Ini termasuk: Ijmak Ahl ul-Hall Wa-l-‘Aqd (golongan yang berkuasa membuat keputusan atau berpengaruh), Ijmak para Mujtahid, Ijmak Ahl ul-Madinah dan Ijmak Ahl ul-Madinah Wa Makkah.

This includes: The Ijmaa’ of the Ahl ul-Hall Wa-l-‘Aqd (people of decision making or influence), the Ijmaa’ of the Mujtahideen, the Ijmaa’ of Ahl ul-Madinah and the Ijmaa’ of Ahl ul-Madinah Wa Makkah.

Mereka yang berpegang kepada pandangan Ijmaa' Al-Ummah menggunakan dalil-dalil berikut:

Those who hold the view of Ijmaa’ Al-Ummah use the following evidences:

Firman Allah Ta'ala:

The Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Hudaa (petunjuk) yang disebut dalam Aayah itu bermaksud membimbing kepada tauhid, iaitu keesaan Allah, dan kepada kenabian Muhammad (saw), manakala lawan bagi Al-Hudaa (petunjuk) ialah Ad-Dalaal (kesesatan). Adapun jalan orang-orang beriman yang wajib mereka ikuti ialah jalan yang menjadikan mereka orang beriman, iaitu Tawheed. Sabab An-Nuzool (sebab dan keadaan turunnya wahyu) bagi Aayah ini menunjukkan bahawa ia diturunkan berkenaan seorang lelaki yang telah murtad daripada Islaam. Ini kerana Sabab An-Nuzool itu menentukan bidang perkara yang Aayah tersebut diturunkan mengenainya, dan bidang perkara ini ialah murtad daripada Islaam. Oleh itu, Sabeel (jalan) orang-orang beriman bermaksud Tawheed (iaitu ia berkaitan dengan akidah).

The guidance (Hudaa) mentioned in the Aayah means guiding to the oneness of Allah and the Prophethood of Muhammad (saw) whilst the opposite of Al-Hudaa (guidance) is Ad-Dalaal (misguidance). As for the way of the believers that is obligatory for them to follow then it is that which made them become believers which is Tawheed. The Sabab An-Nuzool (reason for and circumstance of revelation) for this Aayah indicates that because it was revealed in relation to a man who had apostatized from Islaam. This is because the Sabab An-Nuzool specifies the subject area that the Aayah was revealed about and this subject area is apostasy from Islaam. Therefore, the Sabeel (way) of the believers means Tawheed (i.e. it relates to belief).

Selagi ayat tersebut tidak menunjukkan kepada persoalan Ijmak, dan dalālah (makna penunjukannya) didapati terhad kepada apa yang telah kami sebutkan, maka ayat itu tidak sah atau tidak sesuai untuk menjadi dalil bagi hujjiyyah (kehujahan) Ijmak Ummah, Ijmak Mujtahidin, Ijmak Ahl al-Madinah, mahupun mana-mana Ijmak yang lain.

As long as the Aayah is not guiding to the issue of Al-Ijmaa’, as its Dalaalah (indicative meaning) is outweighed to be restricted to what we have mentioned, then the Aayah is not valid or suitable to indicate the Hujjiyah (proof) of the Ijmaa’ of the Ummah, Ijmaa’ AlMujtahideen, Ijmaa’ Ahl ul-Madinah or any other Ijmaa’.

Adalah perlu bagi Ijmak, dari segi Dalalahnya (maksud dan implikasinya), agar ia dianggap sebagai Dalil Ijmali, bahawa ia berasaskan kepada dalil yang Qat'i Ath-Thubut dan Qat'i Ad-Dalalah. Ayat yang mereka jadikan asas kesimpulan mereka adalah Qat'i Ath-Thubut, namun ia Zhanni Ad-Dalalah (tidak pasti maksud yang ditunjukinya) dari segi menunjukkan kepada Ijmak umat.

It is necessary for the Ijmaa’ in its Dalaalah (meaning and import), in order for it to be considered as a Daleel Ijmaaliy, to be based upon a Daleel that is Qat’iy Ath-Thuboot and Qat’iy Ad-Dalaalah. The Aayah that they have made their deduction with is Qat’iy AthThuboot however it is Zhanniy Ad-Dalaalah (indefinite in its indicated meaning) in respect to indicating to the Ijmaa’ of the Ummah.

Mereka telah menggunakan sabda-sabda Rasulullah ﷺ berikut sebagai dalil untuk membuktikan Hujjiyah (kehujahan) Ijmak Ummah:

They have used the following statements of the Messenger of Allah (saw) as evidence to prove the Hujjiyah (proof) of Ijmaa’ Al-Ummah:

Ini sebagai tambahan kepada banyak Hadis lain yang mereka gunakan untuk menyokong pandangan Ijma' Al-Ummah.

This is in addition to many other Ahaadeeth that they have used to support the view of Ijmaa’ Al-Ummah.

1 – Semua hadith ini adalah Akhbaar Aahaad dan tidak mencapai tahap At-Tawaatur. Ia tidak memberi Yaqeen (keyakinan yang pasti), dan oleh itu tidak sah dijadikan dalil untuk menetapkan bahawa Ijmaa' Al-Ummah sebagai Daleel Shar'iy Ijmaaliy (sumber dalil).

1 – All of these Ahaadeeth are Akhbaar Aahaad and do not reach the level of At-Tawaatur. They do not establish Yaqeen (certainty) and as such are not valid to be used as evidence to establish that Ijmaa’ AlUmmah as a Daleel Shar’iy Ijmaaliy (Source of evidence).

2 – Hadis-hadis yang menyebut bahawa Ummah tidak akan berkumpul di atas kesesatan tidak mengandungi hujah di dalamnya. Ini kerana tidak bersepakat di atas kesesatan bermaksud tidak bersepakat untuk meninggalkan Islam.

2 – The Ahaadeeth mentioning that the Ummah will not gather together upon misguidance do not contain a Hujjah (proof) within them. That is because not agreeing together upon misguidance means not agreeing together to leave Islaam.

3 – Hadis-hadis yang menyebut kewajipan berpegang kepada al-Jamaa'ah tidak boleh dijadikan dalil untuk menegakkan Ijmaa', kerana memelihara himpunan Ummah, tidak membenarkan perpecahannya, atau tidak memberontak terhadapnya, tidak bermakna atau tidak menunjukkan bahawa ijmaa' (kesepakatan dan persetujuan) mereka itu adalah Daleel Shar'iy.

3 – The Ahaadeeth that mention the obligation of sticking to the Jamaa’ah have no place to be used as evidence to establish Ijmaa’ because the preservation of the gathering of the Ummah and not allowing its division or rebelling against it does not mean or indicate that their Ijmaa’ (consensus and agreement) is a Daleel Shar’iy.

4 – Berkenaan hadis-hadis yang menyebutkan bahawa akan ada satu golongan daripada umat ini yang akan kekal di atas kebenaran, maka al-Haqq (kebenaran) bermaksud lawan kepada al-Baatil (kebatilan), dan ia tidak bermaksud lawan kepada yang betul (as-Sawaab). Oleh itu, berpegang teguh kepada al-Haqq tidak bermaksud ketiadaan kesilapan, tetapi ketiadaan kesesatan (Dalaal).

4 – In respect to the Ahaadeeth that have mentioned that there is a group from the Ummah that will remain upon the truth, then the Haqq (truth) means the opposite of Al-Baatil (falsehood) and it does not mean the opposite to the correct (As-Sawaab). Therefore, sticking to the Haqq does not mean the absence of the mistake but rather the absence of misguidance (Dalaal).

Selain itu, wujudnya satu golongan yang berada di atas kebenaran tidak bermaksud wujudnya ijmak Ummah di atas kebenaran. Ini kerana yang diwajibkan dan diperlukan ialah membuktikan bahawa Ummah berada di atas apa yang benar, sedangkan tidak diwajibkan untuk membuktikan penafian bahawa mereka bersepakat di atas kesesatan.

Hadis ini dan hadis-hadis lain yang serupa menunjukkan celaan terhadap zaman-zaman berikutnya, dan ini bermakna bahawa di kalangan mereka akan wujud al-Khata' (kesilapan atau dosa). Akan berlaku pendustaan, pengkhianatan dan kecurangan, yang bermakna bahawa Ijma' mereka tidak mempunyai nilai atau kedudukan sebagai sumber hukum.

This Hadeeth and others similar to it indicate a censure for the later eras that will follow and this means that their will exist amongst them Al-Khata’ (mistake or sin). There will be lying, betrayal and treachery which means that their Ijmaa’ would hold no value or legislative worth.