Al-Maslahah dari segi bahasa: Ia diambil daripada kata kerja atau , dan ia adalah lawan kepada n yang bermaksud (iaitu: merosakkan/menjejaskan). Maka maksudnya ialah memperbaiki, menjadikan lebih baik atau betul.

Al-Maslahah linguistically: It is taken from the verb or from and it is the opposite of n meaning (which means: to ruin/corrupt) Its meaning is therefore to rectify, make better or right.

Al-Maslahah membawa makna As-Salaah (kebaikan/keutuhan) dan makna Al-Manfa'ah (manfaat/kepentingan/faedah). Jamak bagi Maslahah ialah Masaalih.

Al-Maslahah carries the meaning of As-Salaah (properness/intactness) and the meaning of Al-Manfa’ah (benefit/interest/advantage). The plural of Maslahah is Masaalih.

Al-Mursal: Yang mutlak (tanpa batasan) tanpa qaid (pembatas/syarat), atau ia bermaksud dalil.

Al-Mursal: The unrestricted (Mutlaq) without a Qaid (restriction/limitation) or it means a Daleel

Ia adalah ungkapan tentang Wasf (sifat) yang pada pandangan Mujtahid paling mungkin membawa Maslahah (kebaikan/kepentingan) atau menolak Madarrah (kemudaratan/kerosakan) ketika membina Hukm berdasarkan Wasf tersebut, tanpa Mujtahid mendapati daripada Shaari' (Pembuat Syariat) sesuatu yang menunjukkan pembatalan Wasf ini atau pergantungan kepadanya.

It is an expression of the Wasf (description) that appears to the Mujtahid to be most likely to bring the Maslahah (benefit/interest) or repel the Madarrah (harm/detriment) when building the Hukm upon that Wasf (description) without the Mujtahid finding from the Shaari’ (Legislator) that which indicates the cancellation of this Wasf (description) or reliance in it.

Ia merupakan Amr ul-Munaasib (perkara yang sesuai atau wajar) bagi penetapan Ahkaam (hukum-hukum) berkenaan kejadian dan realiti yang tidak mempunyai Hukm daripada Shaari' (Pembuat syariat), berdasarkan sudut memperoleh suatu maslahat atau menolak suatu Mafsadah (punca kerosakan atau sesuatu yang buruk).

Said differently: It represents the Amr ul-Munaasib (suitable or fitting matter) for the legislation of the Ahkaam in respect to the incidents and realities in which there is no Hukm for them to the Shaari’ (legislator), based upon the angle of acquiring a benefit or repelling a Mafsadah (cause of corruption or something bad).

Al-Ghazali menamakan Al-Maslahah Al-Mursalah sebagai: Al-Istislah

Al-Ghazaaliy called Al-Maslahah Al-Mursalah: Al-Istislaah

Adapun Imam Al-Haramain (Al-Juwainiy) dan Ibnu As-Sam'aaniy, maka mereka menamakannya: Istidlaal.

As for Imaam Al-Haramaini (Al-Juwainiy) and Ibn As-Sam’aaniy then they called it: Istidlaal.

Maslahah dinamakan Maslahah kerana membina hukum di atasnya dianggap (paling mungkin) membawa kepada perolehan manfaat atau menolak kemudaratan dan perkara buruk yang negatif (Mafaasid). Ia digelar Mursalah kerana ia kosong atau bebas daripada Daleel Shar'iy, sama ada dari segi pengambilkiraannya atau pembatalannya dari perspektif Syarak.

The Maslahah has been called a Maslahah because building the Hukm upon it is thought (most likely) to lead to the acquisition of benefits or to repel harms or negative bad things (Mafaasid). It has been described as Mursalah due to it being free or empty of a Daleel Shar’iy in respect to its consideration or its cancellation from the Shar’i perspective.

Para ulama telah sepakat bahawa mustahil untuk beramal dengan Al-Masalih Al-Mursalah dalam perkara-perkara daripada ‘Ibadat (amalan ibadah) kerana ia adalah tawqifiy (sebagaimana adanya dan tanpa pertimbangan akal) daripada Allah Ta’ala, serta telah ditentukan dan dinyatakan secara terperinci oleh nas-nas Syar‘iyyah daripada Kitab dan Sunnah. Ini termasuklah Solat, Puasa, Haji dan Zakat, termasuk cara melaksanakan atau menunaikan amalan-amalan ini. Oleh itu, wajib ke atas kaum Muslimin untuk mematuhinya menurut apa yang telah dijelaskan kepada mereka dari sudut hukum-hukum (Ahkam). Hukum ini terpakai bagi Hudud, Kaffarat (amalan penebusan), ‘Ibadat dan Mirath (pewarisan), sama ada sudut kemaslahatannya nampak pada pandangan kita atau tidak nampak.

The ‘Ulamaa have agreed upon the impossibility of working with Al-Masaalih Al-Mursalah in a matter from the matters of the ‘Ibaadaat (acts of worship) because they have come Tawqeefiy (as they are and without reasoning) from Allah Ta’Aalaa, and defined and specified by the Shar’iyah texts from the Kitaab and the Sunnah. This is like the Salaah, the Sawm, Hajj and Zakaah, including the manner of how to perform or undertake these acts. It is therefore obligatory upon the Muslims to abide by them in accordance to that which has been explained to them in terms of the Ahkaam. This applies to the Hudood, Kaffaaraat (acts of expiation), ‘Ibaadaat and Meeraath (inheritance) and whether the angle of Maslahah appears to us or does not appear.

Contoh Al-Maslahah Al-Mursalah:

Example of Al-Maslahah Al-Mursalah:

Ketika ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) menjadi Khalifah, beliau menumpahkan (mengosongkan) susu yang telah dicampur dengan air sebagai hukuman kepada mereka yang melakukan penipuan ini. Perbuatan ini termasuk dalam skop Maslahah, supaya mereka tidak menipu orang ramai dengan cara sedemikian selepas itu.

When ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) was the Khalifah he poured out (emptied) the milk that had been mixed with water to discipline those who were committing this fraud. This fits into the remit of the Maslahah so that they would not cheat the people in this way after that.

Saya tidak tahu contoh yang dimaksudkan, kerana tiada teks Inggeris yang diberikan untuk diterjemahkan. Sila hantar teks yang ingin diterjemahkan ke dalam bahasa Melayu.

Another example:

Para Sahabah (ra) menyetujui pembunuhan sekumpulan orang atau kelompok sebagai balasan atas pembunuhan seorang, jika mereka semua turut serta dalam membunuhnya, kerana maslahah menuntut demikian. Hal itu bertujuan untuk mencegah dua orang atau lebih mengambil bahagian dalam membunuh seorang manusia dengan niat untuk mengelak daripada Qisas (hukum balasan). Ia juga bertujuan agar tiada sesiapa yang mengajak orang lain untuk membantunya membunuh seseorang dapat terselamat daripada Al-Qisas, agar darah mangsa tidak tumpah sia-sia (iaitu tanpa balasan), dan agar Al-Qisas tidak menjadi tidak berguna. Diriwayatkan bahawa sekumpulan orang telah membunuh seorang lelaki di Sana’a, lalu ‘Umar bin Al-Khattab memerintahkan agar mereka semua dibunuh. Beliau (ra) berkata:

The Sahaabah (ah) approved of the killing of the group or collective for the murder of one if they participated in his killing because the Maslahah dictated that. That is to prevent two or more to take part in the killing of a single person in an attempt to avoid the Qisaas (law of retribution). It is so that no one who brought in someone else to assist him in killing a person can be saved from Al-Qisaas and so that the blood of the victim does not flow in vain (i.e. without retribution) and Al-Qisaas is made redundant. It has been related that a group killed one person in Sana’a and so ‘Umar Ibn Al-Khattaab commanded that they all be killed. He (ra) said:

Sekiranya penduduk Sana'a (secara keseluruhannya) telah bersepakat ke atasnya, nescaya aku akan membunuh mereka kerananya.

Had the people of Sana’a (as a whole) gathered upon it then I would have killed them for it