هغه قراردادونه، معاملې او حکمونه چې د خلافت له تاسیس څخه مخکې تصویب شوي وو او د پلي کېدو کار یې بشپړ شوی وو، د خلافت قاضیان نه باطلوي او نه یې بیاځلي څېړي، مګر دا چې یوه قضیه:

The contracts, transactions, and verdicts which were ratified and whose implementation was completed before the establishment of the Khilafah are not nullified by the judges of the Khilafah and nor do they review them, unless a case:

a. د اسلام سره مخالف دوام لرونکی اغیزه لري، نو د دې بیاکتنه واجبه ده.

a. Has a continued effect which contradicts Islam, so it is obligatory to review it.

ب. یا که دا چې د اسلام او مسلمانانو سره د زیان اړوند وي، کوم زیان چې تیرو واکمنانو او د هغوی پیروانو له خوا رامینځ ته شوی وي، نو د خلیفه لپاره جائز ده چې داسې قضیې بیاځلې وڅاري.

b. Or if it was connected with harm to Islam and the Muslims which was brought about by the previous rulers and their followers, and so it is permitted for the Khalifah to review such cases.

ج. یا که دا داسې مال پورې تړلې وي چې ناروا ډول اخیستل شوی وي او لاهم د هغه چا په لاس کې پاتې وي چې دا یې اخیستی وي.

c. Or if it was connected to wealth which had been misappropriated and still remains in the hands of the one who had taken it.

د هغو قراردادونو، معاملو او قضیو په اړه چې مخکې له دې چې خلافت قائم شي، تصویب شوي وي او د هغو پلي کول بشپړ شوي وي، دا خبره کېږي چې د هغوی د اړخونو ترمنځ معتبر دي کله چې پلي کول یې د خلافت له تاسیس مخکې بشپړ شوي وي، او د خلافت قاضیان نه هغه باطلوي او نه بیا پیلوي، او د خلافت له تاسیس وروسته به د هغو شاوخوا هیڅ خبرو ته غوږ نه نیسي.

Considering the contracts, transactions, and cases which were ratified and whose implementation was completed before the establishment of the Khilafah, they are considered valid between their parties when their implementation was completed before the Khilafah, and the judges of the Khilafah do not nullify them nor restart them and would not entertain any discussions around them after the establishment of the Khilafah.

دریږه استثنایي حالتونه شتون لري:

There are three exceptional circumstances:

1. که چیزې چې قضیه یې تصویب شوې وي او تطبیق یې پای ته رسیدلی وي، که د اسلام په وړاندې یې دوام لرونکی اغیز وي.

1. If the case which had been ratified and whose implementation had ended, has a continued effect against Islam.

۲۔ که قضیه د اسلام او مسلمانانو د زیان ورکولو سره تړاو درلودی.

2. If the case was connected to harming Islam and the Muslims.

3. که چیرې دا قضیه د مال د غصب (ناحقه اخیستلو) سره تړلې وي، چې هغه مال لا هم د هغه چا په لاس کې پاتې وي چې غصب یې کړی دی۔

3. If the case was connected to the misappropriation of wealth which remains in the hand of the one who had misappropriated it.

جہاں تک ان عقدوں، معاملات اور فیصلوں کو باطل نہ قرار دینے کا تعلق ہے جو خلافت ریاست کے قیام سے پہلے طے پا چکے تھے اور جن کا نفاذ مکمل ہو چکا تھا، تو اس کی وجہ یہ ہے کہ رسول اللہ ﷺ نے زمانۂ جاہلیت کے ان معاملات، معاہدوں اور فیصلوں کو باطل نہیں کیا جب ان کا علاقہ دار الاسلام بن گیا۔ رسول اللہ ﷺ فتحِ مکہ کے بعد اس گھر کی طرف واپس نہیں گئے جس سے آپ ﷺ ہجرت کر گئے تھے، جبکہ عقیل بن ابی طالب نے قریش کے قوانین کے مطابق ان قبیلوں کے گھروں کی وراثت پائی تھی جو اسلام لا کر ہجرت کر چکے تھے، اور انہوں نے ان گھروں کا معاملہ کیا اور انہیں بیچ دیا، جن میں رسول اللہ ﷺ کا گھر بھی شامل تھا۔ اس وقت رسول اللہ ﷺ سے کہا گیا: «وَهَلْ تَرَكَ لَنَا عَقِيلٌ مِنْ رِبَاعٍ» ۔ (آپ ﷺ کس گھر میں اتریں گے؟) تو آپ ﷺ نے فرمایا:

With respect to not voiding the contracts, transactions and cases which were ratified and whose execution was completed before the establishment of the Khilafah state, this is because the Messenger (pbuh) did not void the transactions, treaties, and verdicts of the time of Jahiliyyah when their abode became the abode of Islam (Dar Al-Islam). The Messenger (pbuh) after the conquest of Makkah did not return to the house which he had emigrated from, when Uqayl b. Abi Talib had inherited – in accordance with the laws of the Quraysh – the houses of his clan who had accepted Islam and emigrated, and had dealt with them and sold them, amongst them the house of the Messenger (pbuh) . At that time it was said to the Messenger (pbuh) : . » وَهَلْ تَ رَكَ لَنَا عَقِيلٌ مِنْ رِبَاعٍ « : )في أي دورك تنزل؟( فقال .

"کوم کور به تاسو واخلئ؟"، نو هغه وویل: "آیا عقیل موږ ته کومه ځمکه پرېښې ده؟" او په یوه روایت کې.

"Which house will you take?", and so he said “Did Aqil leave us any land ?” and in a narration.

.» وَهَلْ تَ رَكَ لَنَا عَقِيلٌ مِنْ مَنْ زِلٍ « .

.» وَهَلْ تَ رَكَ لَنَا عَقِيلٌ مِنْ مَنْ زِلٍ « .

«آیا عقیل ما ته کوم کور پرېښودلی و؟»

“Did Aqil leave us any house?”,.

او هغه د رسول الله ﷺ کورونه خرڅ کړي وو او هغه یې د دغو معاملو څخه بیرته نه واړاوه. او دا روایت دی چې بخاري د اسامه بن زید څخه نقل کړی دی.

and he had sold the houses of the Messenger of Allah (pbuh) and he did not void those transactions. And the narration as reported by Al-Bukhari from Usamah Bin Zayd.

. وَهَلْ ت رَكَ لَنَا « : )أَنَّهُ قَالَ زَمَنَ الْفَتْ ي ح يَا رَسُولَ اللَّيه أَيْنَ تَ نْيزلُ غَدًا؟ قَالَ النَّيبُِّ )»!؟ عَقِيلٌ مِنْ مَنْزِلٍ .

. وَهَلْ ت رَكَ لَنَا « : )أَنَّهُ قَالَ زَمَنَ الْفَتْ ي ح يَا رَسُولَ اللَّيه أَيْنَ تَ نْيزلُ غَدًا؟ قَالَ النَّيبُِّ )»!؟ عَقِيلٌ مِنْ مَنْزِلٍ .

هغه د فتح په وخت کې وویل: ای د الله رسول! سبا به تاسو چیرته اوسئ؟ پیغمبر ﷺ وفرمایل: "آیا عقیل موږ ته کوم کور پریښودی دی؟"

“He said at the time of the conquest: O Messenger of Allah (pbuh) where will you stay tomorrow”? The Prophet (phuh) said “And did Aqil leave us any house?” .

In the same vein it is reported that when Abu ’l-‘Aas b. Al- Rabi’ became Muslim and emigrated to Madinah – and his wife Zaynab, the daughter of the Messenger of Allah (pbuh) , had become Muslim and emigrated after Badr while he remained on his Shirk in Makkah – the Messenger (pbuh) returned his wife Zaynab to him without renewing his marriage contract with her, confirming the contract they had in the period of Jahilliyah. Ibn Maja reported from Ibn Abbad. رَدَّ ابْ نَتَهُ عَلَى أَبِي الْعَاصِ بْنِ الرَّبِيعِ بَ عْدَ سَنَتَ يْنِ بِنِكَاحِهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ « حَدَّثَ نَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَ رَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ « : وفي رواية أحمد » الأَوَّلِ رَدَّ ابْ نَتَهُ زَيْ نَبَ عَلَى أَبِي الْعَاصِ حُصَ يْنٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَ بَّاسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ » زَوْجِهَا بِنِكَاحِهَا الأَوَّلِ بَ عْدَ سَنَتَ يْنِ وَلَمْ يُحْدِثْ صَدَاقًا .

In the same vein it is reported that when Abu ’l-‘Aas b. Al- Rabi’ became Muslim and emigrated to Madinah – and his wife Zaynab, the daughter of the Messenger of Allah (pbuh) , had become Muslim and emigrated after Badr while he remained on his Shirk in Makkah – the Messenger (pbuh) returned his wife Zaynab to him without renewing his marriage contract with her, confirming the contract they had in the period of Jahilliyah. Ibn Maja reported from Ibn Abbad. رَدَّ ابْ نَتَهُ عَلَى أَبِي الْعَاصِ بْنِ الرَّبِيعِ بَ عْدَ سَنَتَ يْنِ بِنِكَاحِهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ « حَدَّثَ نَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَ رَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ « : وفي رواية أحمد » الأَوَّلِ رَدَّ ابْ نَتَهُ زَيْ نَبَ عَلَى أَبِي الْعَاصِ حُصَ يْنٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَ بَّاسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ » زَوْجِهَا بِنِكَاحِهَا الأَوَّلِ بَ عْدَ سَنَتَ يْنِ وَلَمْ يُحْدِثْ صَدَاقًا .

رسول الله ﷺ د خپلې لور زینب څو کلونو وروسته، د لومړي نکاح په بنسټ ابوالعاص بن الربیع ته بېرته وسپارله. او په احمد کې راغلي روایت کې: یزید ما ته وویل: محمد بن اسحاق موږ ته د داود بن حصین له لارې، هغه د عکرمې له لارې، هغه د ابن عباس رضي الله عنهما له لارې خبر ورکړ چې رسول الله ﷺ خپله لور د هغې میړه ابوالعاص ته د لومړي نکاح په بنسټ، له دوو کلونو وروسته بېرته وسپارله، او نوی مهر یې ونه اخیست. دا کار هغه وخت وشو چې ابوالعاص اسلام منلی و.

“The Messenger of Allah (pbuh) returned his daughter to Abu Al-‘As b. Al-Rabi’ after two years, on the basis of the first marriage contract” and in the report in Ahmad “Yazid said to us that Muhammad Bin Ishaq informed us from Dawud Bin Husain from Akrama from Ibn ‘Abbas that the Messenger of Allah (pbuh) returned his daughter to Abu Al-Aas, her husband, on the basis of the first marriage contract, after two years, and did not take a new dowry”. This took place after Abu Al-‘As had embraced Islam.

د دوام لرونکو هغو قضیو په اړه چې اسلام سره ټکر لري، د الله رسول ﷺ هغه سود باطل وګرځاوه چې د اسلامي دولت له جوړېدو وروسته له خلکو سره پاتې وو، او دوی ته یې د خپل سرمایې ساتلو اجازه ورکړه. په بل عبارت، د دار الاسلام له تاسیس وروسته، د سود هرې پاتې برخې ته پای ورکړل شو. ابو داود د سلیمان بن عمرو له لارې، هغه له خپل پلار څخه روایت کړی چې: ما د الله رسول ﷺ په خپل وداع حج کې وفرمایل:

With regards to dealing with the cases that have a continuous effect that contradicts Islam, the Messenger of Allah (pbuh) voided the interest that remained upon the people after they became part of the Islamic State, and allowed them to keep their capital. In other words, once Dar Al-Islam was established whatever was left to them in terms of interest was voided. Abu Dawud reported through Sulayman b. ‘Amr from his father: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say in his farewell pilgramage:

خبردار! د جاهلیت ټول سود له منځه وړل شوي دي. ستاسو لپاره ستاسو اصلي پیسې دي؛ نه ظلم کوئ او نه پرده ظلم کیږئ. همداسې، هغه کسان چې په جاهلیت کې د هغه وخت د قوانینو له مخې له څلورو څخه زیات ښځې یې واده کړې وې، کله چې د دار الاسلام برخه شول، نو اړ شول چې یوازې څلور وساتي. الترمذي د عبدالله بن عمر څخه روایت کړی چې غیلان بن سلمه الثقفي اسلام راوړ، او په جاهلیت کې ده لس ښځې درلودې چې د هغه سره یې هم اسلام راوړ،

. أَلا إِنَّ كُلَّ رِبًا مِنْ رِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ، لَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَالِكُمْ لا تَظْلِمُونَ وَلا « » تُظْلَمُونَ . “All claims to usury (interest) of the pre-Islamic perion have been abolished. You shall have your capital sums, deal not unjustly, and you shall not be dealt with unjustly.” In the same manner, those who had married more than four in accordance with the laws of Jahilliyah, after they were part of the Dar Al- Islam they were compelled to keep just four. Al-Tirmidhi reported from Abdullah Bin Umar that Ghaylan Bin Salamah Al-Thaqafi embraced Islam, and he had ten wives in Jahiliyyah who embraced Islam with him,

. » أَنْ يَ تَخَيَّ رَ أَرْبَ عًا مِنْ هُنَّ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ « .

. » أَنْ يَ تَخَيَّ رَ أَرْبَ عًا مِنْ هُنَّ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ « .

پس نبی ﷺ نے اُسے حکم دیا کہ ان میں سے چار کو منتخب کرلے۔

“so the Prophet (phuh) ordered him to select four from amongst them”.

په دې بنسټ، هغه قراردادونه چې دوامداره اغیز ولري او له اسلام سره ټکر ولري، د خلافت له تاسیس وروسته باید د دې اغیز له منځه یوړل شي، او دا له منځه وړل واجب دي.

Based upon this, the contracts which have a continuous effect that contradicts Islam are to have the effect removed after the establishment of the Khilafah, and this removal is obligatory.

مثلاً، اگر یوه ښځه اسلام قبول کړي او د اسلام له راتګ مخکې یو عیسوي سړي ته واده شوې وي، نو د خلافت له تاسیس وروسته دا عقد د شریعت د قواعدو سره سم باطل ګڼل کیږي.

For example, if a woman embraced Islam and she was married to a Christian before Islam, after the Khilafah this contract would be voided in accordance with the Shari’a rules.

جہاں تک ان معاملات کا تعلق ہے جن میں اسلام اور مسلمانوں کو تکلیف پہنچائی گئی، تو اس بارے میں یہ بات ہے کہ رسول اللہ ﷺ نے فتحِ مکہ کے بعد چند ایسے افراد کے قتل کا حکم دیا جنہوں نے جاہلیت کے زمانے میں اسلام اور مسلمانوں کو نقصان پہنچایا تھا، چنانچہ انہیں قتل کیا گیا، اگرچہ وہ کعبہ کے پردوں سے لپٹ گئے تھے، اس علم کے ساتھ کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا تھا۔

As for dealing with the cases that inflict hurt upon Islam and the Muslims, this is because the Messenger (pbuh) ordered the killing of a few men who had caused harm to Islam and the Muslims during the time of Jahiliyyah after the conquest of Makkah, and so they were killed even if they tied themselves to the curtains of the Ka’bah, in knowledge that the Messenger of Allah (pbuh) said.

.» إِنَّ الإِسْلامَ يَجُبُّ مَا كَانَ قَ بْ لَه « .

.» إِنَّ الإِسْلامَ يَجُبُّ مَا كَانَ قَ بْ لَه « .

«اسلام هغه څه له منځه وړي چې له هغه مخکې وو» (روایت شوی له احمد او الطبرانی څخه، له عمرو بن العاص)؛ په بل عبارت، څوک چې اسلام او مسلمانانو ته زیان رسوي، د دې روایت څخه استثنا دی.

“Islam wipes away what was before it” (reported by Ahmad and Al-Tabarani from Amr b. Al-‘As); in other words, whoever harms Islam and the Muslims is an exception to this narration.

چونکه رسول الله ﷺ د ځینو کسانو کو معافي ورکړه، لکه عکرمه بن ابي جهل، نو د خلیفه لپاره جائز ده چې دوی باندې حد جاري کړي یا دوی ته معافي ورکړي. دا حکم په هغو کسانو باندې تطبیقیږي چې د حق خبرې کولو له امله مسلمانان شکنجه کوي، یا هغو کسانو باندې چې اسلام بدنامولو، او همدا راز د دې حدیث دلالت هم همدا دی.

Since the Messenger (pbuh) gave amnesty to some of them, such as ‘Ikrimah b. Abi Jahl, it is permitted for the Khalifah to apply the case upon them or give them amnesty. This is applied upon those who torture the Muslims due to their saying the word of truth, or those who defame Islam, and so the narration.

. » إِنَّ الإِسْلامَ يَجُبُّ مَا كَانَ قَ بْ لَه « .

. » إِنَّ الإِسْلامَ يَجُبُّ مَا كَانَ قَ بْ لَه « .

د «اسلام هغه څه ژوندي کوي چې مخکې تیر شوي» دا قاعده دوی ته نه تطبیقیږي، بلکې دوی دې قاعدې څخه استثنا دي، او په دوی باندې د حکم تطبیق هغه څه سره سم دی چې خلیفه یې پریکړه کوي.

“Islam wipes away what was before it” does not apply to them, rather they are an exception to it, and the application of the case upon them is in accordance with whatever the Khalifah decides.

هغه معاملې چې د غصب شوي مال سره تعلق لري او دغه مال د غاصب سره پاتې وي، نو د دې په اړه مسلم د وائل بن حجر څخه روایت کوي، هغه وائې:

As for dealing with cases to do with misappropriated wealth that remains with the one who misappropriated it, Muslim reported from Wa’il Bin Hujr who said.

. فَأَتَاهُ رَجُلاَنِ يَخْتَصِمَانِ فِي أَرْضٍ فَ قَالَ أَحَدُهُمَا كُنْتُ عِنْدَ رَسُولُ اللَّهِ « إِنَّ هَذَا انْ تَ زَى عَلَى أَرْضِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَهُوَ امْرُؤُ الْقَيْسِ بْنُ عَابِسٍ الْكِنْدِيُّ وَخَصْمُهُ رَبِيعَةُ بْنُ عِبْدَانَ قَالَ: بَ يِّ نَتُكَ، قَالَ: لَيْسَ لِي ب يَِّ نَةٌ، قَالَ: يَمِينُهُ، قَالَ إِذَنْ يَذْهَبُ بِهَا، قَالَ: لَيْسَ لَكَ إِلاَّ ذَاكَ، قَالَ: فَ لَمَّا قَامَ لِيَحْلِفَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ » مَنِ اقْ تَطَعَ أَرْضًا ظَالِمًا لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْ بَانُ .

. فَأَتَاهُ رَجُلاَنِ يَخْتَصِمَانِ فِي أَرْضٍ فَ قَالَ أَحَدُهُمَا كُنْتُ عِنْدَ رَسُولُ اللَّهِ « إِنَّ هَذَا انْ تَ زَى عَلَى أَرْضِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَهُوَ امْرُؤُ الْقَيْسِ بْنُ عَابِسٍ الْكِنْدِيُّ وَخَصْمُهُ رَبِيعَةُ بْنُ عِبْدَانَ قَالَ: بَ يِّ نَتُكَ، قَالَ: لَيْسَ لِي ب يَِّ نَةٌ، قَالَ: يَمِينُهُ، قَالَ إِذَنْ يَذْهَبُ بِهَا، قَالَ: لَيْسَ لَكَ إِلاَّ ذَاكَ، قَالَ: فَ لَمَّا قَامَ لِيَحْلِفَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ » مَنِ اقْ تَطَعَ أَرْضًا ظَالِمًا لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْ بَانُ .

ما د الله د رسول ﷺ سره وم چې دوه سړي راغلل او د یوې ځمکې په اړه یې جنجال کاوه. یو له هغوی وویل: ای د الله رسوله ﷺ، دا سړی زما ځمکه د جاهلیت په ورځو کې پرته له حق څخه ونیوله. (دعوه‌کونکی) امرؤ القیس بن عابس الکندي و، او د هغه مخالف ربیعة بن ایبان و. پیغمبر ﷺ (دعوه‌کونکي ته) وفرمایل: آیا تاسو ثبوت لرئ (چې خپله دعوه ثابته کړئ)؟ هغه وویل: زه هیڅ ثبوت نلرم. پر دې د الله رسول ﷺ وفرمایل: نو د هغه (یعنې د مدعا علیه) قسم دی. هغه (دعوه‌کونکي) وویل: په دې صورت کې به هغه (مدعا علیه) دا (ملکیت) ونیسي. هغه وفرمایل: ستاسو لپاره له دې پرته بله لاره نشته. راوي وویل: کله چې هغه (مدعا علیه) د قسم لپاره ودریده، نو د الله رسول ﷺ وفرمایل: څوک چې ځمکه په ناحقه ونیسي، هغه به د الله سره داسې حال کې ملاقات وکړي چې الله ترې قهر وي.

“I was with the Messenger of Allah (pbuh) and two men came there disputing over a piece of land. One of them said: Messenger of Allah, this man appropriated my land without justification in the days of ignorance. The (claimant) was Imru'l-Qais b. 'Abis Al-Kindi and his opponent was Rabi'a b. 'Iban. The Prophet (phuh) said (to the claimant): Have you evidence (to substantiate your claim)? He replied: I have no evidence. Upon this the Messenger of Allah (pbuh) remarked: Then his (that is of the defendant) is the oath. He (the claimant) said: In this case he (the defendant) would appropriate this (the property). He said: There is than no other way left for you but this. He (the narrator) said: When he (the defendant) stood up to take oath, the Messenger of Allah (pbuh) said: He who appropriated the land wrongfully would meet Allah in a state that He would be angry with him”.

رسول اللہ ﷺ د هغه سړي دعوه واوریده چې د ځمکې په اړه وه، چې ناحقه نیول شوې وه، او دا چې دا کار په جاهلیت کې شوی و.

The Messenger (pbuh) accepted to listening to the claim of the man regarding land misappropriated with knowledge that this occurred in jahilliyah.

همدې ترتیب سره، څوک چې یو ټوټه ځمکه ونیسي، یا د یو فرد د مال څړځای ناوړه کار ته واچوي، یا د عامه مال یا دولتي ملکیت څخه مال واخلي، او هغه ناوړه کارول شوی وي، نو د هغې په اړه ادعا منل کیږي.

Accordingly, whoever took a piece of land, or misappropriated a pasture of an individual’s wealth, or took some wealth from the public or state property, and it was misappropriated, the claim regarding it would be accepted.

په دې درې حالتونو پرته، هغه قراردادونه، معاملې او قضیې چې د خلافت له قیام مخکې ترسره او پای ته رسیدلې وي، د خلافت په وړاندې نه باطلیږي او نه بیا پیلیږي، په دې شرط چې دوی د خلافت له قیام دمخه په بشپړ ډول تړل شوي او عملي شوي وي.

As for anything other than these three situations, the contracts, transactions, and cases before the Khilafah are not voided nor restarted, so long as they had been concluded and executed before the establishment of the Khilafah.

مثال کے طور پر اگر کسی شخص کو سکول کے دروازے توڑنے کے الزام میں دو سال قید کی سزا سنائی گئی ہو، اور اس نے خلافت کے قائم ہونے سے پہلے دو سال پورے کر کے جیل چھوڑ دی ہو، پھر خلافت کے قائم ہونے کے بعد وہ اس بنا پر اپنی قید کے خلاف دعویٰ کرنا چاہے کہ وہ جیل کا مستحق نہیں تھا، تو یہ دعویٰ قبول نہیں کیا جائے گا، کیونکہ یہ معاملہ خلافت کے قائم ہونے سے پہلے پیش آیا، اس کا فیصلہ ہوا اور اس پر عمل درآمد ہوا، لہٰذا اس کا حساب اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) کے پاس ہے۔

For example if a man had been given a two year jail sentence for the charge of breaking school doors, and he had completed the two years before the establishment of the Khilafah and had left prison, and then after the establishment of the Khilafah he wanted to make a claim against his imprisonment since he thought he did not deserve prison, this claim is not accepted, since the case occurred and was ruled upon and executed before the establishment of the Khilafah, and so his account is with Allah (swt).

که یوه سړی لس کاله بندی ته محکوم شوی وای، چې ددې څخه دوه کاله تېر شوي وای، بیا خلافت قائم شو، نو په دې صورت کې خلیفه کولی شي دا موضوع وڅیړي، او بندیز په بشپړه توګه لرې کړي، نو سړی د هغه تورنې شوي شی څخه بې ګناه بندیخانه پریږدي، یا د هغه څه سره چې تېر شوي دي قناعت وکړي، یعنې هغه ته ورکړل شوې محکومیت دوه کاله ګڼل کېږي او بندیخانه پریږدي، یا پاتې محکومیت ته کتل کېږي او د شریعت احکامو ته په هغه څه کې تعمیل کېږي چې د رعیت لپاره د سمې ګټې سره اړیکه لري، او په ځانګړې توګه هغه قضیې چې د افرادو د حقونو سره تړاو لري، او هغه څه چې د خلکو ترمنځ سم دي.

If a man was sentenced to ten years of which two years had passed and then the Khilafah was established, then in this case the Khalifah can look into it, and can remove the punishment in its entirety, so the man leaves prison innocent of what he was accused of, or suffices with what was spent, in other words, the sentence given to him is considered to be two years and he leaves the prison or the remaining sentence is looked at and the Shari’a laws are complied with in respect to what has a relation to what is correct for the citizens, and especially the cases connected to the individuals’ rights, and what is correct between people.