Het Qur’ānic-schrift is tawqeefi en het is niet toegestaan om ertegen in te gaan. Het bewijs hiervoor is dat de Profeet ﷺ schrijvers had die de openbaring opschreven en zij schreven de Qur’ān daadwerkelijk op volgens dit schrift, en de Boodschapper ﷺ keurde hun schrijven goed. Zijn ﷺ periode kwam tot een einde met de Qur’ān in hetzelfde schrift, waarbij er geen verandering of wijziging heeft plaatsgevonden. Hoewel de metgezellen (Sahabah) de Qur’ān schreven, is er van niemand overgeleverd dat hij afweek van dit schrift, totdat 'Uthman  de kalief werd en hij de vellen die bewaard waren gebleven bij Hafsa , de moeder der gelovigen, transcribeerde in mushafs volgens dat schrift, en hij beval dat alle overgebleven Mushafs verbrand moesten worden. Wat ook voortkwam uit het Qur’ānic-schrift dat verschilt van het Arabische schrift in andere boeken, was de afwijking van het Arabische schrift, en er kon geen reden voor zijn behalve dat de vorm van het schrift Tawqeefi was en niet conventioneel. Zo wordt er bijvoorbeeld niet gevraagd waarom het woord arRiba in de Qur’ān wordt geschreven met de letters waw en alif en niet met de letters ya en alif. Er wordt ook niet gevraagd waarom er een extra alif staat in het woord mia’a maar niet in het woord fia’a, waarom de extra ya in de woorden bi’ayeekum en de extra alif in het woord sa’aw in soera al-Hajj, maar afwezig is in het woord sa’aw in soera Saba. Waarom wordt de alif toegevoegd aan het woord ‘ataw maar ontbreekt deze bij ‘ataw in soera al-Furqan. De alif wordt ook toegevoegd in het woord aamano maar weggelaten bij de woorden ba’ao, ja’ao en fa’ao in de Qur’ān. Het wordt toegevoegd in het woord ya’afo allazee maar is afwezig bij het woord ya’afo anhom in soera an-Nisa. Desgelijkens mag er niet gezegd worden wat de zin van het weglaten van bepaalde letters in sommige woorden is, maar niet in andere soortgelijke woorden. Dit is vergelijkbaar met het weglaten van de alif uit het woord Qura’an in soera Yusuf en az-Zukhruf, maar deze wel aan te houden op andere plaatsen, en het aanhouden van de alif na de waw van het woord samawat in soera Fussilat, maar deze weg te laten in andere. Waarom wordt de alif in het woord Al-Mi’aad behouden maar weggelaten in hetzelfde woord in soera al-Anfal, en waarom bestaat de alif in het woord sirajan overal waar dit woord in de Qur'ān wordt genoemd, behalve in soera al-Furqan? Dit verschil in de schrijfwijze van een enkel woord tussen de ene soera en de andere, ook al is er geen verschil in de betekenis, suggereert duidelijk dat dit afhangt van het horen van de woorden en niet van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) of hun begrip. Alles wat afhangt van het horen als zodanig is tawqeefi. Evenzo werd er een verschil gerapporteerd in de volgorde van de soera's (hoofdstukken) in de Qur'ān, maar er werd geen verschil gerapporteerd in het Qur'anische schrift ten opzichte van het schrift dat werd vastgelegd in de aanwezigheid van de Boodschapper van Allah ﷺ. Er werd ook geen verschil gerapporteerd in de volgorde van de Ayahs (verzen) in de Qur'ān, wat aangeeft dat het Qur'anische schrift tawqeefi is. Dit is duidelijk uit de erkenning van de Boodschapper van Allah ﷺ van dit schrift, de consensus van de metgezellen (Sahabah) over dit onderwerp, en het bestaan van verschillen in de schrijfwijze van een enkel woord tussen de ene soera en de andere, ondanks dezelfde bewoording en betekenis. Dit alles is een duidelijk bewijs dat het schrift waarin de Mushaf is geschreven een tawqeefi-schrift is, waaraan zonder uitzondering moet worden gehouden. Het schrijven van de Mushaf in een ander schrift is verboden. Dat de Boodschapper van Allah ﷺ ongeletterd was, wordt niet meegewogen, aangezien hij schrijvers had die konden schrijven en die het schrift aan hem beschreven, niet vergeten dat hij de vormen van letters kon herkennen zoals gerapporteerd in sommige overleveringen (Hadith). Zijn schrijvers schreven ook brieven namens hem in het normale Arabische schrift die hij naar koningen en leiders stuurde; dit schrift was anders dan het schrift dat werd gebruikt om de Qur'ān te schrijven terwijl deze werd geopenbaard. De verplichting om het 'Uthmani-schrift van de Qur'ān te volgen is echter specifiek alleen voor het schrijven van de Mushaf. Wat betreft het opschrijven van de Qur'ān voor het citeren, voor onderwijsdoeleinden of om enige andere redenen, dit is toegestaan, aangezien de goedkeuring van de Boodschapper ﷺ en de consensus van de metgezellen (Sahabah) uitsluitend betrekking hebben op de Mushaf, met uitsluiting van alles wat daarmee verband houdt. Er is geen analogie (Qiyas) op deze zaak, omdat dit een kwestie is van Tawqeefi zonder een grondreden (Illah).

The Qur’ānic script is tawqeefi and it is not allowed to go against it. The evidence for this is that the Prophet  used to have scribes who wrote down the revelation and they actually wrote down the Qur’ān according to this script and the Messenger  approved of their writing. His  period came to an end with the Qu’ran in the same script in which no change or alteration occurred. Even though the Sahaba  wrote the Qur’ān, it has not been reported from anyone that he differed with this writing until 'Uthman  became the Khalifah and he transcribed the sheets that had been preserved with Hafsa , the mother of the believers into mushafs according to that script, and he ordered that any remaining Mushafs be burned. What also came from the Quranic script that is different from the Arabic script in other books was the deviation from the Arabic script, and there could be no reason for this other than the form of the script being Tawqeefi and not conventional. For example it is not asked why the word arRiba in the Qur’ān is written with the letters waw and alif and not with the letters ya and alif. It is also not asked why there is an additional alif in the word mia’a but not in the word fia’a, why the additional ya in the words bi’ayeekum and the extra alif in the word sa’aw in Sura al-Hajj but absent from the word sa’aw in Sura Saba. Why is the alif added to the word ‘ataw but missing from ‘ataw in Sura al-Furqan. The alif is also added in the word aamano but omitted from the words ba’ao, ja’ao and fa’ao in the Quran. It is added in the word ya’afo allazee but absent from the word ya’afo anhom in Sura an-Nisa. Likewise it should not be said what is the sense of deletion of certain letters in some words but not in other similar words. This is like omitting the alif from the word Qura’an in Sura Yusuf and az-Zukhruf but keeping it in other places, and keeping the alif after the waw of the word samawat in Sura Fussilat but omitting it in others. So why is the alif in the word Al-Mi’aad kept but omitted from the same word in Sura al-Anfal also why the alif in the word sirajan exists wherever this word is mentioned in the Qur’ān except in Sura al-Furqan. This difference in the writing of a single word between one Sura and another, even though there is no difference in the meaning clearly suggests that this depends on the hearing of the words and not on Ijtihād or their understanding. Anything that depends on the hearing as such is i. Likewise, a difference in the order of the Sura’s (chapters) in the Qur’ān was reported, but there was no reported difference in the Quranic script from the script writing recorded in the presence of the Messenger of Allah . Nor was there any difference reported in the order of the Ayahs (verses) in the Qur’ān, indicating that the Quranic script is Tawqeefi. This is clear from the Messenger of Allah’s  acknowledgement of this writing, the consensus of the Sahaba  on this issue, and the existence of differences in the writing of a single word between one Sura and another despite the same wording and meaning. All this is clear evidence proving that the script in which the Mushaf has been written is Tawqeefi script, which must be adhered to without fail. Writing the Mushaf in any other script is prohibited. That the Messenger of Allah  was illiterate is not considered for he had scribes who could write and they described the script to him, not to forget that he could recognise the forms of letters as reported in some ahadith. His scribes also wrote letters on his behalf in normal Arabic script which he sent to the kings and leaders, this script being different from the script used to write the Qur’ān whilst it was being revealed. However the obligation to follow the ‘Uthmani script of the Qur’ān is specific only to the writing of the Mushaf. As for the writing of the Qur’ān by way of quotation or for teaching purposes or for any other reasons this is permissible because the approval of the Messenger  and consensus of the Sahaba is in concern to the Mushaf alone to the exclusion of everything else. There is no Qiyas on this matter because this is an issue of Tawqeefi without an Illah (reason).