Al-Sabab (Sebab)
As-sabab (the Cause)
Definisinya:
Its definition:
As-Sabab dari segi bahasa bermaksud: Sesuatu yang dengannya seseorang sampai kepada suatu perkara yang dituju, dan kerana itulah tali dan jalan dinamakan Sabab, kerana setiap satunya membawa seseorang sampai kepada suatu perkara yang dituju.
As-Sabab linguistically means: That which arrives by it to a certain intended matter and for that reason the rope and the road are called a Sabab because each of them arrive to an intended matter.
Adapun Sabab sebagai salah satu jenis daripada Hukm Ash-Shar'iy Al-Wad'iy, maka para Usooliyeen mendefinisikannya sebagai:
As for the Sabab as a type from among the types of Hukm Ash-Shar’iy Al-Wad’iy then the Usooliyeen define it as:
Sebab ialah sifat (perihal) zahir yang terikat, yang ditunjukkan oleh dalil syar'i sebagai penanda bagi kewujudan hukum.
The Sabab is a Wasf (description) Zhaahir Mundabit that the Shar’iy Daleel guides to as being an indicator for the presence of the Hukm.
Maksud Zhaahir: Iaitu ia Mahsoos (dapat dirasai) dan bukan Khafiy (tersembunyi/tersorok), yang mana manusia dapat merasainya dengan pancainderanya dan Aql (akalnya).
The meaning of Zhaahir: That it is Mahsoos (sensed) and not Khafiy (hidden/concealed), that the human senses it with his senses and his Aql (mind).
Maksud Mundabit: Ia bermaksud bahawa apabila sifat (Wasf) ini didapati, maka hukum juga didapati, kerana sebab (Sabab) dan musabbab (akibat yang disebabkan) saling berkait atau terikat dalam keadaan kehadiran dan ketiadaan.
The meaning of Mundabit: It means that when this description (Wasf) is found then the Hukm is also found as the Sabab and the Musabbab (the cause and caused matter) are connected or tied together in presence and non-presence.
Contoh daripada itu ialah Qawl (firman) Allah Ta'aala:
An example of that is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
Dirikanlah solat ketika matahari tergelincir (Al-Isra' 78)
Establish prayer at the decline of the sun [from its meridian] (Al-Israa’ 78)
Atau sabda Rasulullah ﷺ:
Or the statement of the Messenger (saw):
Waktu solat Zohor ialah apabila matahari tergelincir (iaitu dari meridian).
The time of the Zhohr prayer is when the sun declines (i.e. from the meridian)
Ayat dan hadis itu sama-sama menjelaskan bahawa kejatuhan atau peralihan matahari (Zawaal) dari meridian ialah sebab (Sabab) bagi terbitnya kewujudan solat. Maksudnya, apabila waktu ini tiba, maka solat Zuhur itu wajib, dan kemudian dibenarkan untuk melaksanakannya apabila syarat-syaratnya (Shuroot) dipenuhi.
So the Aayah and the Hadeeth both explain that the decline or passing of the sun (Zawaal) from the meridian is the Sabab (cause) for the identification of the existence of the Salaah. The meaning of that is that if this time comes into being then the Salaah of Zhohr comes into being and then it is allowed to perform it when the conditions (Shuroot) are met.
Oleh itu, sebab ialah ‘Amaarah’ (tanda atau penunjuk) bagi kehadiran atau ketiadaan solat. Adapun kewajipan solat, maka ia termasuk daripada Ahkaam At-Takleefiy, dan dalilnya ialah Firman Allah Ta'aalaa:
Consequently, the Sabab is an ‘Amaarah’ (sign or indicator) for the presence or non-presence of the Salaah. As for the obligation of the Salaah, then this is from the Ahkaam At-Takleefiy and its Daleel is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
Dan dirikanlah solat (An-Nur 56).
And establish the Salaah (An-Nur 56).
Dan:
And:
Sesungguhnya solat itu adalah kewajiban yang telah ditetapkan atas orang-orang beriman dengan waktu-waktu yang telah ditentukan (An-Nisaa’ 103).
Verily, prayer has been decreed upon the believers a decree of specified times (An-Nisaa’ 103).
Perkara yang sama juga berlaku bagi Sabab (sebab) disyariatkannya Sawm (puasa). Allah (SWT) berfirman:
The same applies to the Sabab of the Sawm (fasting). Allah (swt) said:
Maka sesiapa di antara kamu yang menyaksikan (anak bulan) bulan itu, maka hendaklah dia berpuasa pada bulan tersebut (Al-Baqarah 185).
So whoever sights [the new moon of] the month, then he should him fast it (Al-Baqarah 185).
Dan Rasulullah ﷺ bersabda:
And the Messenger of Allah (saw) said:
Maaf, tiada teks untuk diterjemahkan. Sila tampal teks bahasa Inggeris yang ingin diterjemahkan ke dalam bahasa Melayu.
Fast when you see it
(Ahmad dan disahihkan oleh At-Tirmidzi)
(Ahmad and verified as Saheeh by At-Tirmidhi)
Kedua-dua teks ini menerangkan bahawa penglihatan Hilal (anak bulan) Ramadhan ialah Sabab bagi kewajipan berpuasa Ramadhan.
These two texts explain that the sighting of the Hilaal (new moon) of Ramadhaan is the Sabab for the presence of the fasting of Ramadhaan.
Demikian pula, pencapaian atau sampainya kepada nisab ialah sebab bagi wajibnya zakat, keadaan darurat (idtiraar) ialah sebab bagi kebolehan memakan bangkai (maitah), dan akad-akad yang disyariatkan (ʿuqud asy-syar‘iyyah) ialah sebab bagi kebolehan mengambil manfaat daripada harta atau memindahkannya (iaitu memiliki dan melupuskannya).
Similarly, the attainment or reaching of the Nisaab is the Sabab for the presence of the Zakaah, the Idtiraar (necessity) is the Sabab for the permissibility of eating the Maitah (carrion meat) and the Shar’iyah ‘Uqood (contracts) are the Sabab for the permissibility to benefit from or transfer property (i.e. to take ownership and dispose of it).
Oleh itu, Sabab ialah penunjuk bagi kehadiran atau ketiadaan Hukm, dan mesti ada Daleel Shar'iy yang menunjukkan Sabab ini. Ini kerana Sabab Shar'iy mesti mempunyai Daleel Shar'iy yang membimbing kepadanya untuk ia diterima pakai; jika tidak, ia tidak akan dianggap sebagai Sabab Shar'iy bagi kehadiran Hukm Ash-Shar'iy.
The Sabab is therefore the indicator for the presence or non-presence of the Hukm and there must be a Daleel Shar’iy that indicates this Sabab. That is because the Shar’iy Sabab must have a Daleel Shar’iy that guides to it for it to be taken otherwise it would not be considered to be a Shar’iy Sabab for the presence of the Hukm Ash-Shar’iy.
Selain itu, kewujudan Hukm Ash-Shar’iy bergantung kepada kewujudan Sebab Shar’iy, sehingga apabila ketiadaan Sebab, Hukm itu juga tidak wujud. Sebahagian ulama mentakrifkan Sebab berdasarkan sudut ini, lalu mereka menyatakan: ‘Sebab ialah sesuatu yang dengan kewujudannya mewajibkan kewujudan (Hukm), dan dengan ketiadaannya mewajibkan ketiadaan (Hukm)’.
In addition, the presence of the Hukm Ash-Shar’iy rests upon the presence of the Shar’iy Sabab so that in its absence the Hukm is also absent. Some have defined the Sabab based upon this angle and so they stated: ‘The Sabab is what necessitates by its presence the presence (of the Hukm) and necessitates by its absence the absence (i.e. of the Hukm)’.
Oleh itu, Shaari' (Pembuat Syariat) menyeru Mukallaf dengan Hukm Ash-Shar'iy At-Takleefiy dan meletakkan satu tanda atau penunjuk yang membimbing kepada kewujudan Hukm tersebut, dan tanda atau penunjuk ini ialah Sabab Ash-Shar'iy.
As such, the Shaari’ (Legislator) addressed the Mukallaf with the Hukm Ash-Shar’iy At-Takleefiy and put down a sign or indicator that guides to the presence of the Hukm and this sign or indicator is the Sabab Ash-Shar’iy.