که خلافت د هغو کسانو د بیعت په ذریعه یو فرد ته وسپارل شي چې له هغه سره عقد کول صحیح دي، نو د نورو خلکو بیعت د اطاعت بیعت دی، نه د عقد بیعت؛ او په دې صورت کې هر هغه څوک چې د بغاوت احتمال په کې ولیدل شي، د بیعت ورکولو ته مجبور کیږي.

If the Khilafah is contracted to an individual by the pledge of those it is valid to be contracted with, the pledge of the remainder of the people is a pledge upon obedience and not a pledge of contracting; and so, any one who is seen to have the potential of rebellion is forced to give the pledge.

دا د څلورو خلیفګانو د بیعت پیښې دي، ځکه چې دا د صحابه کرامو اجماع وه. د ابوبکر صدیق (رض) په بیعت کې د مدینې یوازې د اهل الحل والعقد یعنی د واک او نفوذ د خاوندانو کافي وه، همدا حال د عمر (رض) په بیعت کې هم و، او د عثمان (رض) په بیعت کې د مدینې د مسلمانانو نظر اخیستل او له هغوی څخه بیعت اخیستل کافي وګڼل شول، او د علي (رض) په بیعت کې د مدینې او کوفې د خلکو د اکثریت بیعت کافي و. دا ټول دا ښیي چې د خلافت د عقد لپاره دا ضروري نه ده چې ټول مسلمانان بیعت وکړي؛ بلکې د اکثرو استازو بیعت کافي دی. او پاتې نور، که هغوی بیعت وکړ، نو د هغوی بیعت د اطاعت په لاره دی.

The evidence for this is what happened in the pledge of the four Khulafaa’, because it was an Ijma’ of the companions. In the pledge of Abu Bakr (ra), the people of power and influence (Ahl Al-Hal wal-‘Aqd) of Madinah alone were sufficient, and that was the case in the pledge of Umar (ra), and in the pledge of ‘Uthman (ra) it was enough to take the opinion of the Muslims in Madinah, and take the pledge from them, and in the pledge of Ali (ra) the pledge of the majority of the people of Madinah and Kufa was enough. All of this indicates that it is not necessary that all the Muslims have to give the pledge in order to contract the Khilafah; rather the pledge of most of their representatives is enough. As for the remainder, then if they gave a pledge their pledge is upon obedience.