Deze connotatie is absoluut niet aanwezig. De man die geprezen werd, doorboorde niet twee ruiters met één enkele stoot van zijn speer, noch stelde iemand deze vraag, noch is het voor hem mogelijk om een mijl aan ruiters te doorboren; deze betekenissen illustreren en verklaren de woorden. Wat betreft de betekenis van fikr (gedachte), indien de betekenis die door de woorden wordt aangeduid in de werkelijkheid bestaat en zintuiglijk waarneembaar of door de geest voorstelbaar is als iets dat wordt waargenomen en dus wordt geloofd, dan is deze betekenis een concept voor de persoon die het waarneemt, of het zich voorstelt en erin gelooft. Het is geen concept voor iemand die het niet waarneemt of zich het niet voorstelt, hoewel hij de betekenissen van de zin die tegen hem is gezegd of door hem is gelezen, wel kan begrijpen. Daarom is het noodzakelijk voor een mens om spraak, of hij het nu leest of hoort, op een intellectuele wijze te ontvangen of te benaderen. Dat wil zeggen, hij moet de betekenissen van zinnen begrijpen zoals zij erop wijzen en niet zoals de schrijver of spreker, of zelfs hijzelf, ze wil hebben. Tegelijkertijd moet hij de realiteit van deze betekenissen in zijn geest begrijpen op een manier waarop hij ze kan identificeren, zodat deze betekenissen concepten worden. Daarom zijn concepten de begrijpelijke betekenissen waarvan de realiteit door de geest wordt begrepen, of het nu een waarneembare realiteit is die buiten de geest bestaat, of een realiteit die op basis van een waarneembare realiteit wordt aanvaard als zijnde buiten de geest. Alles wat buiten deze betekenissen van woorden en zinnen valt, wordt geen ‘concept’ genoemd; het is louter informatie.
This connotation is absolutely non-existent. The man praised did not pierce two horsemen with a single strike of his spear, nor did anyone ask this question, nor is it possible for him to pierce a mile of horsemen, these meanings illustrate and explain the words. As for the meaning of fikr (thought), if the meaning indicated by the words exists in reality and is sensorially perceivable or conceivable by the mind as something that is sensed and thus believed in, this meaning is a concept for the person who senses it, or conceives and believes in it. It is not a concept for anyone who does not sense it or conceive it although he may understand the meanings of the sentence said to him or read by him. Hence it is imperative for one to receive or approach speech, whether he reads or hears it, in an intellectual manner. That is, he must understand the meanings of sentences as they indicate and not as the writer or speaker, or even he himself wants them to be. At the same time, he must comprehend the reality of these meanings in his mind in a manner that he can identify them such that these meanings become concepts. Therefore, concepts are the comprehensible meanings whose reality is comprehended by the mind, whether it is a perceivable reality existing outside the mind or one that is accepted on the basis of perceivable reality as existing outside it. Anything apart from these meanings of words and sentences is not termed as a ‘concept’, it is mere information.
Concepten worden gevormd door de rabt (associatie) van de realiteit met informatie of de associatie van informatie met de realiteit, en door de kristallisatie van deze vorming (van concepten) in overeenstemming met de basis of de bases waarop de informatie en de realiteit worden beschouwd wanneer hun associatie plaatsvindt, dat wil, in overeenstemming met iemands begrip en inzicht in de realiteit en de informatie wanneer hij deze met elkaar associeert. Zo verkrijgt een persoon een ‘aqliyya (mentaliteit) waarmee hij woorden en zinnen begrijpt en betekenissen en hun geïdentificeerde realiteit doorgrondt en er een oordeel over velt (dat wil, de realiteit). Daarom is de ‘aqliyya (mentaliteit) de wijze van het doorgronden of begrijpen van zaken. Met andere woorden, het is de manier waarop een realiteit wordt geassocieerd met de informatie of informatie wordt geassocieerd met de realiteit, door deze te beschouwen op één basis of gespecificeerde bases. Hieruit vloeit de divergentie voort in mentaliteiten zoals de Islamitische mentaliteit, de Communistische mentaliteit, de Kapitalistische mentaliteit, de Anarchistische mentaliteit en de Monotone mentaliteit. Zo kan worden gezegd dat deze mafahīm (concepten) het gedrag van de mens tegenover de doorgrondde realiteit en zijn neiging daartoe bepalen, evenals de acceptatie of verwerping ervan, en dat zij in hem een bepaalde neiging en een specifieke smaak opbouwen.
Concepts are formed by the rabt (association) of the reality with information or the association of information with the reality and by the crystallisation of this formation (of concepts) in accordance with the basis or the bases upon which the information and reality are considered when their association takes place i.e, in accordance with one’s understanding and comprehension of the reality and the information when he associates them. Thus, a person acquires an ‘aqliyya (mentality) by which he understands words and sentences and comprehends meanings and their identified reality and gives judgement upon it (i.e the reality). Therefore, the ‘aqliyya (mentality) is the mode of comprehending or understanding things. In other words, it is the way how a reality is associated with the information or information is associated with the reality, by considering it upon one basis or specified bases. From here stems the divergence in mentalities such as the Islamic mentality, the Communist mentality, the Capitalist mentality, the Anarchist mentality and the Monotonous mentality. Thus it can be said that these mafahīm (concepts) determine the conduct of man towards the comprehended reality and his inclination towards it, its acceptance or rejection and they build in him a particular inclination and a specific taste.
Wat betreft de mayl (meervoud: muyul) (neigingen), dit zijn de verlangens die de mens motiveren naar bevrediging in verband met de mafahīm (concepten) die hij koestert over de objecten waarvan hij gelooft dat zij de bevrediging van zijn verlangens zullen bieden. Deze neigingen zijn het resultaat van de vitale energie die de mens aanzet tot het bevredigen van zijn instincten en organische behoeften, en de verbinding tussen deze energie en de mafahīm (concepten) (die hij draagt). Deze neigingen alleen vormen de nafsiyya (dispositie) van de mens; dat wil zeggen, de nafsiyya (dispositie) van de mens wordt gevormd door zijn instinctieve driften in verband met de mafahīm (concepten) die hij over het leven koestert. De nafsiyya (dispositie) is dan de wijze die de bevrediging van instincten en organische behoeften bepaalt. Met andere woorden, het is de wijze waarop de driften naar bevrediging worden gekoppeld aan de mafahīm (concepten) die men draagt. Het is een combinatie van de relatie (binnen elk menselijk wezen) tussen zijn verlangens en zijn mafahīm (concepten) over het leven, en de mafahīm (concepten) die hij koestert over die materiële objecten die zijn instincten en organische behoeften zullen bevredigen.
As for the mayl (Pl: muyul) (inclinations), they are the desires that motivate man towards satisfaction in association with the mafahīm (concepts) he holds about the objects he believes that will provide satisfaction of his desires. These inclinations are the outcome of the vital energy that pushes man to satisfy his instincts and organic needs and the association between this energy and the mafahīm (concepts) (he carries). These inclinations alone form the nafsiyya (disposition) of man i.e. man’s nafsiyya (disposition) is formed by his instinctual drives associated with the mafahīm (concepts) he holds about life. The nafsiyya (disposition) then is the mode which determines the satisfaction of instincts and organic needs. In other words, it is the mode whereby the drives toward satisfaction are linked with the mafahīm (concepts) one carries. It is a combination of the relationship (inside each human being) between his desires and his mafahīm (concepts) about life, and the mafahīm (concepts) he holds about those material objects that will satisfy his instincts and organic needs.
Het is deze (boven beschreven) ‘aqliyya (mentaliteit) en nafsiyya (dispositie) die de Shakhsiyyah (persoonlijkheid) vormt. Hoewel ‘aql (intellect) of begrip aangeboren is in de mens en zeker aanwezig is in ieder mens, is de vorming van de ‘aqliyya (mentaliteit) het resultaat van de handeling van de mens. Evenzo, hoewel neigingen (muyul) aangeboren zijn in de mens en zeker aanwezig zijn in ieder mens, wordt de vorming van nafsiyya (dispositie) door de mens uitgevoerd. Aangezien de aanwezigheid van een basis of bases, waarop informatie en de werkelijkheid worden beschouwd in associatie die de betekenheid kristalliseert zodat het een concept wordt, en aangezien de combinatie die optreedt tussen de driften en de mafahīm (concepten) is wat de drift kristalliseert zodat het een neiging wordt, de basis of bases waarop de mens informatie beschouwt en de werkelijkheid waarop hun associatie plaatsvindt, de belangrijkste invloed heeft op de vorming van de ‘aqliyya (mentaliteit).
It is this (above described) ‘aqliyya (mentality) and nafsiyya (disposition) that the Shakhsiyyah (personality) constitutes. Although ‘aql (intellect) or comprehension is innate in man and is definitely existent in every human but the formation of the ‘aqliyya (mentality) is by the action of man. Similarly, although inclinations (muyul) are innate in man and are definitely existent in every man, the formation of nafsiyya (disposition) is performed by man. Since the presence of a basis or bases upon which information and the reality is considered on association which crystallises the meaning so that it becomes a concept and since the combination that occurs between the drives and the mafahīm (concepts) is what crystallises the drive so that it becomes an inclination, the basis or bases upon which man considers information and the reality upon which their association occurs has the most important influence in the formation of the ‘aqliyya (mentality)
en nafsiyya (dispositie). Als de basis of de bases waarop zijn ‘aqliyya (mentaliteit) is gevormd anders zijn dan de basis of de bases waarop zijn nafsiyya (dispositie) is gevormd, dan zal zijn ‘aqliyya (mentaliteit) verschillen van zijn nafsiyya (dispositie), omdat hij dan zijn neigingen zou meten op een basis of bases die diep in hem geworteld zijn en hij zijn driften zou associëren met concepten die anders zijn dan die welke zijn mentaliteit hebben gevormd. Hij vormt een persoonlijkheid die aan onderscheidend vermogen ontbeert, een persoonlijkheid met variatie en discrepantie, een persoonlijkheid wiens gedachten verschillen van zijn neigingen, omdat hij woorden en zinnen begrijpt en de realiteit begrijpt op een wijze die verschilt van zijn neigingen.
and nafsiyya (disposition). If the basis or bases upon which his ‘aqliyya (mentality) is formed is other than the basis or bases upon which his nafsiyya (disposition) is formed, his ‘aqliyya (mentality) will be different from his nafsiyya (disposition) because he would then be measuring his inclinations upon a basis or bases that are deep rooted in him and would be associating his drives with concepts other than those which formed his mentality. He forms a personality that lacks distinctiveness, a personality with variance and discrepancy, one whose thoughts are different from his inclinations, because he understands words and sentences and comprehends the reality in a mode different to his inclinations.
Gevolgelijkerwijs kan de juiste behandeling van de persoonlijkheid en de vorming ervan alleen worden bereikt door de vestiging van een enkele basis voor zowel de 'aqliyya (mentaliteit) als de nafsiyya (dispositie) van de mens. De standaard waaraan de mens informatie en de werkelijkheid meet wanneer hij deze aan elkaar koppelt, zou dezelfde standaardbasis moeten zijn waaraan zijn driften en concepten worden gekoppeld. Het resultaat hiervan is de vorming van een unieke en kenmerkende shakhsiyya (persoonlijkheid).
Consequently, the proper treatment of personality and its formation can only be achieved through the establishment of a single basis for both man’s ‘aqliyya (mentality) and nafsiyya (disposition). The standard against which man measures information and the reality when he links them together should be the same standard basis according to which his drives and concepts are associated. The result of this is the formation of a unique and distinctive shakhsiyya (personality).