Ini ialah apabila salah seorang daripada golongan Ijmaa’ mengemukakan pendapat dalam satu Mas’alah (isu) daripada antara Masaa’il (isu-isu), atas dasar ia ialah Hukm Shar’iy, dan tiada seorang pun yang menolak atau menafikannya.
This is when one of the people of Ijmaa’ provides an opinion in a Mas’alah (issue) from amongst the Masaa’il (issues), on the basis of it being a Hukm Shar’iy, and no one renounces or disclaims it.
Ash-Shafi'iy tidak menerima Ijma' As-Sukuti, begitu juga kebanyakan Fuqaha. Sebahagian daripada mereka pula menganggapnya sebagai Ijma', tetapi dengan kekuatan yang lebih rendah berbanding Ijma' As-Sarih. Dalam pendapat yang lain, ia dianggap sebagai Hujjah (dalil syarak yang sah), tetapi tidak dikelaskan sebagai Ijma'.
Ash-Shaafi’iy did not adopt Ijmaa’ As-Sukootiy in addition to many of the Fuqahaa whilst some of them considered it as an Ijmaa’ but of a lesser strength as compared to the Ijmaa’ As-Sareeh. In another opinion it was considered to represent a Hujjah (valid legal proof) but not classified as Ijmaa’.
Ijmaa' As-Sukuti dalam kalangan Sahabat berlaku apabila salah seorang Sahabat mengemukakan atau menyatakan satu pendapat yang diketahui oleh para Sahabat yang lain, dan kemudian tiada seorang pun daripada mereka yang membantah atau menafikannya. Ini dianggap sebagai mewakili Ijmaa' (konsensus) yang sah sekiranya syarat-syarat berikut dapat direalisasikan dan dipenuhi.
The Ijmaa’ As-Sukootiy in respect to the Sahaabah occurred when one of the Sahaabah held or stated an opinion which the Sahaabah were aware about about and then none of them denounced or denied it. This is considered to (validly) represent an Ijmaa’ (consensus) if the following conditions are realised and met:
1 – Bahawa Hukm Ash-Shar'iy itu tergolong dalam perkara yang (biasanya) akan diingkari, dan para Sahabat tidak akan berdiam diri terhadapnya, kerana mustahil bagi mereka untuk berdiam diri terhadap suatu Munkar (perkara yang wajib diingkari dan ditolak). Ini sebagaimana yang berlaku berkenaan 'Umar Ibn Al-Khattaab (ra) ketika beliau mengambil tanah Bilaal Al-Muzniy, yang telah diperuntukkan kepadanya oleh Rasulullah ﷺ, setelah dia membiarkannya tidak diusahakan lebih daripada tiga tahun.
1 – That the Hukm Ash-Shar’iy was from that which would (normally) be denounced and the Sahaabah would not remain silent over it because of the impossibility of them remaining silent over a Munkar (a matter that must be denounced and denied). This is like what happened in respect to ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) when he took the land of Bilaal Al-Muzniy, which the Messenger of Allah (saw) has apportioned to him, after he left it unworked on for more than three years.
2 – Bahawa hukum ini telah menjadi masyhur dan para Sahabah mengetahui serta menyedarinya, kerana diam mereka tanpa menyedari atau mengetahuinya tidak dianggap sebagai persetujuan atau Ijmaa'.
2 – That this Hukm became well known and the Sahaabah knew and were aware of it because their silence without being aware of it or knowing about it is not considered to represent agreement or an Ijmaa’.
3 – Bahawa perkara ini bukanlah daripada perkara yang diberikan hak kepada Amirul Mukminin untuk bertindak mengikut pendapatnya sendiri, seperti hasil-hasil Bait ul-Mal (perbendaharaan). Itu kerana perkara-perkara ini termasuk dalam kuasa dan bidang kuasa wajib baginya yang telah diberikan oleh Syara' kepadanya berdasarkan Kitab dan Sunnah.
3 – That the matter is not from that which the right has been provided to the Ameer Al-Mu’mineen to act in accordance to his opinion like the revenues of the Bait ul-Maal (treasury). That is because these matters are from his mandatory powers and jurisdiction which the Shar’a has provided to him based upon the Kitaab and the Sunnah.