De persoonlijkheid van ieder menselijk wezen bestaat uit zijn ‘aqliyya (mentaliteit) en nafsiyya (dispositie). Zijn uiterlijke verschijning, lichaam, kleding of alles wat hiervan gescheiden is, heeft geen invloed op zijn persoonlijkheid; dit zijn slechts oppervlakkige zaken. Het zou zinloos zijn voor iemand om te denken dat dergelijke aspecten enige relevantie of invloed hebben op de samenstelling van de menselijke persoonlijkheid. Dit komt doordat de mens (van andere schepselen) wordt onderscheiden door zijn ‘aql (intellect), en het is zijn sulūk (gedrag) dat zijn verhevenheid of verval aangeeft. Dit komt doordat het sulūk (gedrag) van de mens in dit leven alleen in overeenstemming is met de concepten die hij aanhangt; zijn sulūk (gedrag) is derhalve noodzakelijkerwijs verweven met zijn concepten, voorbij elke scheiding.

The personality in every human being consists of his ‘aqliyya (mentality) and nafsiyya (disposition). His outward appearance, body, dress or any thing apart from these has no bearing on his personality, these are only superficial. It would be pointless for anyone to think that such aspects have any relevance or bearing upon the makeup of the human personality. This is because man is distinguished (from other creatures) by his ‘aql (intellect), and it is his sulūk (conduct) that indicates his elevation or decline. This is because man’s sulūk (conduct) in this life is only in accordance with the concepts he holds, his sulūk (conduct) is thus necessarily intertwined with his concepts, beyond separation.

De sulūk (gedrag) heeft betrekking op die handelingen die door de mens worden verricht om zijn instincten en organische behoeften te bevredigen. Hij handelt daarom in overeenstemming met de muyūl (neigingen) die hij heeft om deze instincten te bevredigen. Zo vormen zijn mafahīm (concepten) en muyūl (neigingen) de ruggengraat van zijn persoonlijkheid. Wat zijn deze concepten, wat vormen zij en wat zijn de resultaten ervan? En wat zijn deze muyūl (neigingen), wat veroorzaakt hun vorming en wat zijn hun effecten? Dit behoeft een uitleg. Concepten zijn de betekenissen van gedachten en niet de betekenissen van uitspraken. Een uitspraak of expressie duidt op een betekenis die wel of niet in de werkelijkheid bestaat. Wanneer de dichter dus zegt:

The sulūk (conduct) relates to those actions performed by man to satisfy his instincts and organic needs He therefore acts in accordance with the muyūl (inclinations) that he holds towards satisfaction of these instincts. Thus, his mafahīm (concepts) and muyūl (inclinations) are the backbone of his personality. As for what are these concepts and what do they constitute and what are are their results? And what are these muyūl (inclinations) and what causes their formation and what are their affects? This needs an explanation. Concepts are the meanings of thoughts and not the meanings of statements. A statement or expression denotes a meaning that may or may not exist in reality. Thus, when the poet says:

Deze betekenissen bestaan in de werkelijkheid en zijn begrijpelijk via zintuiglijke waarneming, hoewel het begrijpen ervan diepgaand en verlicht denken kan vereisen. Wanneer de dichter echter zegt

These meanings exist in reality and are comprehensible through sense-perception, though comprehending them may require deep and enlightened thought. However, when the poet says

Deze connotatie is absoluut niet aanwezig. De man die geprezen werd, doorboorde niet twee ruiters met één enkele stoot van zijn speer, noch stelde iemand deze vraag, noch is het voor hem mogelijk om een mijl aan ruiters te doorboren; deze betekenissen illustreren en verklaren de woorden. Wat betreft de betekenis van fikr (gedachte), indien de betekenis die door de woorden wordt aangeduid in de werkelijkheid bestaat en zintuiglijk waarneembaar of door de geest voorstelbaar is als iets dat wordt waargenomen en dus wordt geloofd, dan is deze betekenis een concept voor de persoon die het waarneemt, of het zich voorstelt en erin gelooft. Het is geen concept voor iemand die het niet waarneemt of zich het niet voorstelt, hoewel hij de betekenissen van de zin die tegen hem is gezegd of door hem is gelezen, wel kan begrijpen. Daarom is het noodzakelijk voor een mens om spraak, of hij het nu leest of hoort, op een intellectuele wijze te ontvangen of te benaderen. Dat wil zeggen, hij moet de betekenissen van zinnen begrijpen zoals zij erop wijzen en niet zoals de schrijver of spreker, of zelfs hijzelf, ze wil hebben. Tegelijkertijd moet hij de realiteit van deze betekenissen in zijn geest begrijpen op een manier waarop hij ze kan identificeren, zodat deze betekenissen concepten worden. Daarom zijn concepten de begrijpelijke betekenissen waarvan de realiteit door de geest wordt begrepen, of het nu een waarneembare realiteit is die buiten de geest bestaat, of een realiteit die op basis van een waarneembare realiteit wordt aanvaard als zijnde buiten de geest. Alles wat buiten deze betekenissen van woorden en zinnen valt, wordt geen ‘concept’ genoemd; het is louter informatie.

This connotation is absolutely non-existent. The man praised did not pierce two horsemen with a single strike of his spear, nor did anyone ask this question, nor is it possible for him to pierce a mile of horsemen, these meanings illustrate and explain the words. As for the meaning of fikr (thought), if the meaning indicated by the words exists in reality and is sensorially perceivable or conceivable by the mind as something that is sensed and thus believed in, this meaning is a concept for the person who senses it, or conceives and believes in it. It is not a concept for anyone who does not sense it or conceive it although he may understand the meanings of the sentence said to him or read by him. Hence it is imperative for one to receive or approach speech, whether he reads or hears it, in an intellectual manner. That is, he must understand the meanings of sentences as they indicate and not as the writer or speaker, or even he himself wants them to be. At the same time, he must comprehend the reality of these meanings in his mind in a manner that he can identify them such that these meanings become concepts. Therefore, concepts are the comprehensible meanings whose reality is comprehended by the mind, whether it is a perceivable reality existing outside the mind or one that is accepted on the basis of perceivable reality as existing outside it. Anything apart from these meanings of words and sentences is not termed as a ‘concept’, it is mere information.