Ar-Rukhas: Ia adalah jamak bagi Rukhsah, dan Rukhsah ialah sesuatu yang disyariatkan daripada Ahkam Ash-Shar'iyyah sebagai peringanan (takhfif) ke atas 'Azimah (tindakan yang diperintahkan tanpa kelonggaran khas) disebabkan 'Udhr (alasan sah dari sudut hukum), sedangkan hukum 'Azimah tetap berkuat kuasa. Puasa Ramadan ialah 'Azimah, manakala berbuka puasa bagi orang sakit atau musafir ialah Rukhsah. Membasuh anggota badan dalam wuduk ialah 'Azimah, manakala menyapu ke atas anggota yang cedera atau patah ialah Rukhsah, dan seterusnya... Adapun yang tidak dimaksudkan dalam perbincangan ini, iaitu 'Mengikut Rukhas' (ittiba' ar-rukhas), ialah melaksanakan Rukhsah tanpa 'Azimah, di mana yang dimaksudkan daripada Rukhas itu hanyalah mengambil hukum yang paling ringan berkenaan takleef. Ini ialah apabila Mukallaf memegang hukum yang dilihat olehnya lebih ringan daripada yang lain dari sudut tanggungjawab. Contohnya, dia berpegang bahawa menyentuh wanita tidak membatalkan wuduk, sambil mengetepikan hukum yang menyatakan bahawa menyentuh wanita memang membatalkan wuduk; dan dia berpegang kepada hukum menjamakkan solat dalam perjalanan pendek, yang sebahagian ulama berpendapat terpakai kepada orang yang baru keluar dari sempadan bandar atau kampung tempat dia tinggal, sambil meninggalkan hukum yang menganggap perjalanan itu ialah yang bersamaan 81 km atau lebih.

Ar-Rukhas: It is the Jam’u (plural) of Rukhsah and the Rukhsah is that which has been legislated from the Ahkaam Ash-Shar’iyah as a Takhfeef (lightening) of the ‘Azeemah (commanded action before special permission) due to an ‘Udhr (legitimate legal excuse) whilst the Hukm of the ‘Azeemah remains (in place). The fasting in Ramadan is an ‘Azeemah whilst the breaking of the fast of the sick person or traveller is a Rukhsah. Washing the body part or limb in the Wudoo’ is an ‘Azeemah whilst wiping over the injured or broken limb is a Rukhsah and so on… What is not intended in this discussion ‘The following of Rukhas’, is the performing of the Rukhsah without the ‘Azeemah, where all that is intended from the Rukhas is the taking of the lightest Ahkaam in respect to Takleef. This is where the Mukallaf adopts the Hukm that he views to be lighter than another in respect to commitment. So for instance he adopts that the touching of the woman does not invalidate the Wudoo’ whilst putting aside the Hukm that states that touching the woman does break the Wudoo, and he adopts the Hukm of combining between prayers in a short journey which some of the ‘Ulamaa considered to apply to the person just going outside of the boundaries of the town or village that he resides in, whilst he leaves the Hukm that considers travel to be that which equals 81 km or more.

Pengikutan terhadap rukhsah-rukhsah dalam huraian di atas berkaitan dengan muqallid yang mengambil dari madhhab-madhhab hukum-hukum yang paling ringan semata-mata untuk beramal dengannya, tanpa mengambil kira kekuatan dalil atau tahap ilmu mujtahid, malah tanpa membatasi dirinya kepada satu madhhab sahaja.

The following of the Rukhas in the above description relates to the Muqallid taking from the Madhaahib the lightest Ahkaam for the purpose of abiding by them without giving any consideration to the strength of the Daleel or the level of the knowledge of the Mujtahid or even restricting himself to a single Madh’hab.