1 – Ijmak tidak dihimpunkan melainkan atas dasar yang dipercayai (Mustanad) yang dijadikan sandaran oleh ahli Ijmak. Ini adalah pandangan kebanyakan Fuqaha' dan 'Ulama Usul al-Fiqh. Hal itu kerana ahli Ijmak tidak menetapkan hukum-hukum baharu tanpa dalil, dan itu kerana hak membuat perundangan adalah milik Allah Ta'ala dan Nabi ﷺ yang kepadanya Allah Ta'ala mewahyukan ilham.

1 – The Ijmaa’ is not convened except upon a relied upon basis (Mustanad) that the people of Ijmaa’ rely upon. This is the view of most of the Fuqahaa’ and the ‘Ulamaa of Usool ul-Fiqh. That is because the people of Ijmaa’ do not come up with new Ahkaam without a Daleel and that is due to the right of bringing legislation belongs to Allah Ta’Aalaa and the Nabi (saw) whom Allah Ta’Aalaa revealed divine inspiration to.

Para ulama telah bersepakat atas keharusan bagi dasar sandaran (Mustanad) Ijmak itu adalah Kitab dan Sunnah. Berikut ini adalah beberapa contoh yang mereka kemukakan untuk menunjukkan keterkaitan dengan Ijmak.

The ‘Ulamaa have agreed upon the permissibility for the rested upon basis (Mustanad) for the Ijmaa’ to be the Kitaab and the Sunnah. The following are some examples that they brought to show the linkage to the Ijmaa’:

Allah Ta'ala berfirman:

Allah Ta’Aalaa said:

Ijmaa' telah diadakan mengenai maksud "ibu-ibu", bahawa yang dimaksudkan ialah akar umbi atau asal usul wanita, seperti nenek dan moyang perempuan (nenek buyut), dan bahawa maksud "anak-anak perempuan" ialah cabang-cabang wanita, seperti anak perempuan, cucu perempuan daripada anak perempuan dan anak lelaki, serta anak perempuan mereka.

An Ijmaa’ was convened in respect to the intended meaning of ‘mothers’ is the roots or origins of women like grandmothers and great grandmothers and that the intended meaning of daughters are the branches of the women like daughters, granddaughters from daughters and sons and their daughters.

Ijma' (konsensus) mereka mengenai pemberian satu perenam daripada harta pusaka kepada nenek, kerana Rasulullah ﷺ telah memberikan satu perenam kepada nenek.

Their Ijmaa’ (consensus) in respect to giving the grandmother a sixth from the inheritance because the Messenger (saw) gave the grandmother a sixth.

Mereka berbeza pendapat mengenai asas yang dijadikan sandaran (Mustanad).

* They have differed in respect to the rested upon basis (Mustanad)

tentang Ijma' yang merupakan Qiyas (analogi) kepada beberapa pandangan:

of the Ijmaa’ being a Qiyaas (analogy) into a number of views:

A – Larangan menggunakan Qiyas sebagai dasar bagi Ijma' kerana bentuk-bentuk Qiyas itu berbeza.

A – Forbiddance of Qiyaas being used as a basis for Ijmaa’ because the faces (types) of Qiyaas are different.

B – Bahawa semua jenis Qiyaas dibenarkan menjadi asas bagi Ijmaa’, kerana ia merupakan Hujjah Shar’iyyah yang bergantung kepada nas-nas.

B – That all types of Qiyaas are permitted to be a basis for Ijmaa’ because it represents a Hujjah Shar’iyah that depends upon the texts.

C – Pendapat yang mengatakan bahawa adalah dibenarkan Qiyas dijadikan sandaran bagi Ijma' jika Qiyas itu berdasarkan 'Illah yang disebut dalam nas, atau jika 'Illah itu jelas. Jika ia tidak berdasarkan 'Illah (sebab) yang disebut dalam nas dan tidak jelas, maka tidak dibenarkan Qiyas dijadikan sandaran bagi Ijma'. Contoh-contoh yang telah dikemukakan untuk menunjukkan bahawa Qiyas pernah dijadikan sandaran bagi Ijma' termasuklah Ijma' Sahabat ke atas Khilafah Abu Bakr (ra), berdasarkan qiyas kepada Imamahnya (kepimpinannya) dalam solat, sehingga dikatakan: "Rasulullah ﷺ telah reda kepadanya dalam urusan agama kita, maka tidakkah kita patut reda kepadanya dalam urusan dunia kita?"

C – The opinion that it is permissible for Qiyaas to be a rested upon basis for Ijmaa’ if the Qiyaas is based on a textual ‘Illah or if the ‘Illah was clear. If it was not based on a textual ‘Illah (reason) and was not clear, then it is not permissible for Qiyaas to be a rested upon basis for the Ijmaa’. Examples that have been provided to show that Qiyaas had been a relied upon basis for Ijmaa’ include the Ijmaa’ AsSahaabah upon the Khilafah of Abu Bakr (ra) based on analogy of his Imaamah (leading) of the Salaah to the point that it was said: “The Messenger of Allah was content with him in respect to the matter of our Deen so should we not be content with him in the matters of our Dunyaa?”.