Sebahagian ulama' menjadikan 'Azeemah dan Rukhsah sebagai sebahagian daripada jenis Hukm At-Takleefiy, berdasarkan kepada kedua-duanya kembali kepada Al-Iqtidaa' dan At-Takhyeer. Ini kerana 'Azeemah itu mewakili Iqtidaa' (tuntutan untuk melakukan atau meninggalkan), maka ia (perbuatan tersebut) boleh jadi Waajib atau boleh jadi Haraam. Manakala Rukhsah pula mewakili At-Takhyeer (pilihan). Ini adalah pendapat Al-Qaadiy Al-Baydaawiy dan Ibn As-Sibkiy.

Some of the ‘Ulamaa made the ‘Azeemah and the Rukhsah from among the types of the Hukm At-Takleefiy based upon them returning back to Al-Iqtidaa’ and At-Takhyeer. That is because the ‘Azeemah represents an Iqtidaa’ (request to do or leave) and so it (the action) could be Waajib or it could be Haraam. This is whilst the Rukhsah represents At-Takhyeer (choice). This is the opinion of Al-Qaadiy Al-Baydaawiy and Ibn As-Sibkiy.

Ulama lain mengelaskannya dalam kategori Hukm Al-Wad'iy kerana al-'Azeemah ialah ungkapan yang menjadikan keadaan atau situasi biasa manusia sebagai sebab (Sabab) bagi berterusannya hukum-hukum asal yang umum (Al-Ahkaam Al-Asliyah Al-'Aammah), dan kerana ar-Rukhsah mewakili penjadian keadaan luar biasa manusia sebagai sebab (Sabab) bagi meringankan atau memudahkan hukum-hukum tersebut. Ini berlaku apabila Sabab (sebab) itu termasuk dalam Ahkaam Al-Wad'iyah dan bukan At-Takleefiyah. Ini ialah pendapat Ash-Shaatibiy dan Abu Haamid Al-Ghazaaliy.

Other ‘Ulamaa classified them with the categories of the Hukm Al-Wad’iy because the ‘Azeemah is an expression of making the normal condition or situation of the people a cause (Sabab) for the continuation of the general original rulings (Al-Ahkaam Al-Asliyah Al-‘Aammah) and because the Rukhsah represents making the extraordinary situation of the people a cause (Sabab) for the lightening or easing (of the rulings). This is in the case where the Sabab (cause) is from amongst the Ahkaam Al-Wad’iyah and not At-Takleefiyah. This is the opinion of Ash-Shaatibiy and Abu Haamid Al-Ghazaaliy.

Pendapat kedua ini adalah yang lebih kuat kerana ‘Azeemah mewakili suatu Wasf (sifat atau gambaran) bagi Hukm At-Takleefiy dalam keadaan biasa atau lazim bagi manusia, sedangkan ia tidak mewakili Hukm At-Takleefiy yang sebenar, iaitu sama ada Haraam atau Waajib. Ini kerana Rukhsah mewakili suatu gambaran bagi Hukm At-Takleefiy dalam keadaan luar biasa, sedangkan ia tidak mewakili Hukm At-Takleefiy yang sebenar, iaitu Ibaahah selepas Tahreem atau Ibaahah selepas Wujoob (iaitu keharusan selepas asalnya Haraam, atau keharusan selepas asalnya Waajib).

This second opinion is the stronger because the ‘Azeemah represents a Wasf (description) of the Hukm At-Takleefiy in the normal or regular situation of the people whilst is does not represent the actual Hukm At-Takleefiy which is either Haraam or Waajib. And it is because the Rukhsah represents a description of the Hukm At-Takleefiy in the extraordinary situation whilst it does not represent the actual Hukm At-Takleefiy which is Ibaahah after Tahreem or Ibaahah after Wujoob (i.e. permissibility after originally being Haraam or permissibility after originally being Waajib).

Al-‘Azeemah dari segi bahasa bermaksud: bertekad untuk melaksanakan sesuatu perkara (atau berazam untuk meneruskannya), iaitu bergerak ke arahnya dengan cara yang yakin dan tegas. Menurut istilah (definisi terminologi):

Al-‘Azeemah linguistically means: Being resolved upon a certain matter (or determined to see it through) which means that he moves towards it in sure and determined manner. According to the Istilaah (terminological definition):

Al-‘Azeemah ialah hukum-hukum yang telah disyariatkan secara umum, dan hamba-hamba (orang-orang) diperintahkan supaya beramal menurut hukum-hukum tersebut, seperti wajibnya solat dan haramnya bangkai (al-maitah).

Al-‘Azeemah are the Ahkaam that have been legislated in a general manner and the ‘Ibaad (servants/people) have been enjoined to act in accordance to them like the Wujoob of the Salaah or the Tahreem of Al-Maitah (carrion).

Ar-Rukhsah secara bahasa bermaksud: Kemudahan dan keringanan.

Ar-Rukhsah linguistically means: Ease and facility.

Menurut istilah: Rukhsah ialah hukum-hukum yang disyariatkan sebagai keringanan daripada 'Azeemah disebabkan oleh 'Udhr (keuzuran). Hukum 'Azeemah tetap ada, sementara 'Ibaad (hamba-hamba/manusia) tidak diwajibkan untuk bertindak menurut hukum 'Azeemah.

In accordance to the Istilaah: The Rukhsah represents the Ahkaam that have been legislated as a lightening of the ‘Azeemah due to an ‘Udhr (excuse). The Hukm of the ‘Azeemah remains whilst the ‘Ibaad (servants/people) are not compelled to act in accordance to the Hukm of the ‘Azeemah.

Contoh:

Examples:

Kewajipan berpuasa di bulan Ramadhan ialah 'Azeemah, manakala berbuka puasa bagi orang yang sakit ialah Rukhsah.

The obligation to fast the month of Ramadhaan is an ‘Azeemah whilst breaking the fast by the sick person is a Rukhsah.

Membasuh anggota badan dalam wuduk adalah 'azimah, manakala menyapu ke atas anggota yang cedera, luka atau patah merupakan rukhsah.

Washing the body part (limb) in the Wudoo’ is an ‘Azeemah whilst wiping over the injured, wounded or broken limb represents a Rukhsah.

Berdiri dalam solat adalah ʿAzīmah, manakala duduk apabila tidak mampu berdiri merupakan Rukhsah.

Standing in the prayer is an ‘Azeemah whilst sitting when incapable of standing represents a Rukhsah.

Pengharaman memakan bangkai bbagi (Al-Maitah) ialah ‘Azeemah, manakala keizinan bagi orang yang terpaksa kerana keperluan untuk memakannya merupakan Rukhsah.

The prohibition of eating carrion (Al-Maitah) is an ‘Azeemah whilst the permission for the one compelled out of necessity to eat it represents a Rukhsah.

Larangan meminum khamar ialah ʿAzīmah, manakala keizinan bagi orang yang terpaksa kerana darurat untuk meminumnya ialah Rukhsah.

The prohibition to drink Khamr is an ‘Azeemah whilst the permission for the one compelled out of necessity to drink it is a Rukhsah.

Oleh itu, 'Azeemah ialah hukum yang disyariatkannya bersifat umum dan tidak mengkhususkan sebahagian mukallaf sambil mengabaikan yang lain, serta tidak memberikan pilihan untuk beramal dengannya dan beramal dengan selainnya, sebaliknya ia mewajibkan mukallaf untuk beramal berdasarkan hukum tersebut sahaja.