I need the text of Article 4 to translate. Could you paste the English content here? - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

I need the text of Article 4 to translate. Could you paste the English content here? - د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون | Quran Course

0% read · 3 min left

د خلافت دولت د مسودې اساسي قانون Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

I need the text of Article 4 to translate. Could you paste the English content here?

Article 4

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani3 min readViewed 201 times

خلیفہ د عبادتونو (عبادات) سره تړلو امورو کې د شریعت کوم ځانګړی حکم نه غوره کوي، مګر د زکات او جهاد په اړه، او هغه څه چې د مسلمانانو د وحدت د ساتلو لپاره اړین وي، او نه هم د اسلامي عقیدې سره تړلو افکارو څخه کوم فکر غوره کوي۔

The Khalifah does not adopt any specific Shari’ah rule in matters related to rituals (‘Ibadaat) except in Zakat and Jihad, and whatever is necessary to protect the unity of the Muslims, and nor does he adopt any thought from among the thoughts related to the Islamic 'Aqeedah.

د صحابه كرامو اجماع دی چې يوازې خليفه حق لري چې حكم وكړي، او له همدې اجماع څخه مشهور قواعد اخيستل شوي دي: «د امام حكم اختلاف ختموي» او «د امام حكم پابندي لري». خو د المامون د فتنې (د قرآن د مخلوق والي د فتنې) له پيښو څرګنده شوه چې د عقايدو په اړه حكم كول خليفه ته فتنه او مسلمانانو ترمنځ هم فتنه رازيږوي. له همدې امله خليفه ښه ګڼي چې د عقايدو او عبادي احكامو په مسايلو كې حكم نه كوي، ترڅو ستونزې ډډه شي او مسلمانان راضي او ارام پاتې شي. خو د عقايدو او عبادتونو په مسايلو كې د حكم نه كولو معنا دا نه ده چې خليفه ته حكم كول حرام دي، بلكې معنا دا ده چې خليفه غوره ګڼي چې حكم ونه كړي، ځكه هغه كولی شي حكم وكړي يا ډډه وكړي. نو هغه كيداى شي حكم نه كوي. ځكه ماده داسې وايي چې خليفه «حكم نه كوي» او داسې نه وايي چې خليفه ته حكم كول «منع» دي، كوم چې دا ښيي چې هغه كولی شي حكم ونه كړي.

په لومړي موضوع کې، الله تعالیٰ منع کړې چې کافرانو ته جبر وشي چې خپل عقیدې پرېږدي او اسلامي عقیدې ته ور ننوځي، او دا یې هم منع کړي چې په زور دوی له خپلو مراسمو څخه بې برخې کړای شي، او امر یې کړی چې دوی باید د نورو شریعت احکامو په تابع وساتل شي. نو په لا ښه استدلال سره، مسلمانان نه شي کولای چې د هغو احکامو څخه مجبور شي چې د عقیدې سره تړلي دي، څومره چې هغه اسلامي عقیدې پاتې شي، او نه باید مجبور شي چې د عبادتونو سره تړلي احکام پرېږدي، څومره چې هغه شرعي احکام وي. همدارنګه، د عقیدې سره تړلي نظریاتو پرېښودلو ته جبر کول یقیني ستونزه ده او بې له شکه د هغو نظریاتو سره مینه زیاتوي، لکه څنګه چې د خلق القرآن په فتنه کې د امام احمد بن حنبل په څېر امامانو سره پېښ شو. کله چې دوی ته وهل او سپکاوی وشو، نو نه یې تسلیم شول او نه یې د خپل عقیدې څخه لاس واخیست. الله سبحانه وتعالیٰ فرمایي: ﴿وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ﴾ [الحج: ۷۸]. عبادات هم د عقیدې په شان دي، ځکه چې په یوه ځانګړي حکم جبر کول پداسې حال کې چې انسان بل نظر لري، د روح لپاره د پریشانۍ سبب دی، ځکه دا د انسان او الله ترمنځ اړیکه ده او د عقیدې سره تړلې ده؛ نو خلیفه باید هغه څه ونه کړي چې مسلمانانو ته د پریشانۍ سبب شي. په دې سره سم، دا د هغه لپاره منع نه ده چې داسې وکړي.

With respect to the first issue, Allah prohibited the compulsion of the disbelievers to leave their beliefs and to embrace the Islamic 'Aqeedah, forbade forcing them to leave their rituals and ordered compelling them to be restricted by other Shari’ah rules so, by greater reasoning, the Muslims should not be forced to leave the rules related to the beliefs as long as they remained Islamic beliefs and should not be forced to leave the rules related to rituals as long as they were Shari’ah rules. Also, the compulsion to leave ideas connected to beliefs is a definite cause of hardship and will inflame loyalty (to those ideas) without doubt as proven by what happened with Imams such as Imam Ahmed Ibn Hanbal in the Fitna of creation of the Quran. When they were subjected to beating and humiliation, they did not submit neither did they leave what they believed in. Allah (swt) says,. “(Allah) has not placed upon you in the religion any difficulty.” (TMQ 22:78). The rituals are like the beliefs since compulsion upon specific rules while the person holds another opinion as the Shari’ah rule is a cause of distress upon the soul for it is the relationship of people with Allah and because it is bound to the 'Aqeedah; so the Khalifah should not adopt in whatever causes distress upon the Muslims. However, it is not forbidden for him to do so.

بر دو امر، یعنی مشقت یا سختی اور اختیار شدہ (تبنّی) کی مادی حقیقت کے تضاد، کی بنیاد پر، خلیفہ عقائد کے خیالات میں یا عبادات کے احکام میں کسی چیز کو نہیں اپناتا۔ البتہ اگر کسی عقیدے کے بارے میں قرآن اور سنت میں واضح ممانعت ذکر ہوئی ہو، تو اُس وقت (اُس عقیدے کی ممانعت) کو اپنایا جائے گا، خواہ اس میں مشقت ہو اور خواہ وہ تبنّی کی مادی حقیقت کے برعکس ہو، تاکہ قطعی نص کو ترجیح دی جا سکے۔ مثال کے طور پر، عقائد صرف یقین و قناعت کے ذریعے ہی اپنائے جا سکتے ہیں۔ اسی طرح، اگر مسلمانوں کے معاملات کی تدبیر کا تقاضا ہو کہ انہیں ایک ہی حکم پر جمع کیا جائے، تو ایسا کیا جا سکتا ہے۔ یہ اُن نصوص پر مبنی ہے جو مسلمانوں کی جماعت کی حفاظت اور ریاست کی وحدت کی حفاظت کا حکم دیتے ہیں۔ اس کی مثالیں حج اور رمضان کے روزوں کے اوقات کا تعین، عیدین کی تقریبات، زکوٰۃ اور جہاد ہیں۔

Built upon these two matters – the distress or the hardship and the contradiction of the tangible reality of adoption, the Khalifah does not adopt in the thoughts of the beliefs or in the rules of the rituals. However, if a clear prohibition is mentioned in the Quran and in the Sunnah regarding a certain belief ('Aqeedah), then, at that time it is adopted (prohibiting that belief) even if there is hardship and even if it contradicts the reality of adoption so as to give preference to the definite text. For example, beliefs cannot be adopted except by conviction. In a similar fashion, it can be done if managing the affairs of the Muslims necessitates collecting them upon one rule. This is based upon the texts that enjoin the protection of the congregation of Muslims and the protection of the unity of the state. As example for this are the specification for the times of Hajj and fasting Ramadan, the Eid celebrations, Zakat and Jihad.

پر دې بنسټ، دا چې د الله رسول ﷺ د پیغمبرانو مهر دی، د عقیدې له جملې دی، ځکه دا هغه څه دي چې په هغو باندې ایمان راوړل غوښتل شوي دي. برعکس، امامت، یعنې خلافت، د عقیدې څخه نه دی، ځکه دا د هغو مسایلو له جملې دی چې په هغو کې عمل غوښتل شوی دی. دا چې پیغمبر ﷺ له ګناه پاک دی، د عقیدې له جملې دی. په همدې ډول، دا مسله چې خلیفه د قریشو څخه وي، یا د اهل بیت څخه، یا د مسلمانانو له جملې هر مسلمان وي، د شریعت له احکامو دي او د عقیدې څخه نه ده، ځکه دا د بندګانو له اعمالو سره تړاو لري او د خلیفه له شرطونو سره اړیکه لري. په دې ډول، هر هغه څه چې له اعمالو سره تړاو نه لري یا چې په هغو ایمان راوړل غوښتل شوي وي، د عقیدې له جملې دي، خو هغه څه چې د بندګانو له اعمالو څخه دي یا چې په عمل کولو امر شوي وي، د شریعت احکام ګڼل کیږي.

Based upon this, the fact that the Messenger of Allah (pbuh) is the seal of the Prophets is considered from the 'Aqeedah since it comes under what is requested to have Iman in. Conversely, the Imamate, in other words, the Khilafah is not from the 'Aqeedah since it is amongst the issues which action is requested in. The fact that the Prophet (pbuh) is free from sin is considered from the 'Aqeedah. However, the issue of the Khalifah being from Quraysh, Ahl Al-Bayt (family of the Prophet) or any Muslim from amongst the Muslims is from the rules of the Shari’ah and it isn’t from the 'Aqeedah since it is related to the actions of the servants and is related to the conditions of the Khalifah. In this manner, everything that is not connected to the actions or is requested to have Iman in is from the 'Aqeedah, but what is from the actions of the servants or what is requested to be acted upon is considered to be from the Shari’ah rules.

حقیقت دې کې د عقیدې بنسټ یو بنسټیز فکر دی؛ د عقیدې د عقیده کیدو معنا دا ده چې دا د هرې بلې شۍ د ارزولو لپاره بنسټیز معیار ګڼل کیږي؛ نو که دا فکر بنسټیز نه وای، نو عقیده نه بلل کیده. همدارنګه، عقیده د کائنات، انسان او ژوند په اړه یو هراړخیز فکر دی، د دې دنیا د ژوند څخه مخکې څه وو، د دې څخه وروسته به څه وي، او د ژوند او دې څخه مخکې او وروسته د پیښو ترمنځ اړیکه. دا تعریف د هرې عقیدې لپاره دی او د اسلامي عقیدې په اړه هم پلی کیږي. دا تعریف غیب هم په خپل کې شاملوي. په دې اساس، د دې هراړخیز فکر له نظریاتو څخه هر فکر له عقیدې څخه دی. نو هر هغه څه چې د اللہ جل جلاله، د قیامت ورځې، د کائنات د پیدایښت او ورته شیانو سره اړه لري، د عقیدې برخه ده، خو هر هغه څه چې له دې سره هیڅ اړیکه نه لري، د عقیدې څخه نه ګڼل کیږي.

The reality of 'Aqeedah is that it is a fundamental thought; the meaning of it being an 'Aqeedah is that it is taken as the fundamental criteria to measure anything else; ,therefore, if the idea was not a fundamental one, then it would not be considered 'Aqeedah. Also, 'Aqeedah is the comprehensive thought regarding the universe, man and life, what came before the life of this world and what will come after it and the relationship between life and what came before it and what will be after it. This definition is for every 'Aqeedah and is applied upon the Islamic 'Aqeedah. The definition also includes the unseen within it. Accordingly, every thought from the ideas of this comprehensive thought is from the 'Aqeedah. So, everything which is related to Allah, the Day of Judgement, the creation of the universe and the like is part of the 'Aqeedah, but everything which has no relation with that is not considered from the 'Aqeedah.