Dari segi bahasa, Al-Mandoob berasal daripada An-Nadb (النَّدْب), dan ia ialah Du'aa (doa atau permohonan) untuk sesuatu yang penting.

Linguistically Al-Mandoob is from An-Nadb (دبْ َّالن (and it is the Du’aa (supplication or beseeching) for something important.

Mandub menurut istilah Syar'i ialah:

The Mandoob according to the Shar’iy Istilaah (terminological convention) is:

Apa yang diminta oleh Syari' untuk dilakukan dengan tuntutan yang tidak tegas (Talab Ghair Jaazim).

That which the Shaari’ has requested to be done by way of a non-decisive request (Talab Ghair Jaazim).

Dikatakan: Ia ialah perkara yang pelakunya diberi pahala kerana melakukannya, manakala orang yang tidak melakukannya tidak dihukum. Contohnya ialah firman Allah Ta'ala:

It is said: It is that which the performer is rewarded for undertaking it whilst the one who does not do it is not punished. Examples of this include the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Perintah untuk menulis hutang adalah perintah yang bersifat anjuran (An-Nadb), bukan kewajiban (Al-Wujoob), kerana ia merupakan Talab Ghair Jaazim (permintaan yang tidak tegas).

The command to write the debt is one of recommendation (An-Nadb) and not obligation (Al-Wujoob) because it is a Talab Ghair Jaazim (non-decisive request).

Istilah Naafilah juga boleh digunakan untuk sebahagian daripada Mandoobaat, seperti solat Tahajjud pada waktu malam. Allah (SWT) berfirman:

The term Naafilah can be used for some of the Mandoobaat like for the Tahajjud prayer during the night. Allah (swt) said:

Istilah Sunnah juga boleh digunakan bagi sebahagian daripada Mandoobaat, seperti Sunnah Salaat us-Subh (Fajr), Azh-Zhohr, Al-‘Asr, Al-Maghrib dan Al-‘Ishaa. Sunnah ini boleh jadi Mu’akkadah, seperti Sunnah sebelum Fajr dan Sunnah dua ‘Eid, sebagaimana Sunnah itu boleh jadi Ghair-Mu’akkadah, seperti Sunnah Salat ul-‘Asr.

The term Sunnah can also be used for some of the Mandoobaat like the Sunnah of Salaat us-Subh (Fajr), Azh-Zhohr, Al-‘Asr, Al-Maghrib and Al-‘Ishaa. This Sunnah could be Mu’akkadah like the Sunnah before Fajr and the Sunnah of the two ‘Eids just as the Sunnah could be Ghair-Mu’akkadah like the Sunnah of Salat ul-‘Asr.

Begitu juga, Mandoob boleh digunakan bagi amalan seperti Sadaqah, membantu mereka yang memerlukan, dan solat berjemaah (Salaat ul-Jamaa’ah).

Similarly, Mandoob can be used for acts like the Sadaqah, helping those in need and the congregational prayer (Salaat ul-Jamaa’ah).

Hukum al-Mandub ialah bahawa pelakunya layak mendapat pahala (Thawaab) daripada Allah, manakala tiada hukuman (‘Iqaab) bagi orang yang meninggalkannya. Walau bagaimanapun, adalah sewajarnya bagi seorang Muslim untuk melakukan banyak perkara Mandoobaat dengan tujuan mencari ganjaran Allah, untuk memperbanyakkan simpanan Hasanaat(kebaikannya) di sisi Allah, dan untuk mendapat keampunan bagi sebahagian Sayyi'aat (dosa-dosa) yang mungkin telah tergelincir daripadanya. Allah (SWT) berfirman:

The Hukm of Al-Mandoob is that its performer is deserving of the reward (Thawaab) from Allah whilst there is no punishment (‘Iqaab) for the one who leaves it. However, it is appropriate for the Muslim to perform a lot of the Mandoobaat in order to seek the reward of Allah, to build up his store of Hasanaat with Allah and for some of his Sayyi’aat (bad acts) that he may have slipped in to be forgiven. Allah (swt) said:

Dan yang Mandub itu termasuk dalam kebaikan-kebaikan (Hasanaat).

And the Mandoob is from the Hasanaat (good deeds).

Rasulullah ﷺ sering melakukan amalan-amalan mandub, sehingga sebagai contoh baginda akan berdiri solat pada waktu malam hingga bengkak kedua-dua kakinya. Terdapat juga amalan mandub yang tidak sah ditinggalkan oleh umat secara keseluruhan, seperti perkahwinan, kerana meninggalkannya bermakna kepupusan umat. Oleh itu ia adalah mandub bagi individu tetapi wajib bagi jamaah (masyarakat). Al-Imam Asy-Syatibi berkata dalam "Al-Muwafaqat": "Meninggalkan amalan-amalan mandub secara keseluruhan memberi kesan kepada keadaan agama jika peninggalannya berterusan (atau kekal). Namun jika ia hanya berlaku sekali-sekala, maka ia tidak memberi kesan kepadanya." Oleh itu, melaksanakan amalan mandub lebih baik dan lebih wajar daripada meninggalkannya.

The Messenger of Allah (saw) used to perform a lot in respect to the Mandoobaat and so for instance he would stand in the night in prayer until his feet would swell up. There are also Mandoobaat that are not valid to be left by the Ummah as a whole, such as marriage, because leaving it would mean the extinction of the Ummah. It is therefore Mandoob in relation to the individuals but Waajib in relation to the Jamaa’ah (collective). Al-Imaam Ash-Shaatibiy said in ‘Al-Muwaafaqaat’: “The leaving of the Mandoobaat as a whole has an effect upon the conditions of the Deen if the leaving was continuous (or permanent). If, however it was only on occasions then it would not affect it”. Therefore, undertaking the Mandoob is better and more appropriate than leaving it.

Ia dinamakan 'An-Nadb' kerana Asy-Syari' telah menyeru dan menggalakkannya. Ia juga dinamakan 'Nafl' kerana ia merupakan tambahan ke atas Fardu dan ia menambah pahala. Ia turut dinamakan At-Tatawwu' (sukarela) kerana orang yang melakukannya melakukannya secara sukarela dan bukan di bawah paksaan. Seseorang itu melakukannya sebagai sumbangan sukarela melebihi apa yang diwajibkan ke atasnya (Al-Fardu). Dan ia juga dinamakan 'As-Sunnah' kerana Rasulullah ﷺ memperkenalkannya dan mengamalkannya.

It has been named with this naming ‘An-Nadb’ because the Shaari’ has called and beseeched him and it has been called ‘Nafl’ because it represents an increase upon the Fard and it increases the reward. It has also been called At-Tatawwu’ (voluntary) because the one who undertakes it does so voluntarily and not under compulsion. The person undertakes it as a voluntary contribution beyond what is obliged upon (Al-Fard). And it has also been named ‘As-Sunnah’ because the Messenger of Allah (saw) introduced it and proceeded upon it.