د بهرنیو چارو سیاست د اسلام د دعوت په رسولو باندې گرځي، او د دولت تړاو له ټولو نورو دولتونو سره پر همدې بنسټ جوړ شوی دی.

The foreign policy revolves around carrying the call to Islam; and the relationship between the State and all of the other states is built upon this basis.

یوں مضمون د رسول الله ﷺ هغو لیکونو څخه اخیستل شوی دی چې هغه یې بادشاهانو ته لیکلي وو، او همدارنگه د اسامه ﷺ د لښکر د تیارولو څخه چې د فلسطین په بلقا او الداروم ته د رومیانو سره د جګړې لپاره وو، او د دې لښکر د لیږلو لپاره د رسول الله ﷺ ټینګار، سره لدې چې هغه د هغې ناروغۍ سره مخ وو چې له امله یې ورسره وفات شو. دا څرګندوي چې د اسلام ته د بلنې ورکول د اسلامي دولت او نړۍ د نورو دولتونو تر منځ د اړیکو بنسټ دی، او دا اړیکې لښکرو تیارولو او د جګړې چمتووالي ته اړتیا لري، ترڅو چې کله چې د هغو کسانو د جهاد فرصت پیدا شي چې د اسلام بلنه ورته داسې طریقه کې ورسول شي چې د هغوی پام ځانته راواړوي، خو هغوی ځواب ورنکړي، نو د جهاد لپاره اړین ځواک چمتو وي. له همدې امله، د اسلام ته بلنه د هر دولت سره د هرې اړیکې بنسټ دی، او په همدې ډول د بهرنۍ سیاست بنسټ هم دی.

This Article is taken from the letters that the Messenger (pbuh) wrote to the kings, and the preparation of the army of Usamah to Balqa and Al-Darum in Palestine in order to fight the Romans, and his insistence upon sending the Army despite his illness which he was to die from. This indicates that the call to Islam is the basis for the relationship between the Islamic State and any other state in the world, and this relationship necessitates the equipping of armies, and the preparation for fighting, such that if the opportunity to fight those who do not respond to the call to Islam after it has been conveyed to them in a manner which attracts their attention, then the force required for Jihad is ready. Therefore, the call to Islam is the basis for every relationship with any state, so it is the basis for the foreign policy.