Keadaan asalnya ialah tidak wujud pertentangan yang sebenar antara nas-nas Syariah Islam, kerana Syariah ini datang daripada Allah, dan Dia (SWT) berfirman:

The original situation is for there to be no real conflict between the Islamic Sharee’ah texts because this Sharee’ah is from Allah and He (swt) says:

At-Ta'aarud (pertentangan) termasuk dalam makna Al-Ikhtilaaf (perbezaan atau percanggahan).

At-Ta’aarud (conflict) is included within the meaning of Al-Ikhtilaaf (difference or contradiction).

Namun, bagi orang yang meneliti dalil-dalil Syar‘iyyah pada pandangan pertama, akan kelihatan bahawa di antara sebahagiannya terdapat sejenis pertentangan atau percanggahan. Oleh sebab itu, para ulama Usul telah menetapkan dan merumuskan kaedah-kaedah untuk menghapuskan pertentangan yang hanya kelihatan ini. Ia dilakukan melalui dua cara:

However, it appears to the person examining the Shar’iyah evidences at first glance that amongst some of them there is some conflict or opposition. For that reason, the scholars of Usool placed down and set principles in order to remove this imagined conflict. And that is by two methods:

1 – Kaedah menimbang (At-Tarjeeh) antara dalil-dalil. 2 – Kaedah menggunakan kedua-dua dalil, kerana mengamalkan kedua-dua dalil yang nampaknya bercanggah antara satu sama lain adalah lebih utama (Awlaa) daripada meninggalkan atau mengabaikan salah satu daripadanya.

1 – The method of outweighing (At-Tarjeeh) between the evidences. 2 – The method of making both evidences work and that is because utilising both evidences which appear to be in conflict with each other is Awlaa (more appropriate) than abandoning or neglecting one of them.

Kami telah menyebut sebelum ini satu contoh tentang cara menangani dua dalil yang bercanggah berkenaan ‘Iddah (tempoh menunggu atau berkabung) bagi wanita yang suaminya telah meninggal dunia sedangkan dia sedang hamil. Perkara itu telah dibincangkan dalam kajian di bawah tajuk: ‘Ilusi At-Ta’aadul antara dua dalil Qat’iy’.

We have mentioned earlier an example of how to work with two conflicting evidences in respect to the ‘Iddah (waiting or mourning period) of the woman whose husband has passed away whilst she is pregnant. That was discussed in the study under the heading: ‘The delusion of At-Ta’aadul between two Qat’iy evidences’.

Saya tidak tahu apa contoh lanjutannya, kerana tiada teks dalam bahasa Inggeris yang diberikan untuk diterjemahkan. Sila tampal teks yang ingin diterjemahkan ke dalam bahasa Melayu.

A further example:

Sabda berikut daripada Rasulullah ﷺ telah diriwayatkan dalam Musnad Ahmad bin Hanbal:

The following speech of the Messenger of Allah (saw) was related in the Musnad of Ahmad Bin Hanbal:

At-Tabaraaniy meriwayatkan bahawa Rasulullah ﷺ terserempak dengan seorang wanita yang terbunuh ketika memasuki Makkah, lalu baginda bersabda: "Wanita ini tidak sepatutnya diperangi." Dan diriwayatkan daripada baginda ﷺ bahawa baginda bersabda:

At-Tabaraaniy related that the Messenger of Allah (saw) came across a killed woman upon entering Makkah and so he said: “This one wasn’t to be fought” and it was related from him (saw) that he said:

Hadis pertama menerangkan hukum (ketetapan) bagi murtad (orang yang keluar dari Islam), iaitu dibunuh, sama ada murtad itu lelaki atau perempuan. Manakala hadis kedua melarang pembunuhan wanita secara umum.

The first Hadeeth explains the Hukm (ruling) of the Murtadd (apostate), which is to kill, whether the apostate is a man or a woman. That is whilst the second Hadeeth forbids the killing of the women in general.

Akibatnya, nampaknya wujud pertentangan berkenaan hukum wanita murtad, kerana hadis pertama memerintahkan supaya dia dibunuh, manakala hadis kedua melarang membunuh wanita. Maka adakah kedua-dua dalil yang nampak bertentangan ini diamalkan dan digunakan bersama?

Consequently, a conflict appears to exist in respect to the Hukm of the female apostate, as the first Hadeeth commands that she be killed whilst the second forbids the killing of woman. So are both of these evidences which appear to be in conflict with each other worked with and utilised?

Jawapan: Bidang perbahasan (Mawdoo') bagi kedua-dua Hadith itu berbeza, kerana yang pertama berkaitan dengan hukum orang murtad, manakala yang kedua menerangkan hukum wanita yang tidak berperang (dalam peperangan), dan hukumnya ialah tidak dibunuh. Oleh itu, kedua-dua dalil dapat dipertemukan dengan cara: Hadith pertama dilaksanakan ke atas pembunuhan orang murtad, sama ada lelaki atau perempuan, manakala Hadith kedua dilaksanakan ke atas larangan membunuh wanita yang tidak berperang semasa perang. Maka tidaklah dikatakan bahawa larangan membunuh wanita itu merangkumi wanita yang menukar (iaitu murtad) daripada agamanya, dan itu kerana perbezaan bidang perbahasan bagi setiap satu daripada kedua-dua dalil tersebut. Dan disebabkan dalil-dalil seperti ini yang disangka bertentangan atau berlawanan antara satu sama lain, para ulama Usul telah menetapkan Qa'idah (kaedah): "Beramal dengan kedua-dua dalil – walaupun dari satu sudut – adalah lebih utama (Awlaa) daripada mengabaikan atau meninggalkan salah satu daripadanya."

The answer: The subject area (Mawdoo’) of the two Hadeeth is different as the first relates to the Hukm of the Murtadd (apostate) whilst the second explains the Hukm of the woman who does not fight (in battle) and that Hukm is not to kill. The two evidences are therefore brought together in the case where the first Hadeeth is applied upon the killing of the apostate whether male or female whilst the second is applied upon the non-killing of the woman who does not fight during the war. That is whilst it is not said that the forbiddance from killing women encompasses the woman who changes (i.e. apostatizes) from her Deen and that is because of the difference of the subject area for each of the two evidences. And due to evidences like this which are thought to be contrary to one another or conflicting the scholars of Usool placed down the Qaa’idah (principle): “Working with the two evidences – and even if from one aspect – is Awlaa (better or more appropriate) than neglecting or abandoning one of them”.