Syar‘u Min Qablinā bukanlah syariat bagi kita dan ia tidak dianggap termasuk dalil-dalil syar‘iyyah. Dalilnya ialah Kitab, Sunnah dan Ijma‘ Para Sahabat.

The Shar’u Min Qablinaa is not a Shar’a for us and it is not considered to be from the Adillah Ash-Shar’iyah. The Daleel for that is the Kitaab, the Sunnah and the Ijmaa’ As-Sahaabah.

1 - Adapun Kitaab:

1 - As for the Kitaab:

Allah (SWT) telah berfirman:

Allah (swt) has said:

Dan Dia (SWT) berfirman:

And He (swt) said:

Dan Islam ialah Deen yang Allah (SWT) turunkan kepada Muhammad ﷺ.

And Islaam is the Deen that Allah (swt) revealed upon Muhammad (saw).

Makna ayat pertama ialah bahawa agama yang diterima di sisi Allah selepas diutusnya Rasul Muhammad ﷺ ialah agama Islam.

The meaning of the first Aayah is that the Deen that is considered to be acceptable to Allah after the sending of the Messenger Muhammad (saw) is the Deen of Islaam.

Dan makna ayat kedua ialah bahawa sesiapa yang menganut agama selain agama Islam selepas diutusnya Muhammad ﷺ, maka Allah tidak akan menerima daripadanya, dan dia termasuk dalam kalangan orang yang rugi di akhirat. Hal ini disokong oleh hakikat bahawa golongan Nasrani dan Yahudi diseru oleh Syariat Islam dan diperintahkan supaya meninggalkan syariat mereka. Selain itu, agama Kristian dan Yahudi selepas diutusnya Muhammad ﷺ dianggap sebagai kufur (kekafiran), dan penganutnya sebagai kuffar (orang-orang kafir). Ini menunjukkan bahawa Shar'u Min Qablinaa bukanlah syariat bagi kita, malah ia menunjukkan bahawa mengikuti Shar'u Min Qablinaa adalah haram.

And the meaning of the second Aayah is that whoever embraces a Deen other than the Deen of Islaam after the sending of Muhammad (saw) then Allah will not accept that from him and he will be from amongst the losers in the hereafter. This is supported by the fact that the Nasraaniy (Christian) and Yahoodiy (Jew) are addressed by the Sharee’ah of Islaam and commanded to leave their Sharee’ahs. In addition, Christianity and Judaism after the sending of Muhammad are considered to be Kufr (disbelief) and their adherents Kuffaar (disbelievers). This indicates that the Shar’u Min Qablinaa is not a Shar’a for us and indeed it indicates that it is Haraam to follow the Shar’u Min Qablinaa.

Allah (SWT) berfirman:

Allah (swt) said:

Ini bermakna bahawa Syariah Muhammad (ﷺ) bukanlah syariah-syariah terdahulu, dan syariah-syariah terdahulu bukanlah syariah Muhammad (ﷺ), kerana ia bukan shir'ah dan minhaj baginya, memandangkan setiap rasul mempunyai shir'ah dan minhaj. Oleh itu, ini menjadi dalil bahawa beliau dan umatnya terikat untuk berpegang hanya kepada Syariah Islam dan bukan kepada mana-mana syariah yang lain.

This means that the Sharee’ah of Muhammad (saw) is not the previous Sharaa’i and that the previous Sharaa’i are not the Sharee’ah of Muhammad because they are not his Shir’ah and Minhaaj in the case where every Messenger has a Shir’ah and Minhaaj. This is therefore a Daleel that he and his Ummah are restricted to adhering to the Sharee’ah of Islaam and not to any other Sharee’ah.

2 – Adapun Sunnah:

2 – As for the Sunnah:

Jaabir (ra) meriwayatkan bahawa Rasulullah ﷺ bersabda:

Jaabir (ra) related that the Messenger of Allah (saw) said:

Di sini Rasul (saw) memberitahu kita bahawa setiap Nabi sebelum baginda diutus kepada kaumnya (Qawm) secara khusus, yang bermaksud bahawa baginda tidak diutus kepada selain kaumnya dan bahawa yang lain tidak terikat dengan Syari'atnya. Maka dengan itu, telah tetap bahawa tiada seorang pun daripada para Anbiya' diutus kepada kita selain Muhammad ﷺ, dan oleh itu Syari'at mereka bukanlah Syari'at bagi kita.

Here the Messenger (saw) is informing us that every Nabi before him was sent to his people or nation (Qawm) specifically meaning that he had not been sent to other than his Qawm and that others were not bound by his Sharee’ah. It is therefore established that none of the Anbiyaa’ were sent to us apart from Muhammad (saw) and consequently their Sharee’ahs are not a Sharee’ah for us.

3 – Adapun Ijmaa' As-Sahaabah:

3 – As for Ijmaa’ As-Sahaabah:

Ijmak As-Sahabah telah bersepakat bahawa Syariat Nabi Muhammad ﷺ memansuhkan syariat para Nabi dan Rasul yang datang sebelumnya, dan jika ibadah dilakukan menurut syariat mereka, maka itu kerana ia telah ditetapkan oleh syariat kita, bukan kerana sebagai pemansuhan terhadap syariat mereka.

The Ijmaa’ As-Sahaabah has convened over the Sharee’ah of the Nabi Muhammad (saw) abrogating the Sharee’ah of those Prophets and Messengers that came previously and if worships were undertaken in accordance to them then that was due to being affirmed by our Sharee’ah and not as an abrogation to them.

Lebih-lebih lagi, jika Shar'u Min Qablinaa itu menjadi syariat bagi kita, nescaya para Sahabah (rah) akan memberi perhatian yang besar terhadapnya, menjaganya, memindahkannya kepada kita dan mencatatnya bersama Syariat kita. Namun, itu tidak berlaku kerana Shar'u Min Qablinaa bukanlah syariat bagi kita.

In addition, had the Shar’u Min Qablinaa been a Shar’a for us, then the Sahaabah (rah) would have paid a great deal of attention to them, cared for them, transmitted them to us and recorded them along with our Sharee’ah. However, that did not happen because the Shar’u Min Qablinaa is not a Shar’a for us.

Tindak balas terhadap sebahagian hujah yang dikemukakan:

Response to some of the arguments presented:

Mengenai firman Allah Ta'ala:

As for the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Hukum-hukum dalam ayat ini tidak ditetapkan untuk kita semata-mata kerana ia disebut dalam ayat ini, tetapi kerana ia telah dibuktikan oleh dalil-dalil lain daripada Syariat kita. Oleh itu, Al-Qisas (hukum qisas) yang disebut dalam ayat yang mulia sebagai diwajibkan ke atas Bani Israel juga merupakan satu hukum daripada hukum-hukum Syariat kita. Allah (SWT) berfirman:

The Ahkaam mentioned in this Aayah were not established for us because they have been mentioned in this Aayah but rather through being proven by other Dalaa’il (indications) from our Sharee’ah. So Al-Qisaas (the law of retribution) mentioned in the Noble Aayah as being prescribed upon Bani Israa’eel is also a Hukm from the Ahkaam of our Sharee’ah. Allah (swt) said:

Dan Dia (SWT) berfirman:

And He (swt) said:

Dan telah tetap berdasarkan sabda Rasulullah ﷺ:

And it is established by the Qawl of the Messenger (saw):

(Bagi) pembunuhan yang disengaja, qisas wajib dilaksanakan kecuali jika wali orang yang dibunuh memaafkan (At-Tabaraani dalam Majma' Az-Zawaa'id 286/6).

(For) the intentional (killing) is retaliation unless the guardian of the killed person pardons (At-Tabaraani in Majma’ Az-Zawaa’id 286/6).

Dan Qawl beliau ﷺ:

And his Qawl (saw):

Adapun sabda Rasulullah ﷺ:

As for the Qawl of the Messenger (saw):

Dalam keadaan di mana beliau (saw) membaca Firman Allah Ta‘ala berikut selepas pernyataan ini:

In the case where he (saw) recited the following Qawl of Allah Ta’Aalaa following this statement:

Yang merupakan seruan kepada Musa (as).

Which is an address to Mousaa (as).

Sesungguhnya penyebutan Rasulullah (saw) terhadap ayat itu selepas menjelaskan hukum bagi orang yang tertidur atau terlupa mendirikan solatnya pada waktunya, hanyalah untuk menjelaskan bahawa hukum syarak dalam perkara ini adalah sama dengan hukum yang diberikan kepada Musa (as). Oleh itu, komitmen dan ketaatan kita adalah mengikut apa yang Rasulullah Muhammad ﷺ khabarkan kepada kita, bukan mengikut apa yang Allah (swt) tujukan kepada Musa (as).

The Messenger’s (saw) mention of the Aayah after explaining the Hukm for the one who slept through of forgot to perform his Salaah in its time was only to explain that the Hukm Ash-Shar’iy of Islam in this issue is the same Hukm that was provided to Mousaa (as). Therefore, our commitment and adherence is in accordance to that which our Messenger Muhammad (saw) informed us of and not in accordance to what Allah (swt) addressed Mousaa (as) with.

Saya telah menyebutkan dalam bahagian Masaadir At-Tashree' (sumber-sumber perundangan): Al-'Urf, Madh'hab As-Sahaabiy dan Shar'u Min Qablinaa, dan saya melakukannya untuk menjelaskan serta menyatakan dengan jelas pandangan saya mengenainya, sebagaimana sebahagian 'Ulamaa' terdahulu telah lakukan dalam karya-karya mereka... Semoga Allah mengilhamkan kepada kita pemahaman yang paling kukuh, dan kita memohon kepada-Nya sebagaimana Dia telah mengajarkan kita:

I have mentioned within the section of the Masaadir At-Tashree’ (sources of legislation): Al-‘Urf, Madh’hab As-Sahaabiy and Shar’u Min Qablinaa, and I did that to explain and make clear my opinion in respect to them just like some of the previous ‘Ulamaa had done in their works… May Allah inspire us to reach the strongest understanding and we supplicate to Him as He has taught us: