Nas ialah lafaz (ungkapan berlafaz) yang menunjukkan kepada maksud asal atau yang dikehendaki daripadanya, dari konteksnya, dengan kemungkinan (ihtimaal) untuk ditakwilkan (ta'wil). (Nota pengarang: Perkataan 'Nas' digunakan secara linguistik untuk setiap Ayat dan Hadis dengan makna 'Teks' (iaitu Nas Al-Hadis atau Nusus Al-Qur'an (teks-teks Al-Qur'an)), namun dalam makna istilahinya, An-Nas ialah apa yang telah ditunjukkan oleh definisi di atas.)

The Nass is the Lafzh (worded expression) that guides to its originally meant or intended meaning from its context with the Ihtimaal (openness to and possibility for) Ta’weel (interpretation). (Author’s note: The word ‘Nass’ is applied linguistically to every Aayah and Hadeeth with the meaning of ‘Text’ (i.e. Nass Al-Hadeeth or the Nusoos Al-Qur’aan (texts of the Qur’aan)) however in its Istilaahi meaning An-Nass means what the above definition has indicated to).

Nass ialah sesuatu yang mempunyai kejelasan yang lebih tinggi berbanding Zhaahir. Peningkatan kejelasan ini tidak datang daripada bentuk lafaz (Seeghah) itu sendiri, kerana kedua-dua Zhaahir dan Nass adalah sama atau berada pada tahap yang sama dari segi kejelasan. Sebaliknya, ia datang daripada makna dalam Nass yang dimaksudkan secara asal dan pada permulaan, manakala makna Zhaahir pula difahami mengikut sesuatu yang lain daripada apa yang dimaksudkan secara asal (dalam konteks penggunaannya).