Oleh itu, perolehan al-Masaalih atau penolakan al-Mafaasid bukanlah Ghaayah (tujuan) atau natijah bagi penerapan setiap Hukm Shar‘iy secara tersendiri, sebaliknya ia merupakan tujuan atau natijah bagi Syariat Islam secara keseluruhan.
Therefore, the acquisition of the Masaalih or the repelling of the Mafaasid do not represent the Ghaayah (aim) or result of the application of every Hukm Shar’iy in itself but rather they represent the aim or result of the Islamic Sharee’ah as a whole.
3 – Adapun apa yang berlaku dari segi kepentingan atau manfaat (Masaalih) hasil daripada penerapan Ahkam tertentu dari Syariat Islam, maka ini tidak dianggap sebagai Daleel untuk menyokong bahawa Ahkam tersebut mempunyai illah (sebab) berasaskan Maslahah. Oleh itu, berlakunya manfaat atau kepentingan daripada perkahwinan, perdagangan atau sewaan, misalnya, boleh berlaku dan boleh juga tidak berlaku. Seseorang boleh berkahwin tetapi tidak memperoleh manfaat, atau dia boleh menyewa dan rugi, sebagaimana dia boleh berniaga dan mengalami kerugian. Pematuhan dan komitmen terhadap Ahkam ini berpunca daripada Adillah Syar'iyah (dalil-dalil syarak) yang telah menunjukkan kepadanya, sedangkan ia tidak berpunca daripada premis bahawa Ahkam itu membawa Maslahah atau menolak Mafsadah.
3 – As for what occurs in terms of interests or benefits (Masaalih) as a result of the application of specific Ahkaam from the Islamic Sharee’ah, then this is not considered to be representative of a Daleel to support that the Ahkaam are Mu’allalah (reasoned) by the Maslahah. Consequently, the occurrence of a benefit or interest from marriage or trade or hiring, for example, could occur just as it may not occur. Someone could get married whilst he does not benefit or he could hire and lose out just as he could trade making a loss. Adherence and commitment to these Ahkaam emanates from the Shar’iyah Adillah (evidences) that have guided to them whilst they have not emanated from the premise that they bring a Maslahah or repel of a Mafsadah.
Oleh itu, mengaitkan atau melibatkan perolehan Masalih atau penolakan Mafasid dalam hubungan dengan Ahkam Asy-Syar'iyyah sebagai 'Illah bagi hukum-hukum tersebut atau sebagai akibatnya tidak mempunyai tempat mahupun justifikasi, kerana ia bukan sekadar suatu implikasi, malah merupakan kesilapan besar yang menjauhkan manusia, terutamanya umat Islam, daripada pematuhan yang tepat dan jitu terhadap Ahkam Asy-Syar'iyyah. Ia menyebabkan kelonggaran dalam pematuhan tersebut, sama seperti ia membawa kepada kesilapan dalam penggubalan dan pengistinbatan hukum, akibat mengaitkan atau mengikat Hukum itu sendiri dengan (lingkungan) Maslahah yang dianggap wujud berhubung dengan hukum tersebut.
As such, implicating or involving the acquisition of Masaalih or the repelling of Mafaasid in respect to the Ahkaam Ash-Shar’iyah as an ‘Illah for them or as a result has no place or justification for it, as it does not just represent an implication but rather represents a gross error that distances the people and particularly the Muslims from a precise or accurate adherence to the Ahkaam Ash-Shar’iyah. It attracts leniency in respect to this adherence just as it brings about errors in respect to the legislation and deduction of the rulings as a result of connecting or tying the Hukm itself within the (scope of the) Maslahah that has been perceived to be present in relation to the Hukm.
4 – Adapun ‘illah-‘illah syar‘iyyah, maka dengan meneliti nas-nas syar‘iyyah didapati bahawa terdapat hukum-hukum yang mu‘allalah (iaitu mengandungi ‘illah), sebagaimana terdapat juga hukum-hukum yang tidak mempunyai ‘illah (sebab hukum) baginya.
4 – As for the Shar’iyah ‘Ilal (reasons) then from an examination of the Shar’iyah texts it is found that there are Ahkaam (rulings) that are Mu’allalah (i.e. containing an ‘Illah) just as there are rulings which do not contain an ‘Illah (legal reasoning) for them.
Hukum-hukum ‘Ibaadaat tidak mempunyai ‘Illah Shar‘iyyah bagi dirinya. Oleh itu, Wudhu’ dan mandi Ghusl daripada Janaabah (keadaan najis/hadas besar) tidak disyariatkan untuk tujuan kebersihan, kerana khitab (seruan) Pembuat Syariat tidak menunjukkan ‘Illah tersebut. Begitu juga, Solat tidak disyariatkan untuk bersenam bagi tubuh badan, dan puasa tidak disyariatkan untuk memperbaiki kesihatan orang yang berpuasa, bahkan seseorang boleh menjadi sakit akibat berpuasa… dan seterusnya.
The Ahkaam of the ‘Ibaadaat do not have a Shar’iyah ‘Illah for them. Consequently, the Wudoo’ and performing Ghusl from the Janaabah (state of impurity) was not legislated for the purpose of cleanliness because the address of the legislator does not indicate that ‘Illah. Similarly, the Salaah was not legislated to exercise the body and fasting was not legislated to improve the health of the fasting person, indeed someone could become ill from fasting… and so on.
Hukum-hukum lain memang datang dengan 'Illah yang melekat padanya dalam bidang Mu'aamalaat (urusan muamalah) dan 'Uqoobaat (hukuman). Maka Shaari' (Pembuat Syariat) melarang jual beli pada waktu Solat Jumaat dengan 'Illah (sebab) iaitu melalaikan (Al-Ilhaa') daripada solat, dan Shaari' membenarkan menziarahi kubur setelah sebelumnya melarangnya dengan 'Illah bahawa perbuatan itu mengingatkan seseorang kepada akhirat. Shaari' juga melarang Qaadi (hakim) daripada menghakimi ketika dia sedang marah, kerana kemarahannya mengeruhkan fikirannya dan mempengaruhi keputusannya. 'Ilal (sebab-sebab) ini boleh dinyatakan dalam nas oleh Shaari' sama ada secara Saraahatan (jelas) atau Istinbaatan (melalui kesimpulan). Hal itu kerana ia adalah 'Ilal Shar'iyah dan bukan 'Aqliyah, dan setiap 'Illah daripada 'Ilal itu khusus kepada hukum tertentu dan tidak meluas melangkaui hukum itu kepada hukum yang lain. Oleh itu, pendapat atau pandangan yang menyatakan bahawa Jalb Al-Masaalih (memperoleh kemaslahatan) dan Dar'u l-Mafaasid (menolak kemudaratan) merupakan 'Illah bagi setiap Hukm Shar'iy ialah pendapat yang tidak mempunyai asas, kerana hukum yang mengandungi 'Illah mesti mempunyai nas Shar'iy yang menunjukkan 'Illah tersebut.
Other Ahkaam did come with an ‘Illah attached to them within the Mu’aamalaat (transactions) and ‘Uqoobaat (punishments). So the Shaari’ (Legislator) prohibited trade at the time of Salaat ul-Jumu’ah with the ‘Illah (reasoning) of distraction (Al-Ilhaa’) from the Salaah and the Shaari’ has permitted visiting graves after having forbidden that with the ‘Illah that the action reminds the person about the hereafter. The Shaari’ also forbade the Qaadi (judge) from judging whilst he is angry because his anger muddles his mind and influences his judgment. These ‘Ilal (reasons) could be stated in the text by the Shaari’ either Saraahatan (explicitly) or Istinbaatan (by way of deduction). That is because they are ‘Ilal Shar’iyah and not ‘Aqliyah and each ‘Illah from amongst the ‘Ilal is specific to a specific Hukm and does not extend beyond that to another Hukm. Therefore, the statement or opinion that Jalb Al-Masaalih (gaining the benefits) and Dar’u l-Mafaasid (repelling negative consequences) represents an ‘Illah for every Hukm Shar’iy is an opinion that has no basis for it, as the Hukm containing an ‘Illah must have a Shar’iy text indicating that ‘Illah.
Kekeliruan dan kesilapan berkaitan pengeluaran dan penyimpulan Ahkaam Ash-Shar'iyah membawa kepada kelemahan dalam kefahaman terhadap Islam, yang seterusnya membawa kepada kelemahan umat Islam, kemudian kepada kelemahan Negara mereka dan kejatuhannya pada zaman Uthmaniyyah. Oleh itu, ketelitian dan penyelidikan amat diperlukan ketika mengambil atau mengeluarkan Hukm Ash-Shar'iy daripada Daleel (dalilnya), serta dengan menggunakan kaedah Ijtihaad yang betul sebagaimana yang diikuti oleh para Sahabat (ra) Rasulullah ﷺ, dan kaedah yang diikuti oleh mereka yang mengikuti mereka dengan Ihsaan (kesempurnaan).
The confusion and error related to the extraction and deduction of the Ahkaam Ash-Shar’iyah led to a weakness in respect to the understanding of Islaam which led to the weakness of the Muslims and then to the weakness of their State and to its downfall in the time of the ‘Uthmanis. Precision and investigation is therefore necessary when taking or extracting the Hukm Ash-Shar’iy from its Daleel (evidence) and through utilising the correct method of Ijtihaad that the Sahaabah (rah) of the Messenger of Allah (saw) proceeded upon and the method proceeded upon by those who followed them with Ihsaan (perfection)