Allah telah menujukan seruan kepada An-Naas (manusia) dengan seluruh Syariat Islam; Aqaa'id (akidah) dan hukum-hakam amali yang disyariatkan.

Allah addressed An-Naas (the people/mankind) with all of the Islamic Sharee’ah; the Aqaa’id (beliefs) and Shar’iyah ‘Amaliyah (practical legislated rulings).

Ilmu Usul al-Fiqh tidak mengkaji akidah (kepercayaan), tetapi hanya mengkaji hukum-hukum syarak yang bersifat amali dari sudut asas atau dasar yang menjadi binaannya. Para ulama Usul al-Fiqh telah mendefinisikan al-Hukm ash-Shar'iy, menjelaskan pembahagian-pembahagiannya (aqsam), dan menerangkan sumber-sumbernya (masadir) yang telah kami sebutkan dalam bahagian pertama buku ini.

The ‘Ilm of Usool ul-Fiqh does not however examine the Aqaa’id (beliefs) but rather only examines the Ahkaam Ash-Shar’iyah Al- ‘Amaliyah from the angle of the bases or foundations upon which they are built. The ‘Ulamaa of Usool ul-Fiqh have defined Al-Hukm Ash-Shar’iy, explained its Aqsaam (categories/divisions) and explained its Masaadir (sources) which we mentioned in the first part of this book.

Dari segi bahasa, Al-Hukm bermakna Al-Man’u (المنع), iaitu menghalang atau mengekang. Oleh itu, dikatakan Hakama Al-Hisaan (kuda), yakni dia menghalang kuda itu daripada melompat (iaitu dia mengekangnya). Makna ini terdapat dalam ucapan penyair Jareer:

Linguistically Al-Hukm means: Al-Man’u (المنع) (to prevent/rein in) and so it is said Hakama Al-Hisaan (horse) i.e. he prevented it from launching off (i.e. he reined it in). This meaning is found in the speech of the poet Jareer:

Makna Al-Hukm Ash-Shar’iy menurut istilah ahli Usul:

The meaning of Al-Hukm Ash-Shar’iy in accordance to the Istilaah of the Usooliyeen:

Khitab Asy-Syari' (seruan Pembuat Syariat) merujuk kepada makna-makna yang terkandung dalam lafaz-lafaz dan susunan-susunan nas-nas syariat, seperti ayat-ayat dan hadis-hadis. Oleh itu, seorang mujtahid boleh menyimpulkan suatu hukum daripada suatu ayat yang berbeza dengan hukum yang disimpulkan oleh mujtahid lain. Dalam keadaan itu, hukum syarak menurut setiap daripada mereka ialah apa yang dia simpulkan daripada nas itu dari segi maknanya.

The address (Al-Khitaab) of the legislator refers to the meanings included within the Alfaazh (wordings) and Taraakeeb (constructs/compositions) of the Shar’iyah texts like the Aayaat and the Ahaadeeth. As such a Mujtahid could deduce a Hukm from an Aayah that differs from the Hukm deduced by another Mujtahid. In that case the Hukm Ash-Shar’iy in respect to each of them would be what he had deduced from the text in terms of meaning.

Dan dikatakan Ash-Shaari' (Pembuat Syariat), dan tidak dikatakan Allah, supaya merangkumi khitab Sunnah, Ijmak Sahabat dan Qiyas, kerana kesemuanya menunjukkan khitab Allah. Ini bagi memastikan tidak terbayang atau difahami bahawa yang dimaksudkan dengan khitab (Al-Khitaab) hanya merujuk kepada Al-Qur'an semata-mata, kerana ia mewakili Kalam Allah dari segi lafaz (perkataan) dan makna.

And it is said Ash-Shaari’ (Legislator) whilst it is not said Allah in order to include the address of the Sunnah, the Ijmaa’ As-Sahaabah and the Qiyaas because all of these indicate the address of Allah. It is so that it is not imagined or perceived that what is intended by the address (Al-Khitaab) only refers to the Qur’aan alone due to it representing the Kalaam of Allah in Lafzh (wording) and meaning.

Ia juga dinamakan ‘Khitaab Ash-Shaari’’ (seruan Pembuat Syariat) untuk menunjukkan apa yang diberikan oleh ucapan dalam teks-teks dari segi manfaat, iaitu untuk menunjukkan makna ucapan tersebut. Hal ini kerana lebih daripada satu makna boleh difahami daripada ucapan yang sama, maka makna yang difahami oleh Mujtahid ialah Hukum Allah berkenaan dengan dirinya, dan Hukum Allah berkenaan dengan orang yang bertaqlid kepadanya.

It is also called ‘Khitaab Ash-Shaari’’ (address of the Legislator) to indicate to what the speech in the texts provides in terms of benefit i.e. to indicate the meaning of the speech. That is because more than one meaning can be understood from the same speech and so the meaning that the Mujtahid understands is the Hukm of Allah in respect to him and the Hukm of Allah in respect to the one who makes Taqleed to him.

Ia dikatakan ‘Af’aal Al-’Ibaad’ (perbuatan para hamba) untuk mengecualikan al-'Aqaa'id. Hal itu kerana Hukm Ash-Shar'iy mengkaji hukum-hukum syariah yang bersifat amali, dan tidak menyelidiki al-'Aqaa'id (akidah) yang dikaji dalam 'Ilm al-Kalaam atau 'Ilm at-Tauhid.