Adapun Al-Qur'an yang mengandungi lafaz-lafaz (ungkapan berkata-kata) daripada bahasa-bahasa lain, maka lafaz-lafaz ini telah diarabkan dan ia telah digunakan oleh orang-orang Arab sebelum turunnya Al-Qur'an. Antaranya ialah perkataan seperti: المشكاة, السجيل, القسطاص, القرطاس dan selainnya. Lafaz-lafaz ini dan yang seumpamanya menjadi bahasa Arab selepas orang-orang Arab mengarabkannya, iaitu selepas mereka membentuknya mengikut kaedah bahasa Arab dan huruf-hurufnya. Kemudian ia digunakan oleh sebahagian penyair mereka sebelum turunnya Al-Qur'an Al-Karim. Contohnya, Tarfah bin Al-'Abd menggunakan perkataan 'Qirtaas' (القرطاس) untuk menggambarkan kudanya dalam satu baris syair, sedangkan asal perkataan itu ialah 'Kuartees' dalam bahasa Yunani, yang bermaksud kertas atau helaian.
As for the Qur’aan containing Alfaazh (worded expressions) from other languages, then these Alfaazh have been arabized and they were used by the Arabs before the descent of the Qur’aan. These include words like: المشكاة, السجيل, القسطاص, القرطاس amongst others These Alfaazh and those similar to them became Arabic after the Arabs arabized them i.e. after they framed them in accordance to the workings of the Arabic language and its letters. They were then used by some of their poets before the revelation of the Qur’aan Al-Kareem. For example Tarfah Bin Al-‘Abd used the word ‘Qirtaas’ (القرطاس (to describe his horse in a line of poetry in the case where the word is of Greek orgin ‘Kuartees’ with the meaning of paper or leaves.
Oleh itu, adalah penting bagi Usul al-Fiqh untuk merangkumi sebahagian daripada kajian yang berkaitan dengan bahasa Arab dan kategori atau cabang-cabangnya, khususnya yang berkait secara langsung dengan istinbat (penyimpulan) Ahkam Ash-Shar'iyyah daripada nas-nas Kitab dan Sunnah. Adapun selebihnya daripada bidang kajian bahasa Arab yang diperincikan secara panjang lebar, mendalam dan terperinci, maka ia merupakan bidang dan lapangan kepakaran para ulama bahasa, seperti ulama An-Nahw (tatabahasa) dan Al-Balaghah (kefasihan/penggunaan kiasan), di samping Fuqaha' bahasa.
It is therefore essential for Usool ul-Fiqh to include within it some of the studies related to the Arabic language and its categories or disciplines and particularly in regards to that which is directly related to the Istinbaat (deduction) of the Ahkaam Ash-Shar’iyah from the texts of the Kitaab and the Sunnah. As for the remainder of the areas of Arabic study that go into the subject at length, in depth and great detail, then these are the remit and area of speciality of the scholars of language like the ‘Ulamaa of An-Nahw (grammar) and Al-Balaaghah (eloquence/metaphorical usage) in addition to the Fuqahaa’ of the language.
Dalam bab ini kami akan cuba membentangkan bidang-bidang kajian bahasa Arab yang disebut dan dibincangkan oleh kitab-kitab Usul al-Fiqh yang lama atau klasik sebagaimana adanya. Kemudian, selepas itu, kami akan membentangkan pandangan kami dan menjelaskan apa yang kami anggap betul berkenaan perkara ini. Kami juga telah menambah satu bahagian yang berkaitan dengan bidang-bidang bahasa Arab bagi mereka yang ingin meneliti dan mendalami bidang ini serta mendapat manfaat lebih lanjut.
In this chapter we will attempt to present the study areas of the Arabic language that the old or classical books of Usool ul-Fiqh mentioned and dealt with as they are. Then, following that, we will present our opinion and explain that which we believe to be correct in regards to this matter. We have also added a subject area related to the areas of the Arabic language for those who wish to examine and look into the subject area and benefit further.
Para ulama Usul al-Fiqh membahagikan lafaz-lafaz (ungkapan berlafaz) dalam Kitab dan Sunnah kepada dua kategori:
The ’Ulamaa of Usool ul-Fiqh divided the Alfaazh (worded expressions) of the Kitaab and the Sunnah into two categories:
1 – Dari segi kejelasannya: Azh-Zhaahir, An-Nass, Al-Mufassar dan Al-Muhkam.
1 – In respect to their clarity: Azh-Zhaahir, An-Nass, Al-Mufassar and Al-Muhkam.
2 – Berkenaan dengan kekaburan maknanya: Al-Khafiy, Al-Mushkil, Al-Mujmal dan Al-Mutashaabih.
2 – In respect to their lack of clarity: Al-Khafiy, Al-Mushkil, Al-Mujmal and Al-Mutashaabih.