Bentuk perintah (Seeghat ul-Amr) telah disediakan dan diletakkan dalam bahasa untuk menunjukkan permintaan agar sesuatu tindakan dilakukan. Bentuk ini ialah (’If’al) atau yang menggantikan tempatnya, seperti Ism Fi’l ul-Amr (kata nama perintah), serta Mudaari’ (kala kini) yang didahului dengan ‘Lam Al-Amr’ (ل), yang telah diletakkan dan disediakan untuk menunjukkan Talab (permintaan). Untuk memahami apa yang dimaksudkan oleh Talab (permintaan) ini, sama ada ia menunjukkan kewajipan, sunat atau keharusan, maka perlu ada Qareenah (petunjuk) daripada antara Qaraa’in (petunjuk-petunjuk yang berkaitan) yang menjelaskan dan menerangkan apa yang dimaksudkan daripada permintaan (At-Talab) tersebut.

The Seeghat ul-Amr (command form) has been provided and placed down within the language to indicate the request for the action to take place. This form is ('If’al) or that which takes its place like the Ism Fi’l ul-Amr (verbal noun command) and the Mudaari’ (present tense) prefixed with ‘Lam Al-Amr’ (ل(, have been placed down and provided to indicate the Talab (request). In order to then understand what is intended by this Talab (request), in terms of whether it indicates the obligation, the recommendation or the permissibility, then it is necessary for there to be a Qareenah (connotation) from amongst the Qaraa’in (linking connotations) that makes clear and explains what has been intended from this request (At-Talab).