خلیفہ شرعی احکام میں سے مخصوص احکام اختیار کرتا ہے، جنہیں وہ آئین اور قوانین کی صورت میں نافذ کرتا ہے۔ جب وہ کسی شرعی حکم کو اختیار کر لیتا ہے تو یہی حکم وہ شرعی حکم بن جاتا ہے جس پر عمل کرنا ضروری ہے، اور وہ ایک ایسا لازمی قانون بن جاتا ہے جس کی ہر شہری کو ظاہری اور پوشیدہ دونوں طور پر اطاعت کرنی ہوتی ہے۔

The Khalifah adopts specific Shari’ah rules which he will enact as a constitution and laws. If he adopts a Shari’ah rule, this rule alone becomes the Shari’ah rule that must be acted upon and it becomes a binding law that every citizen must obey openly and privately.

دا مادې دلیل د صحابه‌وو اجماع (عمومي اتفاق) څخه اخیستل شوی دی چې خلیفه د ځانګړو شرعي احکامو د غوره کولو حق لري. په همدې ډول دا هم ثابت شوي چې د خلیفه له خوا غوره شوي احکامو باندې عمل کول واجب دي. مسلمان ته دا روا نه ده چې د هغو احکامو پرته، چې خلیفه یې غوره کړي وي، بل حکم پر عمل وکړي، حتی که هغه حکم د مجتهدینو (د اسلام عالمانو) له خوا غوره شوی شرعي حکم وي. دا ځکه چې هغه د الله حکم چې ټولو مسلمانانو ته په قانوني ډول لازم کیږي، هغه دی چې خلیفه یې غوره کوي. سمې لارې ته هدایت شوو خلفاوو همداسې کړي؛ دوی ډېر ځانګړي احکام غوره کړل او د تطبیق امر یې وکړ. له همدې امله مسلمانان، د ټولو صحابه‌وو په ګډون، پر دغو احکامو عمل کاوه او د خپل اجتهاد (هغه اسلامي نظر چې د اسلامي دلایلو څخه اخیستل شوی وي) څخه یې لاس اخیست. د بیلګې په توګه، ابوبکر (رض) د طلاقونو په برخه کې داسې حکم غوره کړ چې درې طلاقه، که په یوه مجلس کې ویل شي، یو طلاق ګڼل کیږي. همدارنګه د مسلمانانو تر منځ د مال په ویشلو کې یې داسې حکم غوره کړ چې مال باید د اسلام په مخکښتوب یا کوم بل شی ته له کتلو پرته، په مساوي ډول وویشل شي. مسلمانانو هم د ده تعقیب وکړ، او قاضیانو او والیانو (ولایانو) هم د هغه غوره شوي احکامو تطبیق کړل. کله چې عمر (رض) واک ته ورسید، نو په همدې دوو مسئلو کې د ابوبکر (رض) له نظره توپیرلي نظرونه یې غوره کړل؛ هغه د درې طلاقو په اړه داسې حکم وکړ چې درې ګڼل کیږي، او د مال ویش یې هم د مساوي ویش پر ځای د اسلام د مخکښتوب او د خلکو د اړتیا له مخې وکړ. مسلمانانو هم په بشپړ ډول د هغه تعقیب وکړ، او قاضیانو او والیانو هم د هغه غوره شوي احکامو تطبیق وکړ. بیا عمر (رض) یوه قاعده وضع کړه چې په جنګ کې فتح شوې ځمکه د بیت المال (د دولت خزانې) غنیمت ده، نه د جنګیالیو، او دا چې ځمکه باید د خپلو مالکانو سره پاتې شي او د جنګیالیو یا مسلمانانو ترمنځ ونه ویشل شي. والیانو او قاضیانو هم د هغه قاعدې سره موافقه وکړه او هغه چې هغه یې اختیار کړې وه، پلي یې کړه۔