Sunnah dibahagikan kepada tiga kategori dari segi As-Sihhah (kesahihan) dan Ad Da'f (kelemahan):

he Sunnah is divided in respect to As-Sihhah (soundness) and Ad Da’f (weakness) into three categories:

Sahih, Hasan dan Da'if.

Saheeh, Hasan and Da’eef.

Hadis ini ialah hadis yang sanadnya (rangkaian perawi) menghubungkan periwayatan oleh perawi yang adil dan kuat hafalan (ʿAdl Ad-Dābit) dari perawi yang adil dan kuat hafalan hingga akhirnya, serta tidak Shādh mahupun Muʿallal.

This is the Hadeeth in which its Isnaad (chain) connects the transmission of the ‘Adl Ad-Daabit from the ‘Adl Ad-Daabit until its end and is not Shaadh or Mu’allal.

Al-‘Adl (Yang Maha Adil): As-Sudooq At-Taqi (Orang yang jujur, yang takut kepada Allah dan taat kepada-Nya).

Al-‘Adl (the just): As-Sudooq At-Taqi (The honest person who fears Allah and obeys Him).

Ad-Daabit (yang teliti): Dikenali dengan kecerdasannya dan tidak cuai atau lalai.

Ad-Daabit (the precise): Known for his astuteness and not being careless or inattentive.

Hingga akhirnya: Sanad (rangkaian perawi) itu bersambung kepada Rasulullah ﷺ.

Until its end: The Sanad (chain) connects to the Messenger (saw).

Tidak Shaadh (ganjil) atau tanpa Shudhudh (keganjilan): Bahawa ia tidak bertentangan dengan perawi yang Thiqqah (dipercayai) yang lebih kuat daripadanya.

Not Shaadh (irregular) or without Shudhoodh (irregularity): That it does not go against the Thiqqah (a trustworthy narrator) stronger than it.

Mu’allal (cacat) atau tanpa ‘Illah (kecacatan): Iaitu hadis yang bebas daripada kecacatan seperti keterputusan sanad.

Mu’allal (defective) or without an ‘Illah (defect): That it is free of defects like the interruption of the chain.

Tahap tertinggi bagi Hadis Sahih ialah hadis yang disepakati oleh Al-Bukhari dan Muslim akan kesahihan (Sihhah) dan periwayatannya (Riwaayah). Inilah yang ditunjukkan oleh ungkapan: 'Sahih Muttafaq 'Alaihi' (Disepakati). Penggunaan Hadis Sahih sebagai dalil atau bukti bagi hukum-hukum (Ahkaam) dianggap sebagai antara bentuk Ihtijaaj (penggunaan dalil bagi menerbitkan hukum-hukum) yang paling kuat.

The highest level of the Saheeh Hadeeth is that which Al-Bukhaari and Muslim have agreed upon its Sihhah (soundness) and Riwaayah (report). This is what is indicated to by the statement: ‘Saheeh Mutaffaq ‘Alaihi’ (Agreed upon). The utilisation of the Saheeh Hadeeth as an evidence or proof for the Ahkaam is considered to be from the strongest forms of Ihtijaaj (evidential usage of proof to derive Ahkaam).

"Ia adalah Hadis yang tempat asal-usulnya diketahui dan perawi-perawinya (Rijaal) telah masyhur atau terkenal". Ia telah diterima oleh majoriti ‘Ulamaa dan digunakan oleh majoriti Fuqahaa. Ia adalah Hadis yang tiada seorang pun dalam Isnaad (rantaian periwayatan)nya yang dituduh berdusta, dan ia dinamakan Hasan kerana Husn Azh Zhann (sangkaan baik) terhadap periwayatannya, walaupun ia tidak sampai ke tahap perawi-perawi Hadis Saheeh.

“It is the Hadeeth whose point of origin is known and its transmitters (Rijaal) have become famous or well known”. It has been accepted by the majority of the ‘Ulamaa and utilised by the majority of the Fuqahaa. It is the Hadeeth in which none in the Isnaad (chain) has been accused of lying and it is called Hasan due to the Husn Azh Zhann in respect to its Riwaayah (narration) despite not reaching the level of the transmitters of the Saheeh Hadeeth.

Para ulama telah memberikan definisi berikut untuk kategori hadis ini: Hadis Hasan ialah hadis yang sanadnya bersambung melalui periwayatan perawi yang ‘adil dan khafeef ad-dabt (kurang kuat hafalan dan ketelitiannya) hingga akhirnya, tanpa syudhudh (kejanggalan) dan ‘illah (cacat).

The ‘Ulamaa have provided the following definition for this category of Hadeeth: The Hasan Hadeeth is that which its Sanad (chain) has connected through the transmission of the ‘Adl, Khafeef Ad-Dabt (lesser precision) until its end without Shudhoodh (irregularity) or ‘Illah (defect).

Oleh itu, perbezaan antara Hadith Sahih dan Hadith Hasan ialah wujudnya tahap ketepatan yang lebih rendah atau lebih ringan pada perawinya. Selain itu, kedua-duanya menyerupai antara satu sama lain.

The difference therefore between the Saheeh Hadeeth and the Hasan Hadeeth is the existence of a lesser or lighter level of precision from the transmitter. Aside from that they resemble each other.

Hadis Da'eef (lemah) ialah hadis yang sifat-sifat hadis Sahih dan Hasan tidak dipenuhi, atau sifat-sifat tersebut tidak terkumpul bersama.

The Da’eef (weak) Hadeeth is that in which the attributes of the Saheeh and Hasan are not met or do not come together.

Terdapat tiga pendapat berkenaan penggunaannya sebagai dalil (Ihtijaaj):

There are three opinions in respect to using it as evidence (Ihtijaaj):

1 – Ia sama sekali tidak digunakan sebagai dalil, dan ini adalah pendapat para ulama besar (Kibaar) seperti Al-Bukhaari. Ia merupakan pendapat yang paling benar di antara pendapat-pendapat yang ada.

1 – It is not used as evidence at all and this is the opinion of the Kibaar (major) Ulamaa like Al-Bukhaari. It is the most correct of the opinions.

2 – Ia digunakan sebagai dalil berkenaan keutamaan Akhlaq (budi pekerti) dan sifat-sifat (ciri-ciri peribadi).

2 – It is used as evidence in respect to the merits of Akhlaaq (morals) and traits (characteristics).

3 – Ia digunakan sebagai dalil apabila syarat-syarat Ahkaam Ash Shar’iyah tidak dipenuhi atau tidak dicapai oleh al-Qur’aan atau Sunnah (yang Saheeh). Dua pendapat terakhir kedua-duanya lemah kerana tidak ada Daleel Shar’iy yang menyokong penerimaan mana-mana daripada keduanya.

3 – It is used as evidence if the (requirements of the) Ahkaam Ash Shar’iyah are not fulfilled or met by the Qur’aan or the (Saheeh) Sunnah. The last two opinions are both weak because there is no Daleel Shar’iy that supports the adoption of either of them.

Hadis Da'eef terdiri daripada pelbagai jenis, termasuk Shaadh (ganjil atau bercanggah), Mu'allal (cacat), Munqati' (terputus) dan Mawdoo' (rekaan), di antara jenis-jenis lain.

The Da’eef Hadeeth is of different types including the Shaadh (irregular or contradictory), the Mu’allal (defective), the Munqati’ (interrupted) and the Mawdoo’ (fabricated) amongst others.

Ini ialah Hadith yang diriwayatkan oleh Tabi'in (generasi selepas Sahabat) yang menisbahkannya kepada Rasulullah ﷺ, sama ada ia berupa Qawl (perkataan), Fi'l (perbuatan) atau Taqrir (persetujuan), dan sama ada Tabi'in tersebut terkenal (utama) atau tidak terkenal (kecil). Ia dinamakan 'Mursal At-Tabi'iy', iaitu Hadith yang tidak disebutkan nama Sahabiy dalam sanadnya.

This is the Hadeeth that the Taabi’iy (generation after the Sahaabah) raised to the Messenger of Allah (saw) in regards to a Qawl, Fi’l or Taqreer, whether the Taabi’iy was major or minor (i.e. well known or not as well known). It has been called ‘Mursal At-Taabi’iy’ and it is the Hadeeth in which the Sahaabiy is not mentioned (in the chain).

Mereka (para ulama) telah menganggapnya termasuk dalam jenis-jenis hadis Da'eef (lemah).

They (the Ulamaa) have considered it to be from the kinds of Da’eef (weak) Hadeeth.

Hukum Hadis Mursal At-Taabi'iy: 'Hadis yang tidak disebutkan Sahabat dalam sanadnya.'

The Hukm of the Mursal At-Taabi’iy: ‘That which the Sahaabiy was not mentioned in the chain’.

A – Tidak dibolehkan menjadikannya sebagai dalil sama sekali.

A – It is not allowed to use it as evidence at all.

B – Ia dibolehkan untuk dijadikan sebagai dalil.

B – It is permissible to use it as evidence.

C – Ia digunakan sebagai dalil bersama syarat-syarat (shuroot), iaitu bahawa ia tidak bertentangan atau menyalahi sebuah hadith yang musnad (iaitu sanadnya bersambung dari awal hingga akhir) dalam bidang perbahasannya.

C – It is used as evidence with Shuroot (conditions) and that is that it does not contradict or go against a Hadeeth that is Musnad (i.e. complete top to bottom) within its subject area.

Pendapat yang paling tepat antara pendapat-pendapat ini ialah pendapat yang terakhir, kerana ketiadaan sebutan Sahabi dalam sanad (rangkaian perawi) hadis tidak menjadikannya da'eef dan tidak sah untuk dijadikan dalil. Hal itu kerana para Sahabah (rah) tidak memerlukan penilaian kebolehpercayaan mereka (Ta'deel), kerana Allah Ta'ala telah memuji dan memuliakan mereka, dan Rasulullah ﷺ juga melakukan demikian.

The most correct of these opinions is the last one because the absence of the mention of the Sahaabiy from the Sanad (chain) of the Hadeeth does not make it Da’eef and invalid to be used as evidence. That is because the Sahaabah (rah) are not in need of evaluation of their trustworthiness (Ta’deel) as Allah Ta’Aalaa has praised and commended them and the Messenger of Allah (saw) did likewise.