Asal (sumber hukum) Al-Maslahah Al-Mursalah ini telah diperselisihkan di kalangan para fuqaha Muslim. Maka golongan Hanafiyah dan Syafi'iyah tidak menganggapnya sebagai asal yang berdiri sendiri, dan mereka memasukkannya ke dalam bidang Al-Qiyas. Sementara itu, golongan Malikiyah dan Hanabilah berpandangan bahwa Al-Maslahah Al-Mursalah wajib diambil selama memenuhi syarat-syarat yang mereka tetapkan untuk penggunaannya. Menurut mereka, ia merupakan sesuatu yang mewujudkan Maqasid Asy-Syari'ah (tujuan Syariat), sekalipun tidak ada nas tertentu untuknya.

This Asl (origin) of Al-Masaalih Al-Mursalah has been differed upon amongst the Fuqahaa of the Muslims and so the Hanafiyah and the Shaafi’iyah did not consider it to represent an ‘Asl (origin) established in itself and they inserted it within the area of Al-Qiyaas. This is whilst the Maalikiyah and the Hanaabilah viewed that the Masaalih Al-Mursalah are to be taken as long as they fulfil the conditions that they placed down for their utilisation. In their view they represent that which realises the Maqaasid Ash-Sharee’ah (the intent of the Sharee’ah) and even if they do not have a specific text for them.

Al-Imam Al-Ghazali menerima Al-Masalih Al-Mursalah dan menamakannya ‘Al-Istislah’, dan penerimaan ini berada dalam batasan-batasan tertentu. Batasan-batasan tersebut ialah bahawa ia mewakili satu Darurah (keperluan asas) daripada antara lima Darurat (keperluan asas), iaitu pemeliharaan Deen (agama), nyawa (Nafs), keturunan (Nasl), akal (‘Aql) dan harta (Maal). Ia juga perlu bersifat Qat’iy (pasti) dari segi mendatangkan atau memperoleh manfaat atau menolak kemudaratan, di samping ia mestilah memberi manfaat secara umum, di mana manfaat itu kembali kepada orang Islam secara keseluruhan dan bukan kepada seseorang tertentu atau sekumpulan tertentu daripada orang Islam dengan mengecualikan yang lain.

Al-Imaam Al-Ghazaaliy adopted Al-Masaalih Al-Mursalah and called it ‘Al-Istislaah’ and this adoption was within specific limitations. These were that is represented a Daroorah (necessity) from amongst the five Darooraat (necessities) which are the preservation of the Deen, the life (Nafs), the progeny/lineage (Nasl), the mind (‘Aql) and property (Maal). They also needed to be Qat’iy (definite) in respect to bringing or attaining the benefit or repelling the harm in addition to them being of general benefit where the benefit returns to the Muslims on mass and not to a particular person or specific group of the Muslims in exclusion to others.

Oleh itu, Al-Ghazali mengambil maslahah di tempat daruurah (keperluan mendesak), dan ini bukan daripada maslahah mursalah menurut pandangan mereka yang mengakuinya. Ini kerana kaedah ‘Keperluan-keperluan mendesak membolehkan perkara-perkara yang dilarang’ tergolong dalam kaedah syar‘iyyah, dan pengambilannya kembali kepada nas-nas syar‘iyyah seperti Kitab, Sunnah dan Ijma‘, bukan kepada al-masalih al-mursalah yang tidak mempunyai nas baginya.

Consequently, Al-Ghazaaliy took the Maslahah in the place of the Daroorah (necessity) and this is not from the Maslahah Al-Mursalah according to the view of those who uphold it. That is because ‘The Darooraat (necessities) make the Mahzhooraat (prohibitions) permissible’ is classified as a Shar’iyah principle, the adoption of which returns back to the Shar’iyah texts like the Kitaab, the Sunnah and Ijmaa’ and does not go back to Al-Masaalih Al-Mursalah that has no text for it.

Al-Imam Malik paling banyak mengambil daripada Al-Masalih Al-Mursalah. Beliau menggunakan dalil-dalil berikut sebagai bukti, dan mereka yang berpegang kepada Al-Masalih Al-Mursalah juga mengambil dalil-dalil ini. Iaitu:

Al-Imaam Maalik took from Al-Masaalih Al-Mursalah the most. He used the following evidences as proof and those who held Al Masaalih Al-Mursalah also took these evidences. They are:

Bahawa para Sahabah telah mengamalkan Al-Masaalih Al-Mursalah, dan antara contohnya ialah:

1 - That The Sahaabah had adopted Al-Masaalih Al-Mursalah and examples of this include:

Mereka membukukan Masaahif selepas zaman Rasulullah ﷺ, dan maslahah itulah yang mendorong mereka untuk melakukannya, iaitu untuk memelihara al-Qur’an bagi melindunginya daripada hilang.

A – They compiled the Masaahif after the era of the Messenger (saw) and it was the Maslahah that drove them to undertake that, represented in preserving the Qur’aan to protect it from being lost.

B – ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) akan mengambil separuh daripada harta para Wulaah (gabenor) yang beliau tuduh berkaitan kekayaan mereka, kerana mereka mencampurkan harta peribadi mereka dengan harta yang mereka peroleh disebabkan jawatan gabenor mereka. Maka jika mereka tidak memberikan alasan yang baik bagi jumlah kekayaan yang telah mereka kumpulkan, beliau akan mengambil separuh daripada harta tersebut dan memasukkannya ke dalam Bait ul-Maal (perbendaharaan) kaum Muslimin. Maslahah umum (kepentingan masyarakat) itulah yang mendorong beliau mengambil tindakan tersebut.

B – ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) would take a half from the Wulaah (governors) from amongst those whom he accused in respect to their wealth due to their mixing of their private wealth with the wealth that they would attain due to their governorships. So if they did not provide a good reason for the amount of wealth they had accumulated, he would take half of the wealth and include it in the Bait ul-Maal (treasury) of the Muslims. It was the general Maslahah (of the people) that motivated him to undertake that course of action.

C – Para Sahabah memutuskan dan menyetujui pembunuhan sekumpulan orang (sebagai hukuman) atas pembunuhan seorang individu, jika mereka turut serta dalam pembunuhan orang tersebut. Itu kerana maslahah menuntut demikian.

C – The Sahaabah decided and approved of the killing of a group (in punishment) for the killing of a single person if they participated in that person’s killing. That was because the Maslahah dictated that.

2 - Jika Maslahah itu selaras dengan Maqaasid Shaari' (Pembuat Syariat) dan daripada Jins (jenis) yang telah ditetapkan sebagai termasuk dalam Masaalih, maka mengambilnya adalah sejajar dan sepakat dengan Maqaasid Shaari', manakala mengabaikannya bermakna mengabaikan Maqaasid Shaari'. Mengabaikan Maqaasid Shaari' adalah Baatil (batal) dan tidak dibenarkan. Oleh itu, adalah wajib untuk menerima Maslahah tersebut atas dasar bahawa ia merupakan suatu Asl (asas) yang berdiri dengan sendirinya, selari atau sejajar dengan Syariah.

Dan Allah Ta'ala berfirman:

And He Ta’Aalaa said: