مضمون ۲

مضمون ۲ - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

”نبي ﷺ زموږ را وغوښتو او موږ د اسلام د بيعت له پاره ورسره بيعت وکړ، او هغه شرطونه چې نبي ﷺ زموږ څخه پرې بيعت واخيست، دا وو چې موږ به د اوريدو او اطاعت کوو، چې هم په هغه وخت کې چې موږ فعال وو او هم په هغه وخت کې چې موږ ستړي وو، او زموږ په سختۍ کې او زموږ په آسانۍ کې، او دا چې د واکمن اطاعت به کوو او د هغه حق به ورکوو، که څه هم هغه زموږ حق ورنکړي، او له هغه سره به جګړه نه کوو، مګر دا چې هغه څرګند کفر وويني چې د هغې په هکله به زموږ سره د الله له لوري دليل وي”. او د رسول الله ﷺ اوريدل او اطاعت کول د هغه د امر او نهي په اړه دي، يعنې د قوانينو د پلي کولو په اړه. بله دليل هغه دی چې احمد روايت کړی، ابن حبان په خپل صحيح کې، او ابو عبيد په الاموال کې د عبدالله بن عمرو له لارې د نبي ﷺ څخه، چې هغه وفرمايل:

“The Prophet (pbuh) called us and we gave him the Pledge of allegiance for Islam, and among the conditions on which he took the Pledge from us, was that we were to listen and obey (the orders) both at the time when we were active and at the time when we were tired, and at our difficult time and at our ease and to be obedient to the ruler and give him his right even if he did not give us our right, and not to fight against him unless we noticed him having open Kufr (disbelief) for which we would have a proof with us from Allah”. And listening to and obeying the Messenger of Allah (pbuh) is with regards to his orders and prohibitions, in other words, in respect to the implementation of laws. Another evidence is what Ahmad narrated, Ibn Hibban in his Sahih collection and Abu ‘Ubayd in Al-Amwal by ‘Abd Allah b. Amr from the Prophet (pbuh) who said:

. إِنّي لأَسْعَى في الغِلْمانِ يَقولونَ جاءَ مُحمّد، فَأَسْعَى فَلا أَرى شَ يئاً. ثُمَّ « وصاحِبُهُ يَقولونَ: جاءَ مُحمّد، فَأَسْعَى فَلا أَرى شَيْئ اً. قال: حتى جاءَ رَسولُ اللَّهِ أبو بَكْر، فَكُنّا في بَ عْضِ حِرارِ المدينة، ثُمَّ بَ عَثَا رَجُلاً مِنْ أَهْلِ المدينة لِيُ ؤْذِنَ بِهِما الأنصارَ، فَاسْتَ قْبَ لَهُمَا زُهَاءُ خَمْسِمائةٍ مِنَ الأَنْصَارِ حتى انْ تَ هَوْا إِلَيْهِمَا. فقالت الأنصارُ: وصاحِبُهُ بَ يْنَ أَظْهُرِهِمْ. فَخَرَجَ أَهْلُ انْطَلِقَا آمِنَ يْنِ مُطَاعَيْنِ. فَأَقْ بَلَ رسولُ اللَّهِ »؟ المدينةِ حتّى إِنَّ العَوَاتِقَ لَفَوْقَ البُ يُوتِ يَ تَ رَاءَيْ نَهُ يَ قُلْنَ أَي هُُّمْ هُوَ أَي هُُّمْ هُوَ .

ما د ځوانانو پسې ولاړ شوم چې وايي محمد راغلی دی، نو پسې ولاړ شوم خو هیڅ ونه لیدم. بیا وايي – محمد راغلی دی، نو پسې ولاړ شوم خو هیڅ ونه لیدم. هغه وویل: تر دې چې محمد ﷺ او د هغه ملګری ابوبکر راغلل، او موږ د مدینې د ځینو هیرار (شګلنې او ډبرینه ځمکې) په خوا کې وو. بیا یوه سړی د مدینې د خلکو څخه واستاوه ترڅو انصارو ته خبر ورکړي، نو د انصارو له څو سوو کسانو سره ورسره مخامخ شول. انصارو وویل: په خوندیتوب او واک سره لاړ شئ. نو د الله رسول ﷺ او د هغه ملګری د دوی په منځ کې راووت. بیا د مدینې خلک ووتل، پدې کې ښځې هم وې چې له خپلو کورونو څخه ګوري او وايي دا څوک دی، دا څوک دی؟ دا روایت د امنیت او د قوانینو د پلي کېدو دواړو شرطونو لپاره دلیل لري. د امنیت له پلوه – دا د انصارو د پنځو سوو کسانو د حضور او د "په خوندیتوب لاړ شئ" ویلو څخه ثابت دی، او رسول ﷺ د دوی خبره تصدیق کړه. په ورته ډول هغه د دوی خبره تصدیق کړه چې دواړه به ومنل شي. په دې توګه امنیت او اطاعت د هجرت په کور (دار الهجرة) کې پوره شول، او که دا پوره نه وای شوي، پیغمبر ﷺ به هجرت نه وای کړی.

“I followed some youths saying that Muhammad has come, so I followed and did not see anything. Then they say – Muhammad has come, so I followed and did not see anything. He said: Until Muhammad and his companion Abu Bakr came, and we were at some Madinah Hirar (sandy and rocky land). Then they sent a man from the people of Madinah to make the Ansar aware of them, and so they were met by about five hundred from the Ansar reaching them. The Ansar said: Proceed in safety and with authority. And so the Messenger of Allah (pbuh) and his companion came from between them. And so the people of Madinah came out, including the women overlooking from their households saying who is he, who is he?”. This narration has the evidence for both of the two conditions of security and the implementation of the laws. With respect to the security – this is proven from the presence of five hundred from the Ansar saying proceed in safety and the Messenger (pbuh) confirmed their words. In the same manner he confirmed their words that the two of them would be obeyed. Accordingly the security and obedience were fulfilled in the abode of emigration (Dar Al-Hijrah) and if they had not been fulfilled the Prophet (pbuh) would not have emigrated.

. بَ يْنَ المُؤْمِنِينَ بِسْ مِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ: هَذَا كِتَابٌ مِنْ مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ « وَالمُسْلِمِينَ مِنْ قُ رَيْشٍ وَيَ ثْرِبَ وَمَنْ تَبِعَهُمْ فَ لَحِقَ بِهِمْ وَجَاهَدَ مَعَهُمْ أَن هَُّمْ أُمَّةٌ وَاحِدَةٌ مِنْ دُونِ النَّاسِ ... وَإِنَّ المُ ؤْمِنِينَ ب عَْضُهُمْ مُوَالِي ب عَْضٍ دُونَ النَّاسِ ... وَإِنَّ عَلَى اليَ هُودِ نَ فَقَتَ هُمْ وَعَلَى المُسْلِمِينَ نَ فَقَتُ هُمْ، وَإِنَّ بَ يْ نَ هُمْ النَّصْرَ عَلَى مَنْ حَارَبَ أَهْلَ هَذِهِ الصَّحِيفَةِ ... وَإِنَّهُ مَا كَانَ بَ يْنَ أَهْلِ هَذِهِ الصَّحِ يفَةِ مِنْ حَدَثٍ أَوْ اشْتِجَارٍ يُخَافُ »... فَسَادُهُ، فَإِنَّ مَرَدَّهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِلَى مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ .

پر دې بنسټ، کور یا ټاټوبی هغه وخت د اسلام کور نه شي کیدای، تر هغو چې دوه شرطونه پوره نه وي: یو دا چې امنیت د مسلمانانو په لاس کې وي، او بل دا چې د اسلام احکام پلي شوي وي. که له دې دواړو شرطونو څخه یو هم ختم شي یا پوره نه وي، لکه دا چې امنیت د کافرانو په لاس کې ولاړ شي، یا دا چې د طاغوت حکم د خلکو تر منځ پلی شي، نو هغه کور د شرک کور (دار الشرک) یا د کفر کور (دار الکفر) ګرځي. د کور د شرک ګرځیدو لپاره دا شرط نه دی چې دواړه شرطونه نه وي، بلکې دا کافي ده چې یو یې هم نه وي. هم دا شان، د کفر کور ګرځیدل دا نه پرې کوي چې ټول اوسیدونکي کافران وي، او د اسلام کور وي نو دا لازمه نه ده چې ټول اوسیدونکي مسلمانان وي. بلکې دلته د "کور" (دار) معنا شرعي اصطلاح ده، یعنې دا شریعت دی چې دې ته دا معنا ورکوي، لکه د "صلاة" او "صوم" په شان او نورو شرعي حقیقتونو په څیر.

Based upon this, the abode cannot be an abode of Islam unless it fulfilled the conditions that the security was in the hands of the Muslims and that the laws of Islam were implemented, and if one of these two conditions ceased, or was not fulfilled, such as the security falling into the hands of the disbelievers or that the rule of Al-Taghut was implemented amongst the people, the abode would become an abode of polytheism (Dar Al-Shirk) or disbelief (Dar Al-Kufr). It is not a condition that both of these conditions are absent for the abode to transform to an abode of polytheism, rather it is sufficient that one of them is absent for that to occur. The abode being one of disbelief does not mean that all of its inhabitants are disbelievers and if the abode was one of Islam it does not follow that all of its inhabitants are Muslims. Rather the meaning of the term abode (Dar) here is the Shari’ah terminology (Shar’i real meaning) in other words, that the Shari’ah is what gives it this meaning, like the terms prayer (Salah) and fasting (Sawm) and similar from the Shar’i realities .