words are general even though the reason for the verse was specific, and the Shari’ah principle is:

. )العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص السبب( .

. )العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص السبب( .

«دَ الفاظو عمومیت ته پام کېږي نه د سبب خاصیت ته»، نو دا حکم په ټولو وختونو کې تطبیقېږي۔

“the consideration is given to the generality of the words and not to the specificity of the cause”, and so it is applicable at all times.