Sebenarnya, Al-Istishaab bukanlah suatu Daleel ke atas Hukum, kerana Daleel ialah sesuatu yang daripadanya Hukum bagi sesuatu perkara atau perbuatan diambil. Hukum itu sama ada Fardhu, Mandoob, Mubaah, Makruh atau Haram, dan tiada sebarang Hukum yang diambil daripada Al-Istishaab. Sebaliknya, Al-Istishaab bermaksud kekekalan atau berterusannya Hukum yang telah ditetapkan terlebih dahulu oleh suatu dalil, yang pada asalnya bukanlah Al-Istishaab. Ini kerana Al-Istishaab tidak menetapkan Hukum yang baharu, tetapi Hukum terdahulu yang ditetapkan oleh Daleel yang diiktiraf secara sah (Mu'tabar) itu terus berlaku melalui Istishaab.

The truth is that Al-Istishaab does not represent a Daleel upon the Hukm because the Daleel is that which the Hukm for a matter or an action is taken from. The Hukm is either Fard, Mandoob, Mubaah, Makrooh or Haraam and no Hukm is taken from Al-Istishaab. Rather Al-Istishaab means the remaining or continuance of the Hukm that had been established by an evidence previously which was not in origin Al-Istishaab. That is because Al-Istishaab doesn’t establish a new Hukm but rather the previous Hukm established by its legitimately recognised (Mu’tabar) Daleel continues by way of Istishaab.

Oleh itu, ia dengan sendirinya tidak merupakan Dalil bagi Fiqh atau Masdar (sumber) yang daripadanya Ahkam dikeluarkan. Ia sebenarnya hanya merupakan Qarinah (kaitan) bagi kesinambungan Hukum sebelumnya yang telah (sedia) ditetapkan oleh Dalil.

Therefore, it doesn’t in itself represent a Daleel for Fiqh or a Masdar (source) from which Ahkaam are extracted. It rather only represents a Qareenah (linkage) for the continuation of the previous Hukm that had (already) been established by the Daleel.

Oleh itu, Al-Istishaab bukanlah Daleel Shar'iy; iaitu Masdar (sumber) daripada Masaadir perundangan dalam Islam. Sebaliknya, ia ialah Qaa'idah Shar'iyah (kaedah) yang digunakan dan dijadikan sandaran oleh Mujtahid ketika mengeluarkan hukum-hukum Ash-Shar'iyah tertentu, sama seperti kaedah: 'Tidak boleh memudaratkan dan tidak boleh membalas kemudaratan dengan kemudaratan'.

Consequently, Al-Istishaab is not a Daleel Shar’iy; meaning a Masdar (source) from the Masaadir of the legislation in Islaam. Rather, it is a Qaa’idah Shar’iyah (principle) that the Mujtahid utilises and relies upon when deducing some of the Ahkaam Ash-Shar’iyah just like the principle: ‘There is no harming and no reciprocation of harm’.

Dan kaedah ini, iaitu ‘Qaa’idah Al-Istishaab’, diambil (disimpulkan) daripada Adillah Ash-Shar’iyah yang telah kami sebutkan dalam bahagian yang berkaitan dengan Hujjiyah (kesahihan sebagai hujah) bagi Al-Istishaab.

And this principle: ‘Qaa’idah Al-Istishaab’ is deduced from the Adillah Ash-Shar’iyah that we have mentioned in the section related to the Hujjiyah (proof of validity) of Al-Istishaab.

Menganggap Al-Istishaab sebagai dalil seperti Ijmaa' As-Sahaabah atau Al-Qiyaas merupakan suatu pelanggaran batas yang tidak ada justifikasinya, kerana ia tidak pernah dibuktikan atau ditetapkan sebagai Daleel Shar'iy (iaitu sumber dalil) oleh Kitaab mahupun Sunnah.

Considering Al-Istishaab to be a Daleel like Ijmaa’ As-Sahaabah or Al-Qiyaas represents an overstepping of bounds that has no justification for it as it has not been proven or established to be a Daleel Shar’iy (i.e. source of evidence) by the Kitaab nor the Sunnah.