Berkenaan dengan rakyat bukan Islam dalam Negara Islam yang terikat dengan Ahkam Asy-Syar'iyyah, dan berkenaan dengan pelaksanaannya (atau penguatkuasaannya) ke atas mereka oleh Negara serta memaksa mereka untuk melaksanakannya, terdapat beberapa perincian.

In respect to the disbeliever subjects of the Islamic State being bound by the Ahkaam Ash-Shar’iyah and in terms of its application (or implementation) upon them by the State and compelling them to undertake them, there are a number of details:

1 – Jika hukum-hukum (Ahkaam) disyaratkan dengan syarat Islam untuk pelaksanaannya oleh nas Syar'iy, seperti Solat, Puasa, Haji, Zakat dan selebihnya daripada 'Ibaadaat, maka tidak dibenarkan bagi mereka untuk melaksanakannya dan mereka dihalang daripada itu kerana syarat (Shart) baginya ialah Islam (iaitu bahawa mereka beragama Islam).

1 – If the Ahkaam are stipulated with the condition of Islaam for their performance by a Shar’iy text like the Salaah, Sawm. Hajj, Zakaah and the remainder of the ‘Ibaadaat, then it is not permissible for them to undertake them and they are prevented from that because their Shart (condition) is Islaam (i.e. that they are Muslim).

2 – Jika Ahkam Asy-Syar'iyyah tidak mensyaratkan Islam, maka dibolehkan bagi mereka untuk melaksanakannya. Oleh itu, sebagai contoh, dibolehkan bagi mereka untuk berperang bersama kaum Muslimin secara perseorangan, walaupun mereka tidak dipaksa atau ditekan untuk berbuat demikian. Demikian juga, kesaksian (syahadah) mereka diterima dalam perkara harta (amwal) dan dalam semua urusan kepakaran (fanniyah).

2 – If the Ahkaam Ash-Shar’iyah do not stipulate Islaam it is permissible for them to undertake them and so for instance it is allowed for them to fight with the Muslims as individuals although they are not forced or pressured to do that. Similarly, their Shahaadah (testimony) is accepted in respect to Amwaal (properties) and in all Fanniyah (crafts) matters.

3 – Jika Ahkaam Ash-Shar'iyah tidak mensyaratkan Islam dalam melaksanakannya, dan tiada nas Syara' yang menunjukkan penggguguran penerapannya ke atas mereka, maka mereka diminta untuk melaksanakannya, ia diterapkan ke atas mereka, mereka dipaksa untuk melakukannya dan dihukum kerana meninggalkan atau menahan diri daripadanya. Itu kerana mereka termasuk dalam seruan Ahkaam Ash-Shar'iyah secara umum, dan mereka tidak dikecualikan daripadanya disebabkan Kufur (kekafiran) mereka. Mereka termasuk dalam seruan tersebut, dan ini merangkumi Mu'aamalaat (urus niaga) dan 'Uqoobaat (hukuman). Oleh itu, perdagangan (Al-Bai'u) adalah harus bagi mereka, tetapi mereka dihukum kerana terlibat dengan Ribaa' (riba), dan mereka dihukum dengan Ahkaam Islam berkenaan Saraqah (kecurian), Zinaa (perzinaan dan penzinaan), Al-Qisaas (hukum qisas) sebagai tambahan kepada hukuman-hukuman lain. Rasulullah ﷺ merejam seorang lelaki Yahudi dan seorang perempuan yang telah melakukan Zinaa.

3 – If the Ahkaam Ash-Shar’iyah do not stipulate Islaam in respect to their performance and there is no Shar’iy text indicating the abandoning of its application upon them, then they are requested to do them, they are applied upon them, are compelled to undertake them and punished for leaving or refraining from them. That is because they are addressed with the Ahkaam Ash-Shar’iyah in a general form and they are not exempted from them due to their Kufr (disbelief). They are covered by the address and this includes the Mu’aamalaat (transactions) and ‘Uqoobaat (punishments). As such, trade (Al-Bai’u) is permissible for them but they are punished for dealing with Ribaa’ (usury) and they are punished by the Ahkaam of Islaam in respect to Saraqah (theft), Zinaa (fornication and adultery), Al-Qisaas (law of retaliation) in addition to the other punishments. The Messenger of Allah (saw) stoned a Jewish man and a woman who had committed Zinaa.