Mushkil ialah lafaz yang dalalahnya (maksud yang ditunjukkannya) tidak jelas berkenaan dengan makna yang dimaksudkan daripadanya. Ia menggambarkan kekaburan yang timbul daripada sighah (bentuk) atau uslub (gaya bahasa), dan makna tersebut tidak dapat difahami atau dipastikan tanpa ijtihad.

The Mushkil is the Lafzh which its Dalaalah (implication) is not clear in respect to the meaning that is intended from it. It represents a lack of clarity arising from the Seeghah (form) or the Usloob (style) and this meaning cannot be comprehended or ascertained without Ijtihaad.

Oleh itu, Mushkil lebih samar daripada Khafiy, kerana lafaz Khafiy itu jelas dari segi Dalaalah (maksud yang difahami), manakala lafaz Mushkil tidak jelas dari segi Dalaalahnya.

The Mushkil is therefore more obscure that the Khafiy because the Lafzh of the Khafiy is clear in Dalaalah (implication), whilst the Lafzh of the Mushkil is not clear in its Dalaalah.

Contoh:

Example:

Allah (SWT) berfirman:

Allah (swt) said:

Qur’u ialah Mushtarak Lafzh (lafaz yang mempunyai lebih daripada satu makna), maka maksudnya tidak jelas. Dalam kalangan orang Arab, ia menunjukkan dua makna yang mungkin: At-Tuhr (suci) dan Al-Haid (haid). Walaupun begitu, diketahui bahawa Ash-Shaari' (Pembuat Syariat) hanya menghendaki salah satu daripada keduanya dan bukan yang satu lagi, kerana perlu wujud satu Hukm bagi satu Mas’alah. Pada masa yang sama, adalah menjadi kewajipan seorang Muslim untuk mencari Hukm ini dan mengetahuinya melalui Ijtihaad.

The Qur’u is a Mushtarak Lafzh (a worded expression that holds more than one meaning) and hence its meaning is unclear. Amongst the Arabs it indicates two (possible) meanings: At-Tuhr (purity) and Al-Haid (menstruation). That is whilst it is known that the Shaari’ (Legislator) intended one of them and not the other because it is necessary for there to be one Hukm for one Mas’alah. At the same time, it is the duty of the Muslim to search for this Hukm and know it via Ijtihaad.

Jadi lafaz 'Qur'un' ialah lafaz Mushtarak yang menunjukkan dua makna: kesucian dan haid. Disebabkan penggunaan lafaz ini dalam ayat tersebut, timbul satu Ishkaal (persoalan atau masalah yang sukar). Oleh itu, teks ini dianggap Mushkil (bermasalah).

So the Lafzh ‘Qur’un’ is a Lafzh Mushtarak indicating two meanings: Purity and menstruation and as a result of the usage of this Lafzh in the Aayah an Ishkaal (a difficult or problematic issue) has arisen. This text has therefore been considered to be Mushkil (problematic).

Sekarang saya akan membentangkan gambaran tentang ijtihad-ijtihad para fuqaha dalam hal mentarjih (menguatkan) salah satu daripada dua makna berbanding yang lain, melalui qara'in (petunjuk-petunjuk tambahan) dan adillah (dalil-dalil) yang didapati oleh mujtahid sebagai yang paling rajih (kuat) atau paling mendekati dengan apa yang dikehendaki oleh Asy-Syari' (Pembuat Syariat).

I will now present a picture of the Ijtihaadaat of the Fuqahaa in regards to outweighing one of the two meanings over the other by way of Qaraa’in (connotations) and Adillah (evidences) that the Mujtahid found most probable or preponderant to reflect what the Shaari’ (Legislator) intended.

A – Pendapat Hanafiyah bahawa makna yang dimaksudkan dengan ‘Al-Qur’u’ ialah ‘Al-Haid’ (haid):

A – The opinion of the Hanafiyah that the intended meaning of ‘Al-Qur’u’ is ‘Al-Haid’ (menstruation):

Mereka mendasarkan kesimpulan mereka pada yang berikut: Bahawa Allah Ta'ala menetapkan iddah dengan bulan dalam keadaan di mana tempoh menunggu dengan haid tidak mungkin dilakukan. Itu menunjukkan bahawa haid ialah asal (pokok) berkaitan tempoh menunggu, sebagaimana disebut dalam firman Allah Ta'ala:

Hikmah (kebijaksanaan) disyariatkannya I'tidaad (tempoh iddah) ialah untuk mengetahui bahawa rahim itu kosong dan tiada kehamilan. Yang menjadikan perkara itu jelas ialah Haid (haid), bukan Tuhr (suci).

The Hikmah (wisdom) of the legislation of the I’tidaad (waiting period) is to know that the womb is free and that there is no pregnancy. What makes that evident is the Haid (menstruation) and not the Tuhr (purity).

B – Pendapat Ash-Shafi'iyah bahawa maksud 'Al-Qur'u' ialah 'At-Tuhr' (tempoh suci di antara haid), yang dikeluarkan hukumnya berdasarkan perkara berikut:

B – The opinion of Ash-Shaafi’iyah that the intended meaning of ‘Al-Qur’u’ is ‘At-Tuhr’ (period of purity in between menstruation) the deduction of which was based upon the following:

Allah (SWT) berfirman:

Allah (swt) said:

Ceraikanlah mereka untuk permulaan ‘iddah mereka, dan ini sedangkan diketahui bahawa talaq yang sah atau dibenarkan berlaku dalam keadaan Tuhr (suci) dan bukan dalam keadaan atau kedudukan Haid (haid). Oleh itu, nama ‘iddah (tempoh menunggu) telah ditetapkan bagi tempoh Tuhr (suci). Dan mereka berkata bahawa lafaz ‘Thalaathah’ (tiga) dalam firman-Nya (swt):

This means: Divorce them for the commencement of their ‘Iddah and this is whilst it is known that the legitimate or legal Talaaq (divorce) occurs in the state of Tuhr (purity) and not the state or condition of Haid (menstruation). Consequently, the name of ‘Iddah (waiting period) was provided for the (period of) Tuhr (purity). And they said that the Lafzh (wording) ‘Thalaathah’ (three) in His Qawl (swt):

Bahawa lafaz tersebut datang dalam bentuk feminin (Mu'annath), sedangkan dalam bahasa Arab diketahui bahawa apabila bilangan itu feminin, maka perkara atau benda yang dibilang (Al-Ma'dood) adalah maskulin (Mudhakkar) dan bukan feminin. Oleh itu, yang dimaksudkan ialah tiga 'At'hur' (iaitu tiga Tuhr), bermakna Al-Qur'u itu ialah At-Tuhr (tempoh suci) dan bukan Al-Haid (tempoh haid). Satu lagi contoh:

That the Lafzh came in the feminine form (Mu’annath) whilst it is known in the Arabic language that if the number is feminine then the thing or matter being numbered (Al-Ma’dood) is masculine (Mudhakkar) and not feminine. What is intended therefore is three ‘At’hur’ (i.e. three Tuhrs) meaning that the Qur’u is At-Tuhr (period of purity) and not Al-Haid (period of menstruation). Another example:

Kesukaran (ishkaal) di sini tidak terletak pada satu lafaz (ungkapan) sahaja, tetapi lebih kepada uslub (gaya bahasanya). Maka siapakah yang dimaksudkan oleh firman Allah Ta'ala:

The ‘Ishkaal (problematic matter of difficulty) here does not lie in one single Lafzh (worded expression) but it is rather within the Usloob (style). So who is it that is intended by the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Adakah ia suami atau Wali (penjaga)? Golongan Hanafiyah berpendapat bahawa ia merujuk kepada suami kerana makna inilah yang selaras dengan uslub (gaya bahasa), dan dialah (suami) pemegang ikatan atau akad nikah yang disempurnakan dengan akad perkahwinan itu. Namun, golongan Malikiyah berkata bahawa pihak yang berada di tangannya ikatan perkahwinan itu ialah Wali, dengan pertimbangan bahawa dia (isteri) masih Qaasirah (muda). Tafsiran itu, bagaimanapun, adalah tafsiran yang jauh.

Is it the husband or it is the Wali (guardian)? The Hanafiyah viewed that it refers to the husband because it is the meaning that is in agreement with the Usloob (style) and he (the husband) is the possessor of the knot or contract of marriage that was completed by the contract of the marriage. Al-Maalikiyah however said that the one in whose hand is the knot of the marriage is the ‘Wali’ with the consideration that she is Qaasirah (young). That however is a distant interpretation.

Teks itu tidak dilaksanakan atau diterapkan sehingga Maqsood (maksud yang dikehendaki) daripada teks tersebut diketahui melalui Al-Ijtihaad Al-Mu’tabar (iaitu proses Ijtihaad yang sah dan diiktiraf).

The text is not implemented or applied until after the Maqsood (intended meaning) from the text is known by way of Al-Ijtihaad Al-Mu’tabar (i.e. valid and recognised process of Ijtihaad).