Waajib ialah sesuatu yang diminta oleh Shaari' untuk dilaksanakan dengan tuntutan yang pasti (Talab Jaazim), dan mungkin berlaku bahawa penyempurnaan Waajib tidak dapat dicapai melainkan dengan melakukan satu perbuatan lain yang menjadi pergantungan penunaian Waajib tersebut. Contohnya ialah membasuh siku dalam perbuatan wuduk, dan itu kerana penyempurnaan pelaksanaan Waajib, iaitu membasuh tangan sehingga ke siku, tidak dapat dicapai melainkan dengan membasuh sebahagian daripada siku. Ini kerana titik akhir yang dituntut, iaitu siku, termasuk dalam perkara yang dituntut, iaitu tangan/lengan. Oleh itu, penunaian Waajib membasuh tangan/lengan ini bergantung kepada pembasuhan yang berlaku ke atas sebahagian daripada titik akhir, iaitu membasuh sebahagian siku. Akibatnya, membasuh sebahagian siku itu menjadi Waajib kerana Waajib membasuh tangan (iaitu lengan) tidak akan sempurna kecuali dengan perbuatan ini, iaitu membasuh sebahagian siku. Ini dibina di atas kaedah (qaa'idah) berikut:

The Waajib is that which the Shaari’ has requested to be undertaken by way of a decisive request (Talab Jaazim) and it can be the case that the completion of the Waajib cannot be fulfilled unless another action is undertaken upon which the fulfilment of the Waajib rests. That is like washing the elbows in the act of Wudoo’ and that is because the completion of the undertaking of the Waajib, which is washing the hands until the elbows, cannot be fulfilled unless a part of the elbows are washed. That is because the end point of what is being sought, which is the elbows, is included with the sought after matter, which is the hands/forearms. Therefore, the fulfilment of this Waajib to wash the hands/forearms rests upon the washing taking place upon a part of the endpoint i.e. washing a part of the elbows. Consequently, washing part of the elbows is Waajib because the Waajib of washing the hands (i.e. arms) is not completed except through this action i.e. washing a part of the elbows. This is built upon the Qaa’idah (principle):

Begitu juga dengan penubuhan Khalifah atau penghisaban pemerintah, kerana kedua-duanya adalah Wajib sebagaimana yang dinyatakan oleh Shari'ah dalam Ayat-ayat dan Hadis-hadis, dan sesuatu yang Wajib tidak akan sempurna kecuali dengan penubuhan satu struktur politik yang berusaha untuk menegakkan Khalifah dan menghisab pemerintah. Ini kerana individu tidak mampu melaksanakan tindakan tersebut seorang diri, kerana ketidakupayaannya untuk memenuhi tuntutan dan apa yang diperlukan oleh tindakan ini. Oleh itu, menubuhkan satu blok politik yang tersusun adalah satu kewajipan ke atas kaum Muslimin, kerana: "Apa yang kewajipan tidak sempurna kecuali dengannya, maka ia adalah Wajib." Justeru, sekiranya kaum Muslimin tidak menubuhkan Takattul (kumpulan yang tersusun), mereka akan berdosa kerana mereka tidak melaksanakan apa yang perlu mereka laksanakan untuk menunaikan dan memenuhi kewajipan tersebut.

Similar to that is the establishment of the Khalifah or accounting the ruler because these are both Waajib as stated by the Shaari’ in the Aayaat and Ahaadeeth and the Waajib is not completed except by the establishment of a political structure that works to establish the Khalifah and account the ruler. That is because the individual cannot undertake that action because of his incapability to fulfil the undertaking of this action (and what it demands) by himself. As such establishing a political structured bloc is an obligation upon the Muslims because: “That which the Waajib is not completed except with it, is Waajib”. Consequently, if the Muslims did not establish a Takattul (structured grouping) they would be sinful because they would not have undertaken that which is necessary for them to undertake and fulfil the Waajib.

Demikian juga, setiap perkara yang kewajipan tidak dapat dilaksanakan melainkan dengannya, maka perkara itu juga wajib. Iaitu jika melaksanakan perkara ini berada dalam kemampuan Mukallaf, dan jika ia tidak berada dalam kemampuannya, maka ia tidak wajib. Ini berdasarkan Firman Allah Ta'ala:

Similarly, in this way, every matter that the Waajib cannot be fulfilled except with it, is Waajib. That is if the undertaking of this matter is within the capability of the Mukallaf and if it is not within his capability then it is not Waajib. That is due to the Qawl of Allah Ta’Aalaa: