1 – Ijtihad itu fardhu kifayah; jika sebahagian daripada mereka melaksanakannya, kewajipan itu gugur daripada yang lain, dan jika sebahagian mereka tidak melaksanakannya, maka semua orang yang mampu berijtihad adalah berdosa. Ini kerana tidak dibenarkan bagi kaum Muslimin untuk berada dalam satu zaman atau tempoh tanpa adanya seorang Mujtahid atau Mujtahidin yang mampu mengeluarkan hukum-hakam Syariat yang praktikal bagi realiti-realiti baharu yang berlaku dalam kehidupan kaum Muslimin.

1 – Al-Ijtihaad is Fard Kifaayah; if some undertake it, the duty falls from the rest and if some have not undertaken it, then all those who are capable of Ijtihaad are sinful. That is because it is not permissible for the Muslims to have an era or period of time without the existence of a Mujtahid or Mujtahideen who are capable of deducing the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah for the new realities occurring in the life of the Muslims.

Itu bagaimanapun tidak bermakna bahawa bertaqlid kepada seorang Mujtahid itu haram, kerana perintah untuk melakukan sesuatu bukanlah larangan (Nahi) daripada melakukan lawannya, sebagaimana yang telah kami jelaskan sebelum ini dalam bahagian tentang al-Amr dan an-Nahi (Perintah dan Larangan). 2 – At-Taqlid dalam al-‘Aqidah:

That does not however mean that making Taqleed to a Mujtahid is Haraam because the command to undertake a matter is not a forbiddance (Nahi) from doing its opposite, as we explained earlier in the section about the Amr and the Nahi (Command and forbiddance). 2 – At-Taqleed in the Aqeeedah:

Sebagaimana tiada tempat bagi Ijtihad dalam perkara Aqidah, Taqlid dalam perkara Aqidah juga tidak dibenarkan. Ini kerana Allah Ta’ala telah menegur golongan Muqallidin dalam perkara Aqidah. Dia (SWT) berfirman:

Just as there is no place for Ijtihaad in respect to the Aqeedah, Taqleed in respect to the Aqeedah is not permissible. That is because Allah Ta’Aalaa has rebuked the Muqallideen in the Aqeedah. He (swt) said:

Allah (SWT) telah menuntut daripada para mukallaf agar mengikuti apa yang telah Dia wahyukan.

Allah (swt) has requested from the Mukallafeen to follow what He has revealed:

Oleh itu, wajib ke atas Mukallaf untuk mengetahui Hukum yang dikehendaki daripadanya dalam ketaatan kepada Allah dan Rasul-Nya ﷺ. Jika dia tidak mendapati Hukum itu dinyatakan secara jelas dalam nas-nas Syariah, maka jika dia mampu, dia melakukan Ijtihad untuk mengeluarkan Hukum itu daripada Nusus Asy-Syar‘iyah (nas-nas), atau dia mengambilnya daripada orang lain daripada kalangan Mujtahidin yang telah mengeluarkan hukum tersebut, atau dia bertanya kepada orang lain yang mengetahui Hukum itu. Allah Ta‘ala berfirman:

It is therefore obligatory upon the Mukallaf to know the Hukm which is required of him in obedience to Allah and His Messenger. If he does not find the Hukm explicitly stated within the Shar’iyah texts, then if capable, he performs Ijtihaad to derive that Hukm from the Nusoos Ash-Shar’iyah (texts) or he takes it from other than him from the Mujtahideen who have derived the ruling, or he asks someone else who is knowledgeable of the Hukm. Allah Ta’Aalaa said:

Oleh itu, At-Taqleed dibenarkan bagi Muqallid dan Mujtahid dalam hal mengambil dan menerima Ahkaam Ash-Shar'iyah yang bersifat amali, dan tiada sebarang Daleel (dalil) yang menunjukkan larangannya. Para Sahabat (rah) biasa bertaqlid sesama mereka, walaupun kebanyakan daripada mereka ialah Mujtahid, dan kaum Muslimin yang lain turut bertaqlid kepada mereka. Perkara ini berlaku dan berlangsung tanpa seorang pun daripada para Sahabat (ra) mengingkari atau mencela mereka, dan oleh itu ia merupakan Ijmaa' atas keharusan Taqleed.

Consequently, At-Taqleed is permitted for the Muqallid and the Mujtahid in respect to taking or adopting the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah and there does not exist any Daleel (evidence) indicating its prohibition. The Sahaabah (rah) used to make Taqleed amongst themselves even though most of them were Mujtahideen and other Muslims would make Taqleed to them as well. This occurred and took place without any of the Sahaabah (ra) denying or reproaching them and as such it represents an Ijmaa’ upon the permissibility of Taqleed.

Kedudukan asal ialah bahawa seorang mukallaf wajib berpegang kepada Ahkam Asy-Syar'iyyah dalam setiap perbuatannya, sama ada beliau sebagai Muqallid atau Mujtahid, walaupun lebih baik dan lebih wajar baginya menjadi seorang Mujtahid kerana Allah telah menjadikan pahala atas pelaksanaan Ijtihad; jika beliau betul, beliau memperoleh dua pahala, manakala jika beliau tersilap, beliau memperoleh satu pahala.

The original position is for the Mukallaf to adhere to the Ahkaam Ash-Shar’iyah in respect to everything he does, whether this is as a Muqallid or Mujtahid, although it is better or more becoming for him to be a Mujtahid because Allah has placed reward upon the performance of Ijtihaad; if he is correct he attains two rewards whilst if he errs he attains one reward.

Dan Allah Ta'ala berfirman:

And Allah Ta’Aalaa said:

Perkataan ',يَخْرُ صُو نَ، ' bermaksud berdusta, manakala berdusta itu haram, dan begitu juga mengikuti zann dalam aqidah adalah haram.

The word ',يَخْرُ صُو نَ، 'means lying whilst lying is Haraam and so following Zhann in the Aqeedah is also Haraam.