ماده ۱۲۰ - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

ماده ۱۲۰ - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

"خیرکم خیرکم لأهله" روایت کړی یې الترمذي د ابوهریرې څخه او ویلي یې دي چې دا حدیث حسن صحیح دی. او هغه (پیغمبر ﷺ) د خپل کورنۍ سره ښه نږدې اړیکه درلوده - د خپلو میرمنو سره لوبې کولې، د هغوی سره مهربانه چلند کولو او د هغوی سره ټوکې کولې. که چیرې هغه د ماښام لمونځ کړی وای او خپل کور ته ننوتی وای، نو د خوب کولو دمخه به یې د خپلې میرمنې سره لږ خبرې کولې او په دې ډول به یې هغې ته نږدیوالی احساس کړ. دا ټول دلیلونه ښيي چې ازدواجي ژوند د آرامۍ ژوند دی، او میړه باید هغه څه وکړي چې د ازدواجي ژوند د آرامۍ لپاره اړین دي. د ابن عباس څخه روایت دی چې هغه به ویل: "زه د خپلې میرمنې لپاره ځانونه سينگاروم، لکه څنګه چې هغه زما لپاره ځانونه سينگاروي. زه خوښوم چې خپل ټول حقوق د هغې څخه په پاکه توګه واخلم، یعنې د هغې حقوق زما په ذمه واجب دي، ځکه الله (سبحانه و تعالی) فرمايلي دي."

“The best of you are the best of you towards their wives”, reported by Al-Tirmidhi from Abu Hurayrah and he said it was Hasan Sahih. And he used to have a good close relationship with his family - playing with his wives, acting kindly towards them and joking with them. If he had prayed the isha prayer, and entered his house, he would chat with his wife a little before sleeping and make her feel close in that way. All of these evidences indicate that the marital life is one of tranquillity and that the husband must do whatever is required to make the marital life tranquil. It is narrated from Ibn ‘Abbas that he used to say “I beautify myself for my woman, in the same way she beautifies herself for me. I love to take every right I have upon her cleanly, which means her rights over me are obligatory, since Allah (swt) said.

وَاللَّيه إينْ كُ نَّا يفي الَْْايهلييَّية مَا ن عَُدُّ ليلنِّسَايء أَمْرًا حَ تََّّ أَنْ زَلَ اللَّهُ فيييهنَّ مَا أَنْ زَلَ وَ قَسَمَ لهَنَُّ مَا قَسَمَ، قَالَ: فَ بَ يْ نَا أَنَا يفي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إيذْ قَالَ ي ت امْرَأَيتِ: لَوْ صَن عْتَ كَذَا وَكَذَا، قَالَ: فَ قُلْتُ لهَاَ: مَا لَ ي ك وَليمَا هَا هُنَا؟ وَفييمَ تَكَلُّفُ ي ك يفي أَمْرٍ أُيريدُه ؟ فَ قَالَتْ يلَ: عَجَ بًا لَكَ يَا ابْنَ حَتََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ الخَْطَّا ي ب، مَا تُيريدُ أَنْ ت رَُاجَعَ أَنْتَ وَإينَّ ابْ نَ تَكَ لَ تُ رَا ي جعُ رَسُولَ اللَّيه غَضْ بَانَ، فَ قَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ يردَاءَهُ مَكَانَهُ حَ تََّّ دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ، فَ قَالَ لهَاَ: يَا ب نَُ يَّةُ، إينَّ ي ك حَ تََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ غَضْ بَانَ ؟ فَ قَالَتْ حَفْصَةُ: وَاللَّيه إينَّا لَ نُ رَا ي جعُهُ، لَ تُ رَا ي جعيينَ رَسُولَ اللَّيه فَ قُلْتُ: تَ عْلَ ي مينَ أَنِّي أُحَذِّرُي ك عُقُوبَةَ اللَّيه وَغَضَبَ رَسُولييه ".

وَاللَّيه إينْ كُ نَّا يفي الَْْايهلييَّية مَا ن عَُدُّ ليلنِّسَايء أَمْرًا حَ تََّّ أَنْ زَلَ اللَّهُ فيييهنَّ مَا أَنْ زَلَ وَ قَسَمَ لهَنَُّ مَا قَسَمَ، قَالَ: فَ بَ يْ نَا أَنَا يفي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إيذْ قَالَ ي ت امْرَأَيتِ: لَوْ صَن عْتَ كَذَا وَكَذَا، قَالَ: فَ قُلْتُ لهَاَ: مَا لَ ي ك وَليمَا هَا هُنَا؟ وَفييمَ تَكَلُّفُ ي ك يفي أَمْرٍ أُيريدُه ؟ فَ قَالَتْ يلَ: عَجَ بًا لَكَ يَا ابْنَ حَتََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ الخَْطَّا ي ب، مَا تُيريدُ أَنْ ت رَُاجَعَ أَنْتَ وَإينَّ ابْ نَ تَكَ لَ تُ رَا ي جعُ رَسُولَ اللَّيه غَضْ بَانَ، فَ قَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ يردَاءَهُ مَكَانَهُ حَ تََّّ دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ، فَ قَالَ لهَاَ: يَا ب نَُ يَّةُ، إينَّ ي ك حَ تََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ غَضْ بَانَ ؟ فَ قَالَتْ حَفْصَةُ: وَاللَّيه إينَّا لَ نُ رَا ي جعُهُ، لَ تُ رَا ي جعيينَ رَسُولَ اللَّيه فَ قُلْتُ: تَ عْلَ ي مينَ أَنِّي أُحَذِّرُي ك عُقُوبَةَ اللَّيه وَغَضَبَ رَسُولييه ".

په الله (ج) قسم، جاهليت كې مونږ د ښځو كوم حساب نه كاوه تر دې چې الله (ج) په دې باره كې هغه څه نازل كړل چې هغه يې نازل كړل او د دوي لپاره يې هغه برخې وټاكلې چې يې وټاكلې. نو يوه ځل زه د يوې مسئلې په اړه فكر كوم چې زما ښځې راته وويل: «كه ته داسې او داسې كوې نو ښه به وي». ما ورته وويل: «دا ستا څه كار دی، او ولې د هغې مسئلې په اړه خبرې كوې چې زه پرې بوخت يم؟» بيا هغې راته وويل: «اې د خطاب زویه عمره! تا ته عجيبه ښكاري چې ته نه غواړې چې څوك درته ځواب ووايي، او ستا لور د رسول الله ﷺ سره خبرې كوي تر دې چې ټوله ورځ يې غوسه كوي». نو عمر (رض) وويل: «ما خپل چادر راټول كړ او خپل ځای مې پريښود تر دې چې حفصې ته ورسيدم، او ما ورته وويل: اې زما لورې! ته د رسول الله ﷺ سره خبرې كوې تر دې چې ټوله ورځ يې غوسه وي؟» هغې وويل: «په الله (ج) قسم، مونږ هم ورسره خبرې كوو». بيا ما وويل: «ته پوهېږې چې زه تا د الله (ج) د عذاب او د هغه د رسول ﷺ د غضب څخه ويروم.» او دا د انس څخه روايت دی چې هغه وويل.

“By Allah (swt), in Jahiliyyah we never used to take account of our women in any issue, until Allah (swt) revealed whatever He has regarding them, and apportioned for them what has been apportioned, so while I was thinking over an issue my wife said to me: ‘If only you did such and such’. So I replied to her ‘What business is it of yours, and why are you talking about an issue that I am dealing with?’ Then she said to me: ‘How strange it is to you O Ibn Al-Khattab, that you don’t want anyone to answer you back, and your daughter answers back to the Messenger of Allah (saw) until he spends the whole day angry’. So Umar (ra) said “I gathered my cloak and left my place until I reached Hafsa, and I said to her: ‘O my daughter, you answer back to the Messenger of Allah (saw) until he spends his day angry?’ She replied: ‘By Allah (swt), we do answer back to him’ Then I said ‘You know that I warn you about the punishment of Allah (swt) and the anger of His Messenger (saw).” And it is narrated from Anas that he said.