Para ulama yang menerima ‘Urf menyatakan: ‘Urf boleh jadi Saheeh (sahih) dan boleh jadi Faasid (rosak). Yang Saheeh ialah yang tidak bertentangan dengan Shar’a, manakala yang Faasid ialah yang bertentangan dengan Shar’a. Contoh yang Faasid ialah beberapa keluarga yang biasa berenang bersama di kolam renang sedangkan lelaki dan wanita bercampur, atau wanita keluar dari rumah tanpa pakaian Shar’iy, atau lelaki dan wanita menari bersama dalam satu bulatan pada majlis perkahwinan atau perayaan Hari Raya. ‘Urf As-Saheeh yang tidak bertentangan dengan Shar’a telah dianggap oleh sebahagian ulama sebagai Daleel yang digunakan oleh Faqeeh atau Mujtahid sebagai panduan untuk sampai kepada Ahkaam (hukum) bagi sebahagian perkara yang tidak mempunyai nas baginya. Oleh itu, menurut pendapat mereka, ia merupakan Masdar (sumber) daripada Masaadir (sumber-sumber) perundangan seperti Al-Qiyaas dan Al-Ijmaa’. Sebahagian daripada mereka pula menganggapnya sebagai Daleel yang digunakan untuk memandu kepada pemahaman maksud nas-nas Shar’iyah dan daripada lafaz-lafaz (Alfaazh) pihak-pihak yang berakad.

The ‘Ulamaa who adopted the ‘Urf stated: ‘The ‘Urf can be Saheeh (correct) and it can be Faasid (corrupted). The Saheeh is that which does not go against the Shar’a whilst the Faasid is that which goes against the Shar’a. The Faasid would be like some families being accustomed to swimming together in the swimming pools whilst the men and women are mixed or women leaving their houses without the Shar’iy dress or like men and women dancing together in a single circle at weddings or Eid celebrations. The ‘Urf As-Saheeh which is not contrary to the Shar’a has been considered by some of the ‘Ulamaa to be a Daleel that the Faqeeh or Mujtahid uses as a guide to arrive to the Ahkaam (rulings) of some of the realities which do not have a text for them. It therefore represents, in their opinion, a Masdar (source) from the Masaadir (sources) of legislation like Al-Qiyaas and Al-Ijmaa’. Some of them have considered it to be a Daleel that is used to guide to understanding the intent of the Shar’iyah texts and from the wordings (Alfaazh) of contracting parties.

Sebahagian mereka juga telah berpegang kepadanya untuk mengkhususkan (Takhsees) keumuman (‘Aamm) sebahagian lafaz (‘Ibaaraat), untuk membatasi (Taqyeed) lafaz-lafaz yang mutlak (Mutlaq), serta untuk menjadikannya sebagai hukum bagi sebahagian keadaan, iaitu menerima kenyataan salah satu daripada pihak yang berselisih apabila bayyinah (bukti saksi) tiada pada salah satu daripada mereka.

Some of them have also relied upon it in order to specify (Takhsees) the ‘Aamm (generalness) of some of the worded expressions (‘Ibaaraat), to restrict (Taqyeed) the Mutlaq (unrestricted) expressions and to make it a Hukm for some of the situations to accept the statements of one of the disputing parties when the Bayyinah (testimonial evidence) is absent from one of them.