Berikut ini adalah sebahagian daripada dalil-dalil yang mereka kemukakan untuk menyokong Istihsan sebagai hujah (sumber hukum/dalil).

The following are from amongst the evidences that they have brought to support Istihsaan as a Hujjah (legal source of proof/evidence):

Dari Al-Qur'an:

From the Qur’aan:

Firman Allah Ta'ala:

The Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Dan Firman-Nya Subhaanahu:

And His Qawl Subhaanahu:

Berkenaan ayat pertama, sudut pandang yang mereka gunakan sebagai dalil ialah bahawa ayat itu mengandungi pujian dan sanjungan bagi orang yang mengikuti ucapan yang terbaik. Sudut pandang ayat kedua pula ialah perintah Ta'ala agar mengikuti yang terbaik daripada apa yang Dia turunkan. Jika Istihsan bukan hujah (dalil), maka mengapa pujian, sanjungan dan perkara ini wujud?

In respect to the first Aayah the angle that they have used for proof is that it contains praise and commendation for the one who follows the best speech. The angle of the second Aayah is His Ta’Aalaa’s command to follow the best of what He revealed. If Istihsaan is not a Hujjah (proof) then why does this praise, commendation and matter exist.

Adapun Ijmaʿ:

As for the Ijmaa’:

Maka ini tercermin dalam ijmak seluruh fuqaha mengenai keharusan memasuki bilik mandi tanpa menentukan tempoh masa yang akan dihabiskan di dalamnya, kuantiti air yang digunakan, dan tanpa menyatakan jumlah bayaran yang telah dibuat... Ini sedangkan ia bertentangan dengan syarat-syarat dan rukun-rukun ‘Aqd (akad) dalam Islam.

Then this is represented in the Ijmaa’ of all of the Fuqahaa in respect to the permissibility to enter the bathroom without specification of the amount of time to be spent in it, the quantity of water used and without specifying the amount that has been paid... This is whilst it is contrary to the conditions and pillars of the ‘Aqd (contract) in Islaam.

Demikian pula, terdapat Ijmaa' para Fuqaha' tentang kebolehan minum air dari tangan orang yang menyediakannya tanpa menentukan kadar air tersebut.

Similarly, there is the Ijmaa’ of the Fuqahaa upon the permission to drink water from the hands of those who provide it without specifying the amount of water.

Mereka yang berpegang kepada pandangan Istihsan telah berusaha menjelaskan maknanya, menerangkan ciri-cirinya, dan menjelaskan bahawa ia bukanlah suatu kenyataan atau pendapat yang berdasarkan hawa nafsu dan keinginan, sebaliknya ia hanyalah peralihan daripada satu Qiyas kepada Qiyas yang lain, atau pengecualian daripada suatu Qa'idah Kulliyah (prinsip menyeluruh), atau pengkhususan daripada suatu Asal yang umum disebabkan oleh suatu Dalil yang menuntut peralihan, pengecualian atau pengkhususan tersebut.

Those who held the view of Istihsaan attempted to clarify its meaning, specify its features and explain that it does not represent a statement or opinion based on desires and whims but rather it only represents the departure of one Qiyaas to another Qiyaas, or an exemption from a Qaa’idah Kulliyah (comprehensive principle), or the specification from a general Asl (origin) due to a Daleel that requires that departure or the exemption or specification.