د امت سیاسي هدف اسلام دی، د دولت د مقام په قوت کې، د هغې د احکامو په غوره تطبیق کې، او د انسانانو ته د خپل دعوت په رسولو کې په دوام سره.

The political cause of the Ummah is Islam, in the strength of the status of the State, the best implementation of its rules and continuity in carrying its call to mankind.

د سیاسي قضیې معنا دا ده چې هغه کار چې دولت او امت ورسره مخ وي، او د چارو د چلولو څخه هرڅه چې دا کار ورڅخه غواړي هغه پر دوی فرض وي. دا قضیه کیدای شي عمومي وي، نو دا به سیاسي قضیه وي، یا دا کیدای شي ځانګړې وي چې په دې صورت کې به هم یوه سیاسي قضیه وي، یا دا کیدای شي د یوې قضیې برخه وي، نو په دې صورت کې به د قضیو له مختلفو قضیو څخه یوه قضیه وي. د مثال په توګه، هغه قضیه چې د اسلامي امت سره مخ ده او هغه ته اړ کوي چې د چارو د چلولو هرڅه چې ورڅخه غواړي هغه ترسره کړي، د خلافت بیا رامنځته کول دي، نو دا به سیاسي قضیه وي، او نور هرڅه له مختلفو قضیو څخه لکه د فلسطین قضیه او د قفقاز هیوادونو قضیه، دا د همدې قضیې مسایل دي، او که څه هم دا هغه مسایل دي چې اسلامي امت ورسره مخ دی او دا هغه چارې دي چې پاملرنې ته اړتیا لري، خو بیا هم دا د خلافت د بیرته راګرځیدو برخه ده. کله چې اسلامي دولت رامنځته شي، نو د هغې سیاسي قضیه به په کور کې د اسلام پلی کول او په نړیواله کچه د اسلام دعوت رسول وي، نو که دا په یوه ځای کې ثبات ومومي، نو د هغې سیاسي قضیه به هغه وي چې په دې ماده کې یاد شوې ده. بیا که دا اسلام په سمه توګه پلی کړي او نړیوال حیثیت یې پیاوړی شي، نو د هغې سیاسي قضیه به د اسلام دعوت نړۍ ته رسول وي، تر دې چې الله (ج) اسلام د ژوند د نورو ټولو لارو په پرتله غالب کړي.

The meaning of the words the political cause is the matter that the State and the Ummah face and is a duty upon them to undertake whatever it necessitates from the governing of affairs. This issue could be general, and so it would be the political cause, or it could be specific in which case it would be a political cause, or it could be a part of a matter, and so in which case it would then be an issue from the various issues of the cause. For example, the issue that faces the Islamic Ummah and obliges her to undertake whatever it requires of the running of the affairs is the reestablishment of the Khilafah, so this would be the political cause, and anything else from the various causes such as the case of Palestine and the case of the Caucasus countries are issues of this cause, and though they are issues which the Islamic Ummah faces and they are affairs that need to be taken care of, however they are part of the return of the Khilafah. When the Islamic State is established, its political cause would be to implement Islam domestically and carry the call to Islam internationally, so if it becomes stabilised in a place then its political cause would be the one mentioned in this Article. Subsequently if it implemented Islam correctly and its international profile was strengthened, then its political cause would become carrying the call to Islam to the world, until Allah (swt) made Islam dominant over all other ways of life.

لہذا سیاسی مسئلہ وہ ہے جو ریاست اور امت کو درپیش اہم سیاسی امور میں سے ہو، جن کو شریعت نے ان پر لازم کیا ہے۔ پس ریاست پر لازم ہے کہ وہ اسے اس طرح قائم کرنے کی کوشش کرے جیسا کہ شریعت نے اس سے اس کا تقاضا کیا ہے، اور اس کے لیے کسی دلیل کی ضرورت نہیں، کیونکہ یہ امور پیش آنے کے وقت ان پر شریعت کے احکام کو نافذ کرنے کا ایک حصہ ہے۔

Therefore, the political cause is what the State and Ummah face from the important political issues that the Shari’ah obligated upon them. So the State is obligated to work to establish it in accordance with what the Shari’ah required of it to do, and this does not require an evidence because it is part of the implementation of the rules of the Shari’ah upon the issues as they occur.

لهذا السبب يتغير السبب السياسي بتغير القضايا التي تحدث. كان السبب السياسي للرسول ﷺ وهو في مكة في مرحلة الدعوة هو إظهار الإسلام، ولذلك لما قال له أبو طالب: «إن قومك قد جاؤوني فقالوا كذا وكذا، فأبق عليّ وعلى نفسك، ولا تحمّلني من الأمر ما لا أطيق»، ظن الرسول ﷺ أن عمه سيتخلى عنه ويسلمه، وأن نصرته له قد ضعفت، فقال له:

For this reason, the political cause changes as the issues that occur change. The political cause for the Messenger (pbuh) while he was in Makkah in the stage of the call was to make Islam manifest, which is why when Abu Talib said to him: “Your people have come to me and said such and such, whatever they had said to him, so spare me and yourself, and do not make me carry what I cannot bear”, the Messenger (pbuh) thought that his uncle would forsake him and give him up, and his support for him was weakened, so he said to him:

. يَا عَ م، وَاللهِ لَوْ وَضَعُوا الشَّمْسَ فِي يََِينِِ وَالْقَمَرَ فِي يَسَارِي عَلَى أَنْ أَتْرُكَ هَذَا الأَمْرَ « » حَتََّّ يُظْهِرَهُ اللهُ أَوْ أَهْلَكَ دُونَهُ مَا تَرَكْتُه .

. يَا عَ م، وَاللهِ لَوْ وَضَعُوا الشَّمْسَ فِي يََِينِِ وَالْقَمَرَ فِي يَسَارِي عَلَى أَنْ أَتْرُكَ هَذَا الأَمْرَ « » حَتََّّ يُظْهِرَهُ اللهُ أَوْ أَهْلَكَ دُونَهُ مَا تَرَكْتُه .

"اے چاچا، بخدا، که دوی زما په ښي لاس کې لمر او په کیڼ لاس کې سپوږمۍ هم راکړي، د دې کار د پرېښودلو په بدل کې، نو زه به هیڅکله هم بس نه کوم، تر هغه چې الله ‏(ج) دا دین غالب کړي یا زه پکې ووژل شم" (سیرت ابن هشام). دا خبرې ښیي چې په هغه وخت کې د رسول ﷺ سیاسي موخه د اسلام ښکاره کول وو. کله چې هغه په مدینه کې وو، دولت تاسیس شوی وو او د هغه او د کفر د مشر، یعنې قریش، ترمنځ یو شمېر جګړې وشوې، د هغه سیاسي موخه لا هم د اسلام د غلبې ښکاره کول پاتې وو. له همدې امله هغه کله چې د حج په لاره کې د حدیبیې ته د رسېدو دمخه واورېدل چې قریشو خبر شوي چې هغه په لاره دی او د جګړې لپاره راوتي دي، د بني کعب یو سړي ورته وویل: "دوی ستاسو د سفر خبر اوریدلی، نو د ببرانو پوستکي یې اغوستي او په ثنیة الطواء کې یې کمپ کړی او د الله ‏(ج) په نوم یې قسمونه خوړلي چې ته به هیڅکله ننوځې." نو رسول ﷺ وفرمایل:

“O Uncle, by Allah (swt), if they place the sun in my right hand and the moon in my left hand in return for giving up this matter, I will never desist until either Allah (swt) makes it prevail or I perish defending it" (Sirah of Ibn Hisham). These words indicate that the political cause for the Messenger (pbuh) at that time was making Islam manifest. When he was in Madinah, the State had been established and a number of battles occurred between him and the main enemy, the head of disbelief which at that time was the Quraysh, the political cause of him remained the manifestation of Islam. This is why on his way to pilgrimage before reaching Hudaybiyah, after he heard that the Quraysh came to know that he was on the way and had come out in order to fight him, a man from Bani Ka’ab said to him: “They heard about your journey, and so they left wearing tiger skins, and they camped in Thi-Tuwa making oaths to Allah (swt) that you would never enter”, and so the Messenger (pbuh) said:

.» يَا وَيْحَ قُرَيْشٍ ! لَقَدْ أَكَلَتْهُمْ الحَْرْبُ، مَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ خَلَّوْا بيَْنِِ وَبيََْ سَائِرِ النَّاسِ « فَمَاذَا تَظُ ن قُرَيْشٌ؟ وَاللَّهِ، إِنِِّ لا أَزَالُ أُجَاهِدُهُمْ عَلَى الَّذِي بعََثَنِِ اللَّهُ لَهُ حَتََّّ « : إلى أن قال » يُظْهِرَهُ اللَّهُ لَهُ أَوْ تَنْفَرِدَ هَذِهِ السَّالِفَة .

.» يَا وَيْحَ قُرَيْشٍ ! لَقَدْ أَكَلَتْهُمْ الحَْرْبُ، مَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ خَلَّوْا بيَْنِِ وَبيََْ سَائِرِ النَّاسِ « فَمَاذَا تَظُ ن قُرَيْشٌ؟ وَاللَّهِ، إِنِِّ لا أَزَالُ أُجَاهِدُهُمْ عَلَى الَّذِي بعََثَنِِ اللَّهُ لَهُ حَتََّّ « : إلى أن قال » يُظْهِرَهُ اللَّهُ لَهُ أَوْ تَنْفَرِدَ هَذِهِ السَّالِفَة .

ويل لقريش! لقد أهلكتهم الحرب، فما الذي يضرهم لو تركوني ومَن سواي من العرب»، إلى قوله: «ما ظنّ قريش؟ والله لأُجاهدنّهم بما بعثني الله به حتى يُظهره الله أو تنفرد هذه السالفة». (رواه أحمد من حديث المِسْوَر ومروان). والسالفة صفحة العنق، وقد جعل رسول الله ﷺ انفصالها كنايةً عن الموت؛ أي: «حتى الموت».

“Woe upon Quraysh! War has destroyed them. What would it matter to them if they left me to deal with the rest of the Arabs” until his words: “What does Quraysh think? By Allah (swt), I will continue to fight them with what Allah (swt) sent me until Allah (swt) makes it prevail or until I die (Salifah is separate)” (reported by Ahmad from Al-Maswar and Marwan). The Salifah is the surface of the neck, and the Messenger (pbuh) used its separation as a metaphor for death; in other words: “until death”.

دې نو د دواړو حالتونو کې سیاسي علت یو شان و. په لومړي حالت کې هغه د دې ټینګار څرګند کړ چې تر هغه وخته پورې د اسلام دعوت ته ادامه ورکوي تر څو الله (ج) هغه ښکاره کړي، او په دویم حالت کې، یعنې هغه وخت چې دولت جوړ شو، هغه د دې ټینګار څرګند کړ چې تر هغه وخته پورې جهاد ته دوام ورکوي تر څو الله (ج) اسلام ښکاره کړي.

So the political cause in both situations was the same. However, in the first situation he made clear his insistence to continue conveying the call to Islam until Allah (swt) made it manifest, and in the second situation, in other words, at the time the State was established, he made clear his insistence upon Jihad until Allah (swt) made Islam manifest.

وروسته له هغه چې پیغمبر ﷺ د قریشو سره د صلحې تړون وکړ، کوم چې لوی پرانیستنه وه، ځکه چې دا د مکې د فتحې لپاره لاره هواره کوونکی وه او عربانو ته یې دا فرصت ورکړ چې په ډله ډله د رسول الله ﷺ په لور راشي او د اسلام دین ومني، په دې وخت کې د رسول الله ﷺ سیاسي هدف یوازې اسلام ښکاره کول نه وو، بلکې دا شو چې اسلام ښکاره او په ټولو نورو ژوندي لارو باندې غالب کړي، د هغو دولتونو سره جګړو له لارې چې نورې لارې پیروي کوي، لکه روميان او فارسیان. ځکه همدا سبب وو چې د الفتح سورت ورباندې نازل شو، چې په کې د الله ﷻ دا خبرې شاملې دي:

After the Prophet arrived at an armistice treaty with the Quraysh, which was the great opening, since it was the preparation for the conquest of Makkah and made the Arabs come to the Messenger of Allah (pbuh) embracing the religion of Islam in droves, at which point the political cause for the Messenger (pbuh) was not simply making Islam manifest but rather it became making it manifest and dominant over all other ways of life through battles against the states following other ways of life, such as the Romans and Persians. This is the reason why the Surah of Al-Fateh was revealed to him , including the words of Allah (swt):

«هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ ﷺ بِالْهُدَىٰ وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ» (التوبہ 48:28)۔ لہٰذا اگر اسلامی ریاست اسلام کو اچھی طرح نافذ کرتی، اور اس کی بین الاقوامی حیثیت مضبوط ہوتی، تو اس کا سیاسی مقصد یہ بن جاتا کہ اسلام کو تمام دیگر ادیان پر غالب کیا جائے اور ان لوگوں کو شکست دینے کی تیاری کی جائے جو دیگر نظریات اور دیگر ادیان کے حامل ہیں۔

“It is He who sent His Messenger (pbuh) with guidance and the religion of truth to manifest it over all religion.” (TMQ 48:28). So accordingly, if the Islamic State implemented Islam well, and its international profile was strong, the political cause for it would become making Islam dominant over all other religions and preparation for defeating those who carry other ideologies and other religions.

دا هغه څه دي چې دا مقاله پر بنسټ ولاړه ده.

This is what the Article is based upon.