Bahasa Arab ialah suatu Istilah (konvensyen) yang dipersetujui oleh orang Arab, lalu mereka menetapkan dan menentukan lafaz-lafaz tertentu untuk menunjukkan makna-makna tertentu.

The Arabic Language is an Istilaah (convention) that the Arabs made a convention (i.e. agreement) upon and so they placed down and set specific Alfaazh (wordings) to indicate specific meanings.

Jalan atau cara yang kita gunakan untuk mengambil bahasa Arab ialah melalui riwayat yang sahih. Oleh itu, sesuatu lafaz (sebutan) dianggap bahasa Arab jika ia diriwayatkan daripada orang Arab melalui jalan riwayat yang sahih, sama ada melalui Naql Al-Mutawaatir (pemindahan yang pasti) atau Khabar Al-Aahaad (riwayat rantaian individu). Orang Arab yang bahasa mereka dijadikan sandaran dan bukti ialah orang Arab yang fasih (Aqhaah), yang bertutur dalam bahasa Arab sebelum bahasa Arab itu tercemar. Sekumpulan atau sebahagian daripada mereka kekal hingga abad keempat Hijrah, iaitu mereka yang hidup sebagai Badwi, dan lidah (bahasa) mereka tidak tercemar kerana tidak bercampur dengan bangsa lain seperti Rom dan Parsi (yang kebanyakannya tinggal di bandar-bandar atau pekan-pekan).

The way or path by which we take the Arabic language is by way of the Saheeh relation or report (Riwaayah). Consequently, the Lafzh (wording) is considered to be Arabic if it has been related from the Arabs by the path of a Saheeh Riwaayah and this is the Naql At-Mutawaatir (the definite transmission) or the Khabar Al-Aahaad (solitary chain reports). The Arabs, whom their language is relied upon for proof or evidence, are the Aqhaah (pure tongued) Arabs who used to speak in the Arabic language before the Arabic language was corrupted. A group or section of these remained until the fourth century Hijri and these were those who lived as Bedouins and their tongue (language) had not been corrupted due to not mixing with other peoples’ like the Romans and Persians (predominantly in the cities or towns).

Atas dasar ini, tidak ada ruang bagi ‘Aql (akal) dalam hal mengetahui bahasa dan dalam hal mengetahui sama ada sesuatu Lafzh (lafaz) itu berbahasa Arab atau tidak. Sebaliknya, ia bergantung dan bersandar kepada periwayatan melalui jalur riwayat yang dinukil daripada orang-orang Arab yang bahasa mereka dijadikan rujukan.

Upon this basis, there is no room for the ‘Aql in respect to knowing the language and in respect to knowing whether a Lafzh (wording) is Arabic or not. Rather, it depends and rests upon the transmission through the path of the narration reported from the Arabs whom their language is relied upon.