Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
17.9 The Shar'a Did Not Designate A Specific Person For The Khilafah
De visie dat de Boodschapper ﷺ een specifiek persoon heeft aangewezen om na hem de kalief te zijn, spreekt de teksten van de sharia tegen. En de bewering dat de Boodschapper ﷺ bepaalde personen heeft genomineerd om na hem khulafaa te zijn tot de Dag des Oordeels, is nog meer in strijd met de islamitische teksten.
The view that the Messenger (saw) designated a specific person to be the Khalifah after him contradicts the Shari’ah texts. And the statement that the Messenger (saw) nominated certain persons to be Khulafaa after him until the Day of Judgement is even more contradictory to the Islamic texts.
Wat betreft het weerleggen van (de mening) dat de Boodschapper ﷺ de kalifaat voor iemand na hem had aangewezen, dit is op talrijke manieren duidelijk:
As for invalidating (the opinion) that the Messenger (saw) nominated the Khilafah for someone after him, this is apparent in numerous ways:
Ten eerste: dit spreekt de eed van trouw (Bay’ah) tegen, aangezien het voordragen van een persoon betekent dat de moslims worden geïnformeerd over wie hun kalief zal zijn. Bijgevolg zou de kalief bekend zijn, waardoor er geen noodzaak meer zou zijn om de eed van trouw (Bay’ah) te legitimeren (tashri’), aangezien de eed van trouw (Bay’ah) de methode is om de kalief aan te stellen. Dus als hij reeds vooraf is aangesteld, blijft er geen noodzaak meer om de methode van zijn aanstelling aan te tonen, aangezien hij in feite reeds is aangesteld. Er kan ook niet worden gezegd dat de eed van trouw (Bay’ah) de eed van gehoorzaamheid aan de kalief is, aangezien de Shar’a de gehoorzaamheid aan de kalief en degenen met gezag (ulu al-amr) heeft bekrachtigd in vele andere teksten die verschillen van de tekst van de eed van trouw (Bay’ah). Gehoorzaamheid is expliciet van de moslims gevraagd; wat de eed van trouw (Bay’ah) betreft, is deze van de moslims gevraagd in andere verzoeken, niet louter als gehoorzaamheid, hoewel het de betekenis van gehoorzaamheid inhoudt, maar als een contract voor het kalifaat (Khilafah). De betekenis ervan in alle overleveringen (Hadith) die erover spreken, is niet gehoorzaamheid, maar het gaat om het verlenen van leiderschap aan degene aan wie de eed wordt afgelegd en het voorbereiden op het onderwerpen aan dit leiderschap. Het maken van de eed van trouw (Bay’ah) tot een voorwaarde voor het aanstellen van het kalifaat (Khilafah) spreekt de nominatie door de Boodschapper ﷺ van een specifiek persoon om na hem kalief te worden, tegen. Bovendien kwamen de woorden van de eed van trouw (Bay’ah) die in de correcte (Saheeh) overleveringen (Hadith) voorkomen op een algemene wijze (‘aam) zonder specificatie (takhsees), en onbeperkt (mutlaq) zonder enige beperking (taqyeed), voor iedereen. Indien zij de eed van trouw (Bay’ah) voor een specifiek persoon zouden betekenen, zouden zij niet algemeen en onbeperkt zijn geweest. De woorden van de overleveringen (Hadith) zijn:
First: This contradicts the pledge (bay’ah) since nominating a person means informing the Muslims as to who will be the Khalifah over them. Hence the Khalifah would be known so there would remain no need for legislating (tashri’) the pledge as the pledge is the method of appointing the Khalifah. So if he has already been appointed in advance, there remains no need to demonstrate the method of appointing him as, in fact, he has already been appointed. Nor can it be said that the pledge is the pledge of obedience to the Khalifah since the Shar’a has enunciated the obedience to the Khalifah and those in charge (ulu al-amr) in many other texts distinct from the text of the pledge. Obedience has been explicitly requested from Muslims; as for the pledge, it has been requested from Muslims in other request(s) not in consideration as being (merely) obedience, though it does include the meaning of obedience, but in consideration as being a contract for the Khilafah. Its meaning in all the ahadith that mentioned it is not obedience, rather it is about giving leadership to the one who is pledged and preparing to submit to this leadership. So making the pledge a condition for appointing the Khilafah contradicts the Messenger (saw) nominating a specific person to be Khalifah after him. Moreover, the words of the pledge which came in the correct (Saheeh) ahadith came in a general manner (‘aam) without specification (takhsees), and unrestricted (mutlaq) without any restriction (taqyeed), for anyone. Were they to mean the pledge for a specific person they would not have been general and unrestricted. The word(s) of the ahadith are:
“Hij die sterft zonder een verbond op zijn nek,”
“He who dies without a pledge on his neck,”
“Wie een imam zweert te dienen,”
“Whosoever pledges an Imam,”
En
And
“Een man die trouw zweert aan een imam.”
“A man who pledges an Imam.”
De mening dat de Boodschapper ﷺ een specifiek persoon heeft aangewezen om na hem kalief te worden, spreekt de algemeenheid en het onbeperkte karakter van de eed tegen en maakt deze ongeldig. Daarom kan er niet worden gezegd dat dit betekent dat de ba’yah de eigenlijke wijze is van het aanstellen van de kalief, terwijl de aanstelling van de kalief gescheiden is van de ba’yah, en dat dit de reden is waarom de kalief eerst wordt aangesteld en hem daarna de ba’yah wordt gegeven; men mag dit niet zeggen, omdat de ba’yah de methode is om de kalief aan te stellen en dit niet betekent dat het exact hetzelfde is als zijn aanstelling. Men zou ook niet moeten zeggen dat het verplicht is om eerst de kalief aan te stellen en zijn aanstelling te erkennen voordat men hem de ba’yah geeft, aangezien dit zou betekenen dat er een andere methode is voor het aanstellen van de kalief, waarbij de ba’yah slechts voor zijn gehoorzaamheid is, terwijl de overleveringen (Hadith) over de ba’yah allemaal aangeven dat dit de methode is om de kalief aan te stellen en er geen andere manier is. Overweeg zijn ﷺ uitspraak:
The opinion that the Messenger (saw) designated a specific person to become Khalifah after him contradicts and invalidates the generality and unrestricted nature of the pledge. Therefore, it cannot be said that this means that the ba’yah is the very way of appointing the Khalifah while the appointment of the Khalifah is separate to the ba’yah, this is why the Khalifah is appointed first & then the ba’yah is given to him; one should not say this because the ba’yah is the method of appointing the Khalifah and this does not mean that it is exactly the same as his appointment. Nor should one say that it is compulsory to first appoint the Khalifah and acknowledge his appointment before giving him the ba’yah as this would mean that there is another method for appointing the Khalifah such that the ba’yah is merely for his obedience, whereas the ahadith about the ba’yah all indicate that it is the method to appoint the Khalifah and there is no other way. Consider his (saw) statement:
“Wie sterft zonder een verbond om zijn nek”;
“Whoever dies without a pledge on his neck”;
De betekenis is vrij expliciet dat eenieder die sterft zonder zijn imam aan te stellen via de eed, [hiermee wordt bedoeld], en het betekent op geen enkele wijze eenieder die sterft zonder een imam te gehoorzamen. Dit geeft aan dat de Profeet ﷺ in deze overlevering (Hadith) de methode van het aanstellen van de kalief bedoelt en niet louter gehoorzaamheid. Overweeg ook zijn ﷺ uitspraak:
It is quite explicit in meaning that whoever dies without appointing his Imam via the pledge and it does not mean in any way whoever dies without obeying an Imam. This indicates that in this hadith the Prophet means the method of appointing the Khalifah and does not mean mere obedience. Also consider his (saw) statement:
“Wanneer er trouw aan twee kaliefen wordt beloofd, dood dan de laatste”;
“When the pledge is given to two Khalifahs, kill the latter”;
Dit is expliciet: als er twee kaliefen worden aangesteld, dood dan de latere van hen. Evenzo zijn alle overleveringen (Hadith) van de Profeet ﷺ expliciet in het feit dat dit de methode is voor het aanstellen van de kalief. De overleveringen (Hadith) van de Profeet ﷺ zijn expliciet in het feit dat zij niet louter gehoorzaamheid of onbeperkte (mutlaq) gehoorzaamheid betekenen; integendeel, zij betekenen het volgen van degene die als kalief is aangesteld, met de betekenis dat dit de methode is voor het aanstellen van de kalief. Verder is er niet één authentieke overlevering (Hadith), noch in narratie noch in betekenis, die een methode voor het aanstellen van de kalief aantoont anders dan de ba’yah.
This is explicit that if two Khalifahs are appointed, kill the later of them. Likewise all ahadith of the Prophet are explicit that it is the method of appointing the Khalifah. The ahadith of the Prophet are explicit in not meaning mere obedience or unrestricted (mutlaq) obedience; rather, they mean following the one appointed as the Khalifah with their meaning that this is the method of appointing the Khalifah. Further, there is not even one authenticated hadith, whether in narration or meaning, which demonstrates a method of appointing the Khalifah other than the ba’yah.
Ten tweede: Er zijn overleveringen (Hadith) overgeleverd van de Boodschapper ﷺ die erop wijzen dat er geschillen en twisten zullen ontstaan onder de mensen over het kalifaat en de strijd om de macht daarboven. Als er een tekst van de Boodschapper ﷺ was geweest met betrekking tot de aanstelling van een (specifieke) persoon, dan zou er geen geschil ontstaan in aanwezigheid van die tekst, of de Boodschapper ﷺ zou vermelden dat de mensen met die persoon zouden strijden. Terwijl de teksten kwamen met de mededeling dat de mensen onderling zouden strijden, en het verduidelijkte ook de methode om dit geschil op te lossen en de kwestie van het kalifaat te beslechten. Muslim overleverde in zijn Saheeh: Wahab bin Baqiyyat al-Wasiti vertelde mij dat Khalid bin Abdullah al-Juzairi ons vertelde van Abu Nadhra, van Abu Saeed al-Khudri, die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
Second: Ahadith have been narrated from the Messenger (saw) indicating that there will be disputes and contentions among people about the Khilafah and competition over it. If there was a text from the Messenger (saw) concerning the appointment of a (specific) person, there would not arise a dispute in the presence of that text or the Messenger (saw) would state that people would dispute with that person. Whereas the texts came saying that people would dispute between themselves and it also clarified the method to resolve this dispute and settle the issue of the Khilafah. Muslim narrated in his Saheeh: Wahab bin Baqiyyat al-Wasiti narrated to me that Khalid bin Abdullah al-Juzairi told us from Abu Nadhra from Abu Saeed al-Khudri who said: The Messenger of Allah (saw) said:
“Als de eed aan twee kaliefen wordt afgelegd, dood dan de laatste van hen.”
“If the pledge is given to two Khalifahs, kill the latter of them.”
Muslim zei ook in zijn Saheeh: Zuhayr bin Harb en Ishaq bin Ibrahim vertelden aan mij, waarbij Ishaq zei dat wij werden geïnformeerd en Zuhayr zei dat het aan ons werd overgeleverd door Jareer, van Al-‘Amash, van Zaid bin Wahhab, van Abdurrahman bin Abdurrabb al-Ka’aba, die zei: Ik ging de moskee binnen en Abdullah bin ‘Amru bin al-‘Aas zat in de schaduw van de Ka’aba met mensen om hem heen verzameld. Dus ik sloot mij bij hen aan en ging bij hem zitten. Hij zei: Wij waren met de Boodschapper van Allah ﷺ op een reis en we stopten bij een kampement toen een oproeper (mu’adhin) van de Boodschapper van Allah ﷺ de gezamenlijke gebedsoproep deed. Dus wij verzamelden ons allemaal voor de Boodschapper van Allah ﷺ, die zei:
Muslim also said in his Saheeh: Zuhayr bin Harb and Ishaq bin Ibrahim narrated to me, with Ishaq saying we were informed and Zuhayr said it was narrated to us by Jareer, from Al-‘Amash from Zaid bin Wahhab from Abdurrahman bin Abdurrabb al-Ka’aba who said: I entered the mosque and Abdullah bin ‘Amru bin al-‘Aas was seated in the shade of the Ka’aba with people gathered around him. So I joined them and sat with him. He said: We were with the Messenger of Allah (saw) in a voyage and we stopped at an encampment when an announcer (mu’adhin) of the Messenger of Allah (saw) announced the collective prayer. So we all gathered before the Messenger of Allah (saw) who said:
“Er was geen profeet voor mij, behalve dat het hem verplicht was zijn moslimgemeenschap (Ummah) te leiden naar het beste dat hij voor hen kende en hen te waarschuwen voor het slechtste dat hij voor hen kende, totdat hij zei: Wie een imam de eed heeft beloofd, door hem de hand te reiken en de vrucht van zijn hart te geven, dient hem naar vermogen te gehoorzamen. Als er een ander komt om met hem in strijd te gaan, sla dan de nek van die andere persoon door.”
“There was no Prophet before me except that it was obligatory upon him to guide his Ummah to the best that he knew for them and warn them of the worst he knew for them until he said: Whoever pledged an Imam, giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart, should obey him as much as he can. If another comes to dispute with him, strike the neck of the other person.”
Muslim overleverde ook in zijn Saheeh: Muhammad bin Bashar vertelde aan ons dat Muhammad bin Ja’far vertelde aan ons dat Shu’ba vertelde aan ons van Furrat al-Qazzaz van Abu Hazm, die zei: Ik verbleef vijf jaar bij Abu Hurayra en hoorde hem overleveren van de Profeet ﷺ, die zei:
Muslim also narrated in his Saheeh: Muhammad bin Bashar narrated to us that Muhammad bin Ja’far narrated to us that Shu’ba narrated to us from Furrat al-Qazzaz from Abu Hazm who said: I remained with Abu Hurayra for five years and heard him narrate from the Prophet (saw) who said:
“De kinderen van Israël hadden profeten die hun zaken regelden als politici (tasusuhum). Telkens wanneer een profeet stierf, werd hij opgevolgd door een ander. Er zal echter geen profeet na mij zijn, maar er zullen kaliefen zijn die vele zullen zijn. Zij zeiden: Wat gebiedt u ons? Hij zei: Vervul de eed, één na de ander.”
“The children of Israel had Prophets taking care of their affairs as politicians (tasusuhum). Whenever one Prophet died, another followed him. However, there will be no Prophet after me but there will be Khulafaa who will be many. They said: What do you command us? He said: Fulfil the pledge one after the other.”
Muslim overleverde in zijn Saheeh: Uthman bin Abu Shayba vertelde aan ons dat Yunus bin Abu Ya’fur aan hen vertelde van zijn vader, van Arfaja, die zei dat hij de Boodschapper van Allah ﷺ hoorde zeggen:
Muslim narrated in his Saheeh: Uthman bin Abu Shayba narrated to us that Yunus bin Abu Ya’fur narrated to them from his father from Arfaja who said he heard the Messenger of Allah (saw) saying:
“Wiegene vindt dat wanneer al jullie zaken onder één man zijn verenigd, hij de bedoeling heeft om rebellie aan te wakkeren of jullie eenheid te verdelen, dood hem.”
“Whoever finds when all your affairs have been united under one man, intending to incite rebellion or divide your unity, kill him.”
Dit betekent dat het kalifaat het recht is van alle moslims, zodanig dat iedereen er aanspraak op kan maken. Dit spreekt het (gezegde dat) de Boodschapper ﷺ een specifiek persoon heeft aangewezen om na hem de kalief te worden, tegen.
This means that the Khilafah is the right of all Muslims such that anyone can contend for it. This contradicts the (saying that) the Messenger (saw) nominated a specific person to be the Khalifah after him.
Derde: De overleveringen (Hadith) die het woord imam gebruikten om de kalief aan te duiden, kwamen in een onbepaalde vorm voor; en wanneer ze in een bepaalde vorm voorkwamen, kwamen ze ofwel bepaald voor met “de” (“al”) van de soort, ofwel in relatie tot een verzamelnaam. In de gevallen die bepaald voorkwamen met “al”, was het de “al” van de soort, op basis van het bewijs van de zin. De Boodschapper ﷺ zei:
Third: The ahadith which came with the word Imam denoting the Khalifah came with this word in an unspecified form; and when it came in an specified one, it either came specified with “the” (“al”) of the species or related to a collective noun. In the possibilities which came specified with “al”, it was the “al” of species by evidence of the sentence. The Messenger said:
“Wie een imam belooft”,
“Whoever pledges an Imam”,
“…stond tegenover een onrechtvaardige imam”,
“…stood against an unjust Imam”,
“er zullen imams na mij zijn.”
“there will be Imams after me.”
En hij zei:
And he said:
“De imam is degene die een hoeder (ra’i) is over de mensen en hij is verantwoordelijk voor zijn onderdanen”,
“The Imam is the one who is a guardian (ra’i) over the people and he is responsible for his citizens”,
“Voorwaar, de imam is een schild, achter wie zij strijden en door wie zij worden beschermd”
“Verily the Imam is a shield from behind whom they fight and by whom they are protected”
en hij zei:
and he said:
“…aan de imam van de moslims”,
“…to the Imam of the Muslims”,
“De beste van jullie imams”,
“The best of your Imams”,
“…de slechtste van jullie imams.”
“…the worst of your Imams.”
Al dit wijst erop dat de Boodschapper ﷺ de kwestie over wie de kalief na hem zou worden, ongespecificeerd heeft gelaten zonder hem aan te wijzen. Dit is expliciet in zijn indicatie dat de Boodschapper ﷺ geen specifiek persoon heeft aangewezen voor het kalifaat, maar het eerder als een recht voor alle moslims heeft gelaten. Wanneer je hieraan toevoegt dat sommige teksten in collectieve taal (jam’u) kwamen, wordt dit een duidelijke tekst in het ontkennen dat de imam een specifiek persoon is.
All this indicates that the Messenger (saw) left the issue concerning who would be the Khalifah after him unspecified without specifying him. This is explicit in its indication that the Messenger (saw) did not designate a specific person for the Khilafah but rather left it as a right for all Muslims. When you add to this that some texts came with the collective (jam’u) language, this becomes a clear text in negating the Imam being a specific person.
Vierde: De metgezellen (Sahabah) (ra) verschilden in hun tijd van mening over de personen die de kalief onder hen moesten zijn. Dit verschil onder personen is een bewijs dat de Boodschapper ﷺ geen specifieke persoon heeft aangewezen voor het kalifaat. Onder de mensen die van mening verschilden, behoren degenen van wie wordt gezegd dat de Boodschapper ﷺ hun kalifaat heeft aangekondigd, namelijk: Abu Bakr (ra) en Ali (ra). Ondanks hun meningsverschillen, heeft niemand van hen ooit beargumenteerd dat er een tekst van de Boodschapper ﷺ was dat het kalifaat voor hem was, noch beargumenteerde enige van de metgezellen (Sahabah) (ra) dat er een tekst was voor bepaalde mensen in het algemeen. Als er een tekst was geweest, zouden zij die tegen hen hadden gebruikt; dus hun onvermogen om met een tekst te argumenteren betekent dat er geen tekst is voor een specifieke persoon voor het kalifaat. Ook mag niemand zeggen dat er een tekst is die na hen bekend werd maar hen niet heeft bereikt, want wij nemen onze religie (Deen) van de metgezellen (Sahabah) (ra). Zij zijn degenen die de Qur'an en de overlevering (Hadith) aan ons hebben overgebracht. Dus als er geen tekst is, of welke tekst dan ook van de metgezellen (Sahabah) (ra), dan wordt deze op geen enkele wijze erkend. Wij nemen wat er van hen kwam en verwerpen wat er niet van hen kwam. In relatie tot de kwestie van een tekst voor een kalief na de Boodschapper ﷺ, zien we dat alle metgezellen (Sahabah) (ra) zonder uitzondering, inclusief Abu Bakr (ra) en Ali (ra), het eens waren over de afwezigheid van enige tekst voor een specifieke persoon voor het kalifaat, vanwege hun onvermogen om dit te vermelden ondanks de behoefte om te spreken en de noodzaak om de tekst te vermelden indien deze had bestaan. Dit duidt op de ongeldigheid van het aanwijzen van een persoon door de Boodschapper ﷺ voor het kalifaat. Men mag ook niet zeggen dat het niet vermelden van de tekst te wijten was aan de voorzichtigheid om de eenheid van de moslims te bewaren, want dit zou betekenen dat een regel van Allah wordt verborgen en niet wordt overgebracht op het moment dat dit dringend vereist was, in het bijzonder in een zo belangrijke zaak voor de moslims. Dit verbergen in de religie (Deen) van Allah is onmogelijk te komen van de metgezellen (Sahabah) (ra) van de Boodschapper van Allah ﷺ.
Fourth: The Sahabah (ra) differed in their time about the persons to be the Khalifah among them. This difference among persons is evidence that the Messenger (saw) did not designate a specific person for the Khilafah. Among the very people who differed are those of whom it is said that the Messenger enunciated upon their Khilafah, namely: Abu Bakr (ra) and Ali (ra). Despite their differences, none of them ever argued that there was a text from the Messenger (saw) that the Khilafah is for him nor did any of the Sahabah (ra) argue that there was a text for certain people in general. Were there any text, they would have argued with them; so their failure to argue using any text means that there is no text for a specific person for the Khilafah. Nor should anyone say that there is a text which was known after them but it did not reach them, because we take our deen from the Sahabah (ra). They are the ones who conveyed the Qur’an, and narrated the hadith, to us. So if there is no text or any text from the Sahabah (ra), then it is not recognised in any way. We take whatever came from them while throwing away whatever did not come from them. In relation to the issue of a text for a Khalifah after the Messenger (saw), we find that all the Sahabah (ra) without exception including Abu Bakr (ra) and Ali (ra) agreed upon the absence of any text for a specific person for the Khilafah due to their failure to mention this despite the need for speaking and the necessity for mentioning the text if it existed. This indicates the invalidity of the Messenger (saw) designating a person for the Khilafah. Nor should one say that the failure to mention the text was due to the precaution to preserve the unity of the Muslims for this means hiding a rule of Allah and not delivering it at the very time it was urgently required, particularly in such an important matter for the Muslims. This hiding in the deen of Allah is not possible to come from the Sahabah (ra) of the Messenger of Allah (saw).
Vijfde: Er zijn expliciete teksten gekomen dat de Boodschapper ﷺ geen kalief heeft aangesteld in de zin dat een specifiek persoon kalief na hem zou worden. Al-Bukhari overleverde van Abdullah bin Umar (vrede zij met hem), die zei: Er werd tegen Umar gezegd: "Zal u niet een kalief aanstellen?" Hij zei:
Fifth: There have come explicit texts that the Messenger (saw) did not appoint a Khalifah by the meaning that a specific person will be Khalifah after him. Al-Bukhari narrated from Abdullah bin Umar (ra) who said: It was said to Umar, will you not appoint a Khalifah? He said:
“Als ik een kalifaat instel, dan heeft degene die beter is dan ik een kalief aangesteld, namelijk Abu Bakr. En als ik dat niet doe, dan heeft degene die beter is dan ik dat niet gedaan, namelijk de Boodschapper van Allah ﷺ.”
“If I appoint a Khilafah, verily one better than me did appoint a Khalifah i.e. Abu Bakr. And if I do not, then one better than me did not i.e. the Messenger of Allah (saw).”
Muslim overleverde van bin Umar dat Umar bin al-Khattab (ra) zei:
Muslim narrated from bin Umar that Umar bin al-Khattab (ra) said:
“Voorwaar, Allah ‘azza wa jall zal de religie (Deen) beschermen. Als ik geen kalief aanstel, dan heeft de Boodschapper van Allah ﷺ voorwaar ook geen kalief aangesteld; en als ik wel een kalief aanstel, dan heeft Abu Bakr voorwaar ook een kalief aangesteld.”
“Verily Allah ‘azza wa jall will preserve the deen. If I do not appoint a Khalifah, verily the Messenger of Allah (saw) did not appoint; and if I do appoint, verily Abu Bakr did appoint.”
Dit is een duidelijke tekst dat de Boodschapper ﷺ geen kalief heeft aangesteld. Men zou ook niet moeten zeggen dat dit de mening van Umar is, want wanneer een metgezel (Sahabah) zegt: ‘De Boodschapper ﷺ deed dit of deed dit niet, of wij waren in zijn tijd zo of er was in zijn tijd zulk of hetgelijke’, dan is dit een overlevering (Hadith) die als bewijs wordt gebruikt en niet louter de visie van een metgezel. Bovendien zei Umar dit in het bijzijn en in het zicht van de metgezellen (Sahabah), en Ali was aanwezig en deze uitspraak bereikte hem en hij verzette zich er niet tegen, wat duidt op hun instemming met wat Umar overleverde.
This is a clear text that the Messenger (saw) did not appoint a Khalifah. Nor should one say that this is Umar’s opinion for when a companion says, ‘The Messenger (saw) did this or did not do this or we were in his time like this or there was in his time such and such’, this is a hadith used as evidence not merely a companion’s view. Moreover, Umar said this within the hearing and sight of the Sahabah (ra), and Ali (ra) was present and this statement reached him and he did not oppose it, which indicates their agreement upon what Umar (ra) narrated.
Dit alles is in het kader van het ontbreken van enige specifieke tekst die een specifiek persoon aanwijst voor het kalifaat. Wat betreft de teksten die worden aangevoerd door degenen die beweren dat er teksten zijn die een specifiek persoon aanwijzen, behoren tot deze teksten de teksten die worden aangevoerd om aan te geven dat de Boodschapper ﷺ Abu Bakr (ra) aanwees om na hem kalief te worden, terwijl anderen worden aangevoerd om aan te geven dat hij Ali (ra) aanwees als de kalief na hem. We moeten deze presenteren en hun inhoud verklaren.
This is all with respect to the absence of any specific text designating a specific person for the Khilafah. As for the texts brought by those who say that there are texts designating a specific person, among these texts are those brought to indicate that the Messenger appointed Abu Bakr (ra) to become Khalifah after him whereas others are brought to indicate that he appointed Ali (ra) as the Khalifah after him. We must present them and explain their contents.
Wat betreft de teksten die worden aangevoerd door hen die beweren dat de Boodschapper ﷺ Abu Bakr (moge Allah tevreden met hem zijn) heeft aangesteld, zijn deze verdeeld in twee delen: een deel waarin de Boodschapper ﷺ Abu Bakr (moge Allah tevreden met hem zijn) prijst, waarbij er niets is dat erop wijst dat de Boodschapper ﷺ hem heeft aangesteld. Het andere deel is een deel waarin sommigen door middel van deductie afleiden dat de Boodschapper ﷺ Abu Bakr (moge Allah tevreden met hem zijn) heeft aangesteld, terwijl anderen afleiden dat hij Abu Bakr (moge Allah tevreden met hem zijn) heeft genomineerd. Wij zullen hun model presenteren door enkele van deze teksten te tonen, met de opmerking dat geen van deze teksten de betekenis van lof overstijgt.
As for the texts brought by those who say the Messenger (saw) appointed Abu Bakr (ra), they are divided into two: One portion in which the Messenger (saw) praises Abu Bakr (ra) wherein there is nothing to indicate that the Messenger (saw) appointed him. The other portion is one wherein some deduce by deduction that the Messenger (saw) appointed Abu Bakr (ra) while others deduce that he nominated Abu Bakr (ra). We will present their model by presenting some of them, noting that none of them exceed the meaning of praise.
Al-Bukhari overleverde van Abu Saeed al-Khudri dat de Profeet ﷺ zei:
Al-Bukhari narrated from Abu Saeed al-Khudri that the Prophet (saw) said:
“Voorwaar, de meest welwillende mens jegens mij in zijn gezelschap en zijn rijkdom is Abu Bakr. Indien ik een intieme vriend (khaleel) mocht nemen naast mijn Heer, dan had ik Abu Bakr (ra) genomen, maar in plaats daarvan is er de broederschap van de Islam en de liefde daarvoor. Er mag geen enkele deur in de moskee open blijven staan, behalve de deur van Abu Bakr.”
“Verily the most gracious of people to me in his companionship and wealth is Abu Bakr. Were I to take an intimate friend (khaleel) other than my Lord, I would have taken Abu Bakr (ra) but instead there is the brotherhood of Islam and its love. There should not remain in the mosque any door but that it should be closed except for the door of Abu Bakr.”
Muslim heeft deze overlevering (Hadith) ook overgeleverd, maar met een andere bewoording, hoewel deze vergelijkbaar is met deze. Er staat niets in deze overlevering (Hadith) waardoor een persoon zou kunnen zeggen dat hij Abu Bakr (vrede zij met hem) als kalief heeft aangesteld. Alles wat het bevat is lof voor Abu Bakr (vrede zij met hem) van de Boodschapper ﷺ, en de Boodschapper ﷺ prees vele metgezellen bij naam. Er zijn overleveringen (Hadith) gekomen met lof voor Umar (vrede zij met hem), Uthman (vrede zij met hem), Ali (vrede zij met hem), Sa’d bin Abu Waqqas (vrede zij met hem), Talha (vrede zij met hem), Az-Zubayr (vrede zij met hem), Abu ‘Ubaydah bin al Jarrah (vrede zij met hem), Al-Hassan (vrede zij met hem) en Al-Hussein (vrede zij met hem), Zayd bin Haritha (vrede zij met hem), Usama bin Zayd (vrede zij met hem), Abdullah bin Ja’far (vrede zij met hem), Khadija (vrede zij met hem), Aisha (vrede zij met hem), Fatima (vrede zij met hem) de dochter van de Profeet ﷺ, Umm Salamah (vrede zij met hem), Bilal (vrede zij met hem) en anderen. Lof op zichzelf duidt op geen enkele wijze op een aanstelling als kalief.
Muslim also narrated this hadith but with different wording, although similar to these ones. There is nothing in this hadith to make a person say that he appointed Abu Bakr (ra) as Khalifah. All that it contains is praise for Abu Bakr (ra) from the Messenger (saw), and the Messenger (saw) praised many companions by name. There have come ahadith with praise for Umar (ra), Uthman (ra), Ali (ra), Sa’d bin Abu Waqqas (ra), Talha (ra), Az-Zubayr (ra), Abu ‘Ubaydah bin al Jarrah (ra), Al-Hassan (ra) and Al-Hussein (ra), Zayd bin Haritha (ra), Usama bin Zayd (ra), Abdullah bin Ja’far (ra), Khadija (ra), Aisha (ra), Fatima (ra) daughter of the Prophet (saw), Umm Salamah (ra), Bilal (ra) and others. Praise by itself does not in any way whatsoever indicate appointment to be Khalifah.
Wat betreft de overleveringen (Hadith) waaruit sommigen het kalifaat van Abu Bakr (ra) hebben afgeleid, dit zijn vier overleveringen (Hadith) die wij zullen presenteren en alles wat zij bevatten zullen verduidelijken. Deze overleveringen (Hadith) zijn:
As for the ahadith from which some deduced the Khilafah of Abu Bakr (ra), they are four ahadith which we will present and clarify all that they contain. These ahadith are:
Ten eerste: Al-Bukhari overleverde van Al-Qasim bin Muhammad (ra), die zei:
First: Al-Bukhari narrated from Al-Qasim bin Muhammad (ra) who said:
“Aisha zei: O mijn hoofd! Waarop de Boodschapper van Allah ﷺ zei: Als het zou gebeuren en ik zou leven, dan zou ik om jouw vergeving vragen en voor jou bidden. Aisha zei: Dat is een ernstige zaak. Bij Allah, ik geloof dat u mijn dood zou wensen, zodat u, als het zou gebeuren, de rest van uw dagen gelukkig getrouwd zou doorbrengen met een van uw vrouwen. De Profeet ﷺ zei: Integendeel, het is mijn hoofd dat zwaar is. Ik had de bedoeling of het plan om Abu Bakr en zijn zoon te laten komen om hem een belofte (‘ahd) te geven, zodat niemand erover zou spreken of een wens zou uiten. Toen zei ik dat Allah het zou afwijzen en de gelovigen het zouden voorkomen, of dat Allah het zou voorkomen en de gelovigen het zouden afwijzen.”
“Aisha said: O my head so the Messenger of Allah (saw) said: If it were to happen and I were alive, I would ask for you to be forgiven and pray for you. Aisha said: That is a serious matter. By Allah, I believe that you would like my death so that it if happened, you would spend the rest of your days wedded happily with some of your wives. The Prophet (saw) said: Rather it is my head which is heavy. I intended or planned to send for Abu Bakr and his son so as to give him a promise (‘ahd) so that no person will speak or a wisher wish. Then I said that Allah will reject and the believers prevent that or Allah will prevent and the believers reject.”
Muslim overleverde deze overlevering (Hadith) van Aisha (vrede zij met haar) met deze bewoording van haar: De Boodschapper van Allah ﷺ zei tegen mij tijdens zijn ziekte:
Muslim narrated this hadith from Aisha (ra) in this wording from her: The Messenger of Allah (saw) said to me in his illness:
“Roep voor mij je vader, Abu Bakr, en je broer, zodat ik een boek kan schrijven, want ik vrees dat een wensgever zal wensen of een spreker zal zeggen: ‘Ik ben beter (of ik heb voorrang)’. Maar Allah zal het verwerpen, en zo ook de gelovigen, behalve Abu Bakr.”
“Call for me your father, Abu Bakr, and your brother so that I write a book for I fear that a wisher will wish or a speaker say: I am better (or take precedence). But Allah will reject, and so the believers, except for Abu Bakr.”
Ten tweede: Al-Bukhari overleverde van Muhammad bin Jubayr bin Mut’im van zijn vader, die zei:
Secondly: Al-Bukhari narrated from Muhammad bin Jubayr bin Mut’im from his father who said:
“Een vrouw kwam naar de Profeet ﷺ en sprak met hem over iets; en hij beval haar om bij hem terug te keren. Zij zei: O Boodschapper van Allah, wat als ik kom en u niet aantref—alsof zij de dood bedoelde—toen zei hij: Als u mij niet aantreft, ga dan naar Abu Bakr.”
“A woman came to the Prophet (saw) and spoke to him about something; and he commanded her to return to him. She said: O Messenger of Allah, what if I came and did not find you—as if she meant death—so he said: If you do not find me, then go to Abu Bakr.”
Muslim overleverde deze overlevering (Hadith) van Muhammad bin Jubayr bin Mut’im van zijn vader, met de woorden:
Muslim narrated this hadith from Muhammad bin Jubayr bin Mut’im from his father in the words:
“Een vrouw vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ iets en hij beval haar om naar hem terug te keren. Zij zei: O Boodschapper van Allah ﷺ, wat als ik kom en u niet aantref — mijn vader zei: alsof zij de dood bedoelde — toen zei hij: Als u mij niet aantreft, ga dan naar Abu Bakr.”
“A woman asked the Messenger of Allah (saw) something and he commanded her to return to him. She said: O Messenger of Allah, what if I come and do not find you—My father said: As if she meant death—so he said: If you do not find me, then go to Abu Bakr.”
Ten derde: Al-Bukhari overleverde van Aisha (ra), de moeder der gelovigen,
Thirdly: Al-Bukhari narrated from Aisha (ra), the mother of the believers,
“Dat de Boodschapper van Allah ﷺ het mij vertelde tijdens zijn ziekte: Gebied Abu Bakr om de mensen te leiden in het gebed. Aisha zei: Ik zei: Wanneer Abu Bakr op uw plaats staat, horen de mensen hem niet vanwege zijn huilen, dus gebied Umar om het gebed te leiden. Hij zei: Gebied Abu Bakr om de mensen te leiden in het gebed. Aisha zei: Ik zei tegen Hafsa: Zeg dat wanneer Abu Bakr op uw plaats staat, de mensen hem niet horen, en zij deed dat. De Boodschapper van Allah ﷺ zei: Jullie zijn als de metgezellen van Yusuf. Gebied Abu Bakr om de mensen te leiden in het gebed. Hafsa zei tegen Aisha: Ik zal nooit enig goed bereiken door jou!”
“That the Messenger of Allah (saw) told me during his illness: Command Abu Bakr to lead the people in prayer. Aisha said: I said: When Abu Bakr stands in your place, people do not hear him for his crying so command Umar to lead prayers. He said: Command Abu Bakr to lead people in prayer. Aisha said: I said to Hafsa: Say that when Abu Bakr stands in your place, the people do not hear, and she did that. The Messenger of Allah (saw) said: You are like the companions of Yusuf. Command Abu Bakr to lead the people in prayer. Hafsa said to Aisha: I will never achieve any good through you!”
Vierde: Muslim overleverde van bin Abu Mulkiyya, die zei:
Fourthly: Muslim narrated from bin Abu Mulkiyya who said:
“Ik hoorde Aisha ﷺ aan de vraag gesteld worden: Wie zou de Boodschapper van Allah ﷺ als kalief hebben aangesteld na hem, indien hij dat zo had gewild? Zij zei: Abu Bakr. Er werd aan haar gevraagd: En wie na Abu Bakr? Zij zei: Umar. Er werd toen aan haar gevraagd: En wie na Umar? Zij zei: Abu ‘Ubaydah bin al-Jarrah, en zij hield daarop op.”
“I heard Aisha being asked: Whom would the Messenger of Allah (saw) have appointed as Khalifah after him had he so appointed? She said: Abu Bakr. She was asked: Then whom after Abu Bakr? She said: Umar. She was then asked: Then whom after Umar? She said: Abu ‘Ubaydah bin al-Jarrah, and she stopped at that.”
Al deze overleveringen (Hadith) zijn geen geschikte bewijzen voor het aanstellen van Abu Bakr (ra) als kalief door de Boodschapper ﷺ. De eerste overlevering (Hadith) wordt om twee redenen verworpen: de eerste is dat de Boodschapper ﷺ zei:
All these ahadith are not suitable evidence for the Messenger (saw) appointing Abu Bakr (ra) as Khalifah. The first hadith is rejected for two reasons: The first is that the Messenger (saw) said:
“Ik wenste of bedoelde”
“I wished or intended”
Maar hij deed dit niet, dus dit is geen bewijs. Want het bewijs is de uitspraak, handeling of stilzwijgende instemming van de Boodschapper ﷺ; alles wat anders is dan deze, wordt niet beschouwd als een bewijs uit de sharia. Ten tweede is Aisha (vrede zij met haar) de dochter van Abu Bakr, dus indien deze overlevering (Hadith) aanwezig was geweest, zou zij Abu Bakr (vrede zij met hem) hebben geïnformeerd. Hij zou er dan tegen hebben geprotesteerd toen hij naar de binnenplaats (saqeefa) ging om te debatteren met de helpers (Ansar) toen zij bijeenkwamen om trouw te zweren aan een kalief onder hen. Daarom is deze overlevering (Hadith) verworpen (mardud) en is deze ongeschikt als bewijs voor de aanstelling van Abu Bakr (vrede zij met hem) als kalief.
But he did not do so, so this is not an evidence. For the evidence is the Messenger’s (saw) saying, action or silent consent; anything other than these is not considered Shari’ah evidence. Secondly, Aisha (ra) is Abu Bakr’s daughter so were this hadith present she would have informed Abu Bakr (ra). Then he would have argued with it when he went to the courtyard (saqeefa) to contend with the Ansar when they gathered to pledge allegiance to a Khalifah amongst them. Therefore this hadith is rejected (mardud) and is unsuitable to be an evidence for the appointment of Abu Bakr (ra) as Khalifah.
Wat betreft de tweede overlevering (Hadith), deze geeft niet de aanstelling van Abu Bakr (moge Allah tevreden met hem zijn) als kalief (Khalifah) aan, omdat de vrouw zei: “Als ik u niet aantref”; het is dus juist dat zij hem niet aantrof vanwege zijn afwezigheid in een oorlog of een andere zaak. Er staat niets in dat erop wijst dat zij met haar woorden “Als ik u niet aantref” bedoelde dat u was overleden. De woorden die in de overlevering (Hadith) staan, “Alsof zij de dood bedoelde”, zijn de woorden van Jubayr en zijn begrip daarvan. Het bevel van de Boodschapper ﷺ aan haar om naar Abu Bakr (moge Allah tevreden met hem zijn) te gaan als zij kwam en hem niet aantrof, is dus geen bewijs voor de aanstelling van Abu Bakr (moge Allah tevreden met hem zijn) als kalief (Khalifah) na de Boodschapper ﷺ. Zelfs als wij gedwongen zouden worden haar begrip te interpreteren als de dood, zouden deze woorden nog steeds Abu Bakr niet aanwijzen als kalief (Khalifah) na hem ﷺ. Wat betreft de derde overlevering (Hadith), dit is de aanstelling over het gebed en niets anders. Aanstelling over het gebed betekent geen aanstelling in gezag (Hukm). Wat betreft hun uitspraak: “De Boodschapper van Allah ﷺ was tevreden met hem in een zaak van de religie (Deen), dus moeten wij niet tevreden met hem zijn in een zaak van de wereld (dunya)”; dit is hun begrip, en het is onjuist omdat er een groot verschil is tussen het gebed en het bestuur. Niet iedereen die geschikt is om een leider (imam) te zijn in het gebed, is geschikt om een leider te zijn in het bestuur. Bovendien is de tekst specifiek voor het gebed, dus het omvat geen andere zaken, noch mag het worden geïnterpreteerd als andere zaken vanwege de specificiteit (khususiyya) van de tekst.
As for the second hadith, it does not indicate the appointment of Abu Bakr (ra) as Khalifah because the woman said: “If I did not find you”; so it is correct that she failed to find him due to his absence in a war or any other matter. There is nothing in it to indicate that she meant by her words “If I did not find you” that you had died. The words which came in the hadith “As if she meant death” are the words of Jubayr and his understanding. So the Messenger’s command for her to go to Abu Bakr (ra) if she came and did not find him is no proof for the appointment of Abu Bakr (ra) as Khalifah after the Messenger (saw). Even if we were compelled to take her understanding to mean death, these words still would not designate Abu Bakr as Khalifah after him (saw). As for the third hadith, this is the appointment over prayer and nothing else. Appointment over prayer does not mean appointment in authority (hukm). As for their statement: “The Messenger of Allah was pleased with him in a matter of the deen, so should we not be pleased with him in a matter of the world (dunya)”; this is their understanding, and it is erroneous because there is a large difference between prayer and ruling. Not all who are suitable to become a leader (Imam) in prayer are suitable to be a leader in ruling. Moreover, the text is specific to prayer so it does not encompass other things, nor should it be taken to mean other things due to the specificity (khususiyya) of the text.
Wat betreft de vierde overlevering (Hadith), deze wordt niet beschouwd als een overlevering (Hadith) aangezien het niets overbrengt van de Boodschapper ﷺ; het is eerder de mening van Aisha. De mening van de metgezellen (Sahabah) is geen bewijs en wordt niet beschouwd als bewijs voor de sharia, dus deze (uitspraak) wordt verworpen omdat het geen overlevering (Hadith) is en geen waarde heeft in relatie tot de regels van de sharia.
As for the fourth hadith, it is not considered a hadith as it does not relate anything from the Messenger (saw); rather it is Aisha’s opinion. The Sahabah’s opinion is not a proof nor considered Shari’ah evidence, so this (statement) is rejected as it is not a hadith and has no value in relation to the Shari’ah rules.
Dit heeft betrekking op de overleveringen (Hadith) die worden gepresenteerd door degenen die pleiten voor de benoeming van Abu Bakr als kalief. Wat betreft de overleveringen (Hadith) die worden gepresenteerd door degenen die zeggen dat de Boodschapper ﷺ Ali (vrede zij met hem) heeft benoemd, zijn deze in drie categorieën onder te verdelen: een categorie waarin de Boodschapper ﷺ onze meester Ali (moge Allah tevreden met hem zijn) prees, een categorie waarin sommigen hebben afgeleid dat de Boodschapper ﷺ Ali (moge Allah tevreden met hem zijn) heeft benoemd, en een categorie die naar voren is gekomen onder degenen die deze overleveringen (Hadith) als bewijs gebruikten om te zeggen dat er een duidelijke tekst bestaat dat de Boodschapper ﷺ Ali (moge Allah tevreden met hem zijn) als de kalief heeft benoemd.
This is in relation to the ahadith presented by those who argue for Abu Bakr’s appointment as Khalifah. As for the ahadith presented by those who say the Messenger (saw) appointed Ali (saw), they are of three categories: A category in which the Messenger (saw) praised our master Ali (ra), a category in which some have deduced that the Messenger (saw) appointed Ali (ra), and a category which came up among the ones who used these ahadith as evidence to say that there exists clear text that the Messenger (saw) appointed Ali (ra) as the Khalifah.
Wat betreft de eerste categorie waarin de Boodschapper ﷺ Ali (ra) prees, zullen wij een model hiervan presenteren door enkele van de overleveringen (Hadith) te noemen, terwijl de andere niet verder gaan dan de betekenis van lof.
As for the first category in which the Messenger (saw) praised Ali (ra), we will present a model from them by mentioning some of the ahadith and the others don't exceeding the meaning of praise.
Al-Bukhari overleverde van Sahl bin S’ad (ra)
Al-Bukhari narrated from Sahl bin S’ad (ra)
“Dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: Morgen zal ik de vlag (rayah) geven aan iemand door wiens handen Allah zal overwinnen. Hij zei: De mensen brachten de nacht door met nadenken over wie deze aan hem gegeven zou worden. Toen de mensen wakker werden, gingen zij vroeg in de ochtend naar de Boodschapper van Allah ﷺ in de hoop dat deze aan hen gegeven zou worden, maar hij zei: Waar is Ali bin Abi Talib? Zij zeiden: Zijn ogen doen pijn, o Boodschapper van Allah ﷺ. Hij zei: Laat hem naar mij komen. Toen hij kwam, spuugde hij in zijn ogen en bad hij voor hem. Hij was genezen alsof hij nooit pijn had gehad, en hij gaf hem de vlag.”
“That the Messenger of Allah (saw) said: I will give the flag (rayah) tomorrow to someone by whose hands Allah will conquer. He said: So the people spent the night thinking which one of them it would be given to. When people woke up, they went early in the morning to the Messenger of Allah (saw) hoping it would be given to them, but he said: Where is Ali bin Abi Talib? They said: His eyes are paining O Messenger of Allah. He said: Send for him to come to me. When he came, he spit in his eyes and prayed for him. He was cured as if he never had pain, and he gave him the flag.”
Muslim overleverde deze overlevering (Hadith) van Abu Hurairah met de woorden:
Muslim narrated this hadith from Abu Hurairah with the words:
“De Boodschapper van Allah ﷺ zei op de dag van Khayber: Ik zal deze vlag geven aan iemand die van Allah en Zijn Boodschapper houdt, door wiens handen Allah zal overwinnen.” Umar bin al-Khattab zei: “Ik had nooit leiderschap gewenst, behalve op die dag.” Hij zei: “Ik stelde het mij voor in de hoop dat ik hiervoor geroepen zou worden.” Hij zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ riep Ali bin Abi Talib en gaf hem de vlag.”
“The Messenger of Allah (saw) said on the day of Khayber: I will give this flag to someone who loves Allah and His Messenger by whose hands Allah will conquer. Umar bin al-Khattab said: I had never wished for leadership except for that day. He said: I visualised it hoping that i would be called for it. He said: The Messenger of Allah (saw) called Ali bin Abi Talib and gave him the flag.”
Al-Bukhari overleverde in het hoofdstuk over de deugden van Ali (vrede zij met hem) dat de Boodschapper van Allah ﷺ tot Ali (vrede zij met hem) zei:
Al-Bukhari narrated in the chapter of virtues of Ali (ra) that the Messenger of Allah (saw) said to Ali (ra):
“Jij bent van mij en ik ben van jou.”
“You are of me and I am of you.”
Muslim overleverde van ‘Amir Bin S’ad bin Abi Waqqas (ra) van zijn vader, die zei: Muawiya bin Abu Sufyan (ra) beval S’aad (ra) met de woorden: "Wat heeft je ervan weerhouden om Abu Turab (ra) te beledigen?" Hij zei: "Wanneer ik mij drie (zaken) herinner die de Boodschapper van Allah ﷺ over hem heeft gezegd, zal ik hem nooit beledigen. Dat ik zelfs maar één van deze zou hebben, is mij geliefder dan rode kamelen. De Boodschapper van Allah ﷺ liet hem achter bij sommige van zijn militaire expedities, waarna Ali (ra) tegen hem zei: 'O Boodschapper van Allah ﷺ, heb je mij achtergelaten bij vrouwen en kinderen?' De Boodschapper van Allah ﷺ zei tegen hem:"
Muslim narrated from ‘Amir Bin S’ad bin Abi Waqqas (ra) from his father who said: Muawiya bin Abu Sufyan (ra) commanded S’aad (ra) saying: What has prevented you from insulting Abu Turab (ra)? He said: When I remember three (things) which the Messenger of Allah (saw) said of him, I will never insult him. That I should have even one of these is more beloved to me than red camels. The Messenger of Allah (saw) left him behind in some of his war expeditions, so Ali (ra) said to him: O Messenger of Allah (saw), have you left me behind with women and children? The Messenger of Allah (saw) said to him:
“Ben je niet tevreden om dezelfde status naast mij te hebben als de status van Harun naast Musa, behalve dat er geen profeet na mij is?”
“Are you not pleased to be in the same status next to me like the status of Harun next to Musa, except that there is no Prophet after me.”
Ik heb hem ook horen zeggen op de dag van Khayber:
I also heard him say on the day of Khayber:
‘Ik zal de vlag geven aan een man die van Allah en Zijn Boodschapper houdt, en van wie Allah en Zijn Boodschapper ﷺ houden.’
‘I will give the flag to a man who loves Allah and His Messenger, and whom Allah and His Messenger love.
Hij zei: Wij bewogen daarvoor en hij zei:
He said: We moved for it and he said:
“Roep Ali, dus hij werd gebracht en hij had pijn aan zijn ogen. Hij spuugde in zijn ogen en gaf hem de vlag, en Allah overwon door hem.”
“Call Ali, so he was brought and he had sore eyes. He spit in his eyes and gave him the flag, and Allah conquered through him.’
En toen dit vers werd geopenbaard:
And when this verse was revealed:
Zeg: "Kom, laten wij onze zonen en uw zonen [TMQ 3:61],"
Say: Come and let us call our sons and your sons [TMQ 3:61],
De Boodschapper van Allah ﷺ riep Ali (vrede zij met hem), Fatima (vrede zij met hem), Hassan (vrede zij met hem) en Husain (vrede zij met hem) en zei:
The Messenger of Allah (saw) called Ali (ra), Fatima (ra), Hassan (ra) and Husain (ra) and said:
“O Allah, dit is mijn familie.”
‘O Allah, this is my family.’”
Muslim overleverde van Sahl bin S’aad, die zei: Een man uit de familie van Marwan werd (als heerser) aangesteld over Madinah. Hij zei: Hij riep Sahl bin S’aad en beval hem om Ali (vrede zij met hem) te beledigen. Hij zei: Sahl weigerde, waarna er tegen hem werd gezegd: Als je weigert, zeg dan: Moge Allah Abu Turab (vrede zij met hem) vervloeken. Sahl zei: Er is geen naam die geliefder voor mij is dan Abu Turab (vrede zij met hem), en hij was blij wanneer hij ermee werd aangeroepen. Er werd tegen hem gezegd: Vertel ons het voorval waardoor hij Abu Turab (vrede zij met hem) werd genoemd, waarop hij zei: De Boodschapper van Allah ﷺ kwam naar het huis van Fatima en vond hem niet in het huis, waarna hij zei:
Muslim narrated from Sahl bin S’aad who said: A man from the family of Marwan was appointed (as ruler) over Madinah. He said: He called Sahl bin S’aad and commanded him to insult Ali (ra). He said: Sahl refused, so it was said to him: If you refuse, then say: Allah curse Abu Turab (ra). Sahl said: Ali (ra) has no name more beloved to me than Abu Turab (ra), and he would be pleased when called by it. It was said to him: Inform us of the incident as to why he was called Abu Turab (ra), so he said: The Messenger of Allah (saw) came to Fatima’s house and did not find him in the house, so he said:
“Waar is de zoon van uw oom?” Zij zei: Er was iets tussen hem en mij gebeurd, en hij maakte mij boos en vertrok zonder het mij te vertellen. De Boodschapper van Allah ﷺ zei toen tegen iemand: “Ga uitzoeken waar hij is.” Hij kwam terug en zei: O Boodschapper van Allah ﷺ, hij rust in de moskee. De Boodschapper van Allah ﷺ kwam toen naar hem toe terwijl hij lag te rusten. Zijn mantel was van zijn lichaam gevallen en er was vuil op hem terechtgekomen, dus de Boodschapper van Allah ﷺ begon het van hem af te vegen terwijl hij zei: “Sta op, o Abu Turab.”
“Where is the son of your paternal uncle?” She said: There was something between him and me, and he made me angry and left without telling me. So the Messenger of Allah (saw) said to someone: “Go find out where he is.” He came back and said: O Messenger of Allah, he is resting in the mosque. So the Messenger of Allah (saw) came to him while he was reclining. His cloak had fallen from his body and dirt had touched him, so the Messenger of Allah (saw) began wiping it off him while saying: “Stand up, O Abu Turab.”
Muslim overleverde van ‘Adiyy bin Thabit, van Dharr, die zei: Ali ﷺ zei:
Muslim narrated from ‘Adiyy bin Thabit from Dharr who said: Ali said:
“Bij Hem die het zaadje splijt en iets levends heeft geschapen, gaf de Profeet ﷺ mij de belofte dat niemand behalve een gelovige van mij zou houden, en niemand behalve een hypocriet een wrok tegen mij zou koesteren..”
“By Him Who split up the seed and created something living, the Prophet (may peace and blessings be upon him) gave me a promise that no one but a believer would love me, and none but a hypocrite would nurse grudge against me..”
Er staat niets in deze overleveringen (Hadith) waardoor men zou kunnen zeggen dat de Boodschapper ﷺ Ali (ra) heeft aangesteld als kalief na hem. De overlevering (Hadith) van Khayber is een lofprijs van de Boodschapper van Allah ﷺ. De uitspraak van de Boodschapper ﷺ tegen Ali (ra):
There is nothing in these ahadith to make someone say that the Messenger (saw) appointed Ali (ra) to be Khalifah after him. The hadith of Khayber is praise from the Messenger of Allah. The Messenger’s (saw) statement to Ali (ra):
“Jij bent van mij en ik ben van jou”
“You are of me and I am of you”
Het is een lofprijs van de Boodschapper van Allah ﷺ. Wat betreft de overlevering (Hadith) van S’aad waarin kwam:
Is a praise from the Messenger of Allah (saw). As for the hadith of S’aad in which came:
“Ben je niet tevreden met de status die jij voor mij hebt, zoals die van Harun met Musa,”
“Are you not pleased to have the status before me as that of Harun with Musa”,
Dit onderwerp zal worden besproken in de tweede categorie van de overleveringen (Hadith) over dit thema. Daarin staat ook de overlevering (Hadith) van Khayber, wat een lofprijs is, waarin staat dat Ali (ra), Fatima (ra), Hassan (ra) en Husain (ra) zijn familie zijn, wat een lofprijs is, en de overlevering (Hadith) van Sahl bin S’ad is een lofprijs. Net zoals de Boodschapper van Allah ﷺ Ali (ra) prees, prees hij ook anderen onder zijn metgezellen (Sahabah) (ra). De lof van de Boodschapper ﷺ voor een persoon geeft op geen enkele wijze zijn benoeming aan.
This subject will be discussed in the second category of the ahadith on the topic. In it is also the hadith of Khayber which is a praise and in it is that Ali (ra), Fatima (ra), Hassan (ra) and Husain (ra) are his family which is a praise, and the hadith of Sahl bin S’ad is a praise. Just like the Messenger of Allah (saw) praised Ali (ra), he also praised others among his Sahabah (ra). The Messenger’s praise for a person does not in any way indicate his appointment.
Wat betreft de tweede categorie van overleveringen (Hadith), zijnde die waaruit sommigen hebben afgeleid dat de Boodschapper ﷺ tekstueel heeft verklaard dat Ali de kalief na hem zou zijn, deze worden samengevat in deze vier teksten: 1- Al-Bukhari overleverde van Mus’ab bin S’ad van zijn vader
As for the second category of ahadith which are those from which some deduced that the Messenger (saw) stated textually that Ali would be the Khalifah after him, they are summarised in these four texts:- 1- Al-Bukhari narrated from Mus’ab bin S’ad from his father
“Dat de Boodschapper van Allah ﷺ vertrok naar Tabuk en Ali aanstelde, waarna hij zei: Laat u mij achter bij vrouwen en kinderen? Hij zei: Ben je niet tevreden om dezelfde status te hebben als Harun had met Musa, behalve dat er geen Profeet na mij is?”
“That the Messenger of Allah (saw) left for Tabuk and appointed Ali, so he said: Do you leave me behind along with women and children? He said: Are you not pleased to have the same status with me as Harun had with Musa, except that there is no Prophet after me?”
Muslim overleverde van ‘Amir bin S’ad bin Abi Waqqas (ra) van zijn vader, die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei tegen Ali (ra):
Muslim narrated from ‘Amir bin S’ad bin Abi Waqqas (ra) from his father who said: The Messenger of Allah (saw) said to Ali (ra):
“Jij bent voor mij wat Harun voor Musa was, behalve dat er geen Profeet na mij is ﷺ.”
“You are to me of the same status as Harun was to Musa, except that there is no Prophet after me.”
En Muslim overleverde van Ibrahim bin S’ad, van S’ad, dat de Profeet ﷺ tot Ali (vrede zij met hem) zei:
And Muslim narrated from Ibrahim bin S’ad from S’ad that the Prophet (saw) said to Ali (ra):
“Ben je niet tevreden om dezelfde relatie met mij te hebben als Harun met Musa had?”
“Are you not pleased to have the same relation with me as Harun had with Musa”
Ibn Ishaq overleverde dat hij zei: De Boodschapper van Allah ﷺ liet Ali bin Abi Talib (vrede zij met hem) achter om zijn familie te verzorgen en te overzien. De hypocrieten begonnen valse geruchten te verspreiden en zeiden tegen hem dat: Hij ﷺ hem niet had achtergelaten behalve om de reden dat het zwaar voor hem was en zodat het voor hem gemakkelijk zou worden. Toen de hypocrieten dat zeiden, nam Ali bin Abi Talib (vrede zij met hem) zijn wapens en vertrok hij totdat hij de Boodschapper van Allah ﷺ ontmoette, die kampte bij Al-Jarf, en zei: O Profeet van Allah ﷺ, de hypocrieten beweerden dat U mij achterliet omdat het zwaar voor mij was en om het voor mij gemakkelijk te maken. Hij zei:
Ibn Ishaq narrated by saying: The Messenger of Allah (saw) left behind Ali bin Abi Talib (ra) to look after and supervise his family. The hypocrites started spreading false rumors and said to him that: He (saw) did not leave him behind except for the reason that it was hard on him and so that it could become easy for him. When the hypocrites said that, Ali bin Abi Talib (ra) took his weapons and moved out until he met the Messenger of Allah (saw) who was encamped at Al-Jarf and said: O Prophet of Allah (saw), the hypocrites claimed that you left me behind because it was hard for me and to make it easy for me. He said:
“Zij hebben gelogen; integendeel, ik heb jullie achtergelaten vanwege wat ik achter mij heb gelaten, dus keer terug en houd namens mij toezicht op mijn familie en jullie familie. Ben je niet tevreden, o Ali, om dezelfde status voor mij te hebben als Harun voor Musa had, behalve dat er geen Profeet na mij is?”
“They lied; rather I left you behind due to what I left behind me so return and supervise my family and your family on my behalf. Are you not pleased, O Ali, to have the same status before me as Harun had before Musa except that there is no Prophet after me?”
Dus Ali keerde terug naar Madinah en de Boodschapper van Allah ﷺ vervolgde zijn reis. As-Sayyid Abd al-Husain Sharaf ud-Deen vermeldde het volgende in het boek “Al-Muraja’at”: “De overlevering (Hadith) van Jabir bin Abdullah die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
So Ali returned to Madinah and the Messenger of Allah (saw) continued on his journey. As-Sayyid Abd al-Husain Sharaf ud-Deen mentioned the following in the book “Al-Muraja’at ”: “The hadith of Jabir bin Abdullah who said: The Messenger of Allah (saw) said:
"O Ali, voorwaar het is voor jou in de moskee toegestaan wat voor mij toegestaan is, en jouw relatie met mij is zoals die van Harun met Musa, behalve dat er geen Profeet na mij is."
O Ali, verily it is allowed for you in the mosque what is allowed for me, and your relation with me is that of Harun with Musa except that there is no Prophet after me.”
2. Muslim overleverde (Hadith) van Yazid bin Hayyan die zei: Ik ging samen met Husain bin Sabra en Umar bin Muslim naar Zayd bin Arqam (vrede zij met hem). Toen we bij hem zaten, zei Husain tegen hem: “Voorwaar, o Zayd, u heeft veel goed ontmoet. U heeft de Boodschapper van Allah ﷺ gezien, zijn overlevering (Hadith) gehoord, met hem gevochten en achter hem gebeden. Voorwaar, o Zayd, u heeft veel goed ontmoet. Vertel ons daarom, o Zayd, over wat u van de Boodschapper van Allah ﷺ heeft gehoord.” Hij zei: O zoon van mijn broer, bij Allah, ik ben oud geworden en mijn tijd is genaderd. Ik ben een deel van datgene wat ik van de Boodschapper van Allah ﷺ heb begrepen vergeten, dus aanvaak wat ik u vertel en dwing mij niet tot datgene wat ik niet vertel.” Daarna zei hij: De Boodschapper van Allah ﷺ stond op een dag voor ons terwijl hij sprak bij de wateren die bekend staan als Khum, tussen Makkah en Madinah. Hij dankte Allah, prees Hem, spoorde aan en herinnerde, en zei toen:
2. Muslim narrated from Yazid bin Hayyan who said: I left with Husain bin Sabra and Umar bin Muslim to Zayd bin Arqam (ra). When we sat with him, Husain said to him: “Verily, O Zayd, you met a great deal of good. You saw the Messenger of Allah (saw), heard his hadith, fought with him and prayed behind him. Verily, O Zayd, you met a great deal of good. So relate to us, O Zayd, of what you heard from the Messenger of Allah (saw). He said: O son of my brother, by Allah I have become old and my time has approached. I have forgotten some of that, which I understood from the Messenger of Allah (saw), so accept whatever I relate to you and do not force me on that which I do not relate. Then he said: The Messenger of Allah (saw) stood one day before us speaking at the waters known as Khum between Makkah and Madinah. He thanked Allah, praised Him, exhorted and reminded then said:
"Nu naar ons doel. O mensen, ik ben een menselijk wezen. Ik sta op het punt een boodschapper (de engel des doods) van mijn Heer te ontvangen en ik, als antwoord op de roep van Allah, (zou afscheid van u nemen), maar ik laat twee zware zaken onder u achter: de ene is het Boek van Allah, waarin leiding en licht is, dus houd vast aan het Boek van Allah en houd u eraan. Hij spoorde (ons) aan (om vast te houden) aan het Boek van Allah en zei toen: De tweede zijn de leden van mijn gezin; ik herinner u (aan uw plichten) jegens de leden van mijn familie. Hij (Husain) zei tegen Zaid: Wie zijn de leden van zijn gezin? Zijn zijn vrouwen niet de leden van zijn familie? Waarop hij zei: Zijn vrouwen zijn de leden van zijn familie (maar hier) zijn de leden van zijn familie degenen voor wie de acceptatie van armenbelasting (Zakah) verboden is. En hij zei: Wie zijn zij? Waarop hij zei: 'Ali en het nageslacht van 'Ali, 'Aqil en het nageslacht van 'Aqil en het nageslacht van Ja'far en het nageslacht van 'Abbas. Husain zei: Dit zijn degenen voor wie de acceptatie van armenbelasting (Zakah) verboden is. Zaid zei: Ja."
" Now to our purpose. O people, I am a human being. I am about to receive a messenger (the angel of death) from my Lord and I, in response to Allah's call, (would bid good-bye to you), but I am leaving among you two weighty things: the one being the Book of Allah in which there is right guidance and light, so hold fast to the Book of Allah and adhere to it. He exhorted (us) (to hold fast) to the Book of Allah and then said: The second are the members of my household I remind you (of your duties) to the members of my family. He (Husain) said to Zaid: Who are the members of his household? Aren't his wives the members of his family? Thereupon he said: His wives are the members of his family (but here) the members of his family are those for whom acceptance of Zakat is forbidden. And he said: Who are they? Thereupon he said: 'Ali and the offspring of 'Ali, 'Aqil and the offspring of 'Aqil and the offspring of Ja'far and the offspring of 'Abbas. Husain said: These are those for whom the acceptance of Zakat is forbidden. Zaid said: Yes.”
As-Sayyid Abd al-Husain Sharaf ud-Deen vermeldde in zijn boek “Al-Muraja’at” deze overlevering (Hadith) via de volgende narratie die At-Tabarani overleverde via een keten waarvan de authenticiteit unaniem wordt aanvaard, van Zayd bin Arqam (vrede zij met hem), die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ sprak bij Ghadeer Khum onder enkele bomen en zei:
As-Sayyid Abd al-Husain Sharaf ud-Deen mentioned in his book “Al-Muraja’at” this hadith via the following narration which At-Tabarani narrated through a chain whose authenticity is unanimously accepted from Zayd bin Arqam (ra) who said: The Messenger of Allah (saw) spoke at Ghadeer Khum underneath some trees and said:
“O mensen, het is bijna zo dat ik zal worden geroepen en ik zal antwoorden (wijzend op de dood). Voorwaar, ik zal verantwoording moeten afleggen en jullie zullen verantwoording moeten afleggen, dus wat zullen jullie zeggen? Zij zeiden: Wij zullen getuigen dat u heeft overgebracht, heeft gestreden en heeft geadviseerd, dus moge Allah u het beste belonen. Hij zei: Getuigen jullie niet dat er geen godheid is behalve Allah en dat Muhammad ﷺ Zijn dienaar en Boodschapper is, dat het Paradijs waar is en het Vuur waar is, dat de dood waar is en de opstanding na de dood waar is, dat het Uur (van het Oordeel) zonder enige twijfel zal komen, en dat Allah allen uit hun graven zal doen opstaan? Zij zeiden: Ja, wij getuigen. Toen zei hij: O mensen, voorwaar Allah is mijn Beschermer en ik ben de beschermer van de gelovigen, zodanig dat ik voor hen voorrang heb op hun eigen zelf. Wie mij als zijn beschermer neemt, dan is deze zijn beschermer—bedoelende Ali. O Allah, bevriend degene die hem bevriendt en maak tot vijand degene die hem als vijand neemt. Toen zei hij: O mensen, voorwaar ik zal jullie verlaten en jullie zullen mij vinden bij de Cistern, een bekken dat wijder is dan de afstand van Basra naar Sana’a. Daarin zijn bekers van zilver in het aantal van de sterren. Voorwaar, ik zal jullie vragen wanneer jullie voor mij verschijnen over de twee zware zaken, hoe jullie voor hen hebben gezorgd na mij. De zwaardere en grotere is het Boek van Allah ‘azza wa jalla, waarvan één (oorzaak) in de handen van Allah is en de andere in jullie handen. Houd er stevig aan vast zodat jullie niet dwalen of veranderen, en mijn Ahl al-Bayt (huisgenoten), de mensen van mijn huis. Voorwaar, de Vriendelijke & Alwetende (SWT) heeft mij medegedeeld dat zij nooit gescheiden zullen zijn totdat zij voor mij verschijnen bij de cistern (bron)”
“O people, it is about to be that I am called and I will respond (indicating death). Verily, I am accountable and you are accountable, so what will you say? They said: We will testify that you conveyed, struggled and advised so may Allah recompense you well. He said: Do you not bear witness that there is no deity but Allah and Muhammad is His slave and Messenger, that Paradise is true and Hellfire is true, that death is true and resurrection after death is true, that the Hour (of Judgement) will come without any doubt, and that Allah will resurrect all those in their graves? They said: Yes, we do bear witness. Then he said: O people, verily Allah is my Patron and I am the patron of the believers such that I take precedence before them over their own selves. Whoever takes me as his patron then this one is his patron—meaning Ali. O Allah, befriend whoever befriends him and take as enemy whoever takes him as an enemy. Then he said: O people, verily I will leave you and you will find me at the Cistern, a cistern wider than the distance from Basra to Sana’a. In it are tumblers of silver the number of stars. Verily I will ask you when you come before me on the two weighty things, how you took care of them after me. The weightier and greater one is the Book of Allah ‘azza wa jalla, a (sabab) of which one end is in the hands of Allah and the other in your hands. Hold tightly to it so that you do not go astray or change, and my Utra (household), the people of my house. Verily The Kind & All-Knowing (swt) has informed me that they will never seperate until they come before me at the cistern (fountain)”
(Dit is het einde van wat As-Sayyid Abd al-Husain Sharaf ud-Deen vermeldde). En Shaikh Abd al-Husain Ahmad Al-Ameeni An-Najafi verklaarde het volgende in zijn boek “Al Ghadeer”: “Toen hij zijn aanbiddingsrituelen had voltooid, d.w.z. de Profeet ﷺ, en vertrok naar Madinah, samen met de genoemde groep(en) mensen, bereikte hij Ghadeer Khum in Al-Jahfa waar de wegen zich splitsen voor de mensen van Madinah, Egypte en Irak. Dit was de 15e dag van Dhul-Hijja en Jibril, de betrouwbare, daalde naar hem neer van Allah (SWT) met Zijn zeggen:
(This is the end of what As-Sayyid Abd al-Husain Sharaf ud-Deen mentioned). And Shaikh Abd al-Husain Ahmad Al-Ameeni An-Najafi stated the following in his book “Al Ghadeer”: “When he finished his rites of worship i.e. the Prophet (saw) and left for Madinah, together with the mentioned group(s) of people, he reached Ghadeer Khum in Al-Jahfa where the roads branch for the people of Madinah, Egypt and Iraq. This was the 15th day of Dhul-Hijja and Jibril, the trustworthy, descended to him from Allah (swt) with His saying:
“O Boodschapper ﷺ, geef over wat u van uw Heer is geopenbaard” [TMQ 5:67]
‘O Messenger, deliver what was revealed to you from your Lord” [TMQ 5:67]
En Hij beval hem om Ali (vrede zij met hem) te laten opstaan, zodat de mensen zouden weten en geïnformeerd zouden worden over wat er was geopenbaard betreffende zijn beschermheerschap en de plicht tot gehoorzaamheid aan iedereen. De eerste mensen waren dicht bij Al-Jahfa, dus de Boodschapper van Allah ﷺ beval degenen die waren vertrokken om terug te keren en sloot degenen die op die plaats waren vertraagd in, en hij verbood de mensen om onder de vijf grote bomen te kampen. Toen de mensen hun kamp hadden opgeslagen en degenen onder hen (de bomen) stonden tot de dhuhr-gebed werd aangekondigd, begaf hij zich naar hen toe en bad hij onder hen. Het was een verzengende dag waarop een man een deel van zijn mantel over zijn gezicht legde en een deel onder zijn voeten vanwege de hevige hitte, en de Boodschapper van Allah ﷺ werd door een gewaad onder de sumra-boom beschermd tegen de zon. Toen hij ﷺ zijn gebed had voltooid, stond hij op om in het midden van de mensen te spreken op de bult van een kameel, en hij sprak met een verheven stem zodat iedereen hem kon horen, en hij ﷺ zei:
And He commanded him to cause Ali (ra) to stand to let the people know and inform what was revealed regarding his patronage and the obligation of obedience upon every one. The first of the people were close to Al-Jahfa so the Messenger of Allah (saw) commanded those who had proceeded to return and enclosed those who had delayed at that place, and he prohibited people from encamping beneath the five large trees. When the people took camp and those underneath them (the trees) stood until the dhuhr prayer was announced, he headed for them and prayed beneath them. It was a sizzling day where a man placed some of his cloak upon his face and some under his feet due to the severe heat, and the Messenger of Allah was shaded by a garment upon the sumra tree due to the sun. When he (saw) finished his prayer, he stood to speak in the middle of the people on the hump of a camel and he spoke with a raised tone with every one hearing him and he (saw) said
"Alle lof zij aan Allah, van Wie wij hulp vragen, in Wie wij geloven en op Wie wij vertrouwen. Wij vragen Allah om ons te beschermen tegen het kwaad van onze zielen en onze slechte daden, Degene die niemand kan leiden behalve Degene die Hij leidt, en die niemand kan doen dwalen behalve Degene die Hij doet dwalen. Ik getuig dat er geen god is behalve Allah en dat Muhammad Zijn dienaar en Boodschapper ﷺ is. Wat volgt: O mensen, voorwaar de Zorgzame & Alwetende (SWT) heeft mij meegedeeld dat Hij aan een profeet geen levensduur schenkt behalve de helft van die van de voorganger. Voorwaar, het staat op het punt dat ik zal worden geroepen en ik zal antwoorden. Voorwaar, ik ben verantwoording verschuldigd en jullie zijn verantwoording verschuldigd, dus wat zullen jullie zeggen? Zij zeiden: Wij getuigen dat u voorwaar heeft overgebracht, geadviseerd en gestreden, dus moge Allah u rijkelijk belonen. Hij zei: Getuigen jullie niet dat er geen god is behalve Allah en dat Muhammad Zijn dienaar en Boodschapper ﷺ is, dat Zijn paradijs waar is en Zijn hellevuur waar is, dat de dood waar is, dat het Uur zonder enige twijfel zal komen en dat Allah degenen in de graven zal opwekken? Zij zeiden: Ja, wij getuigen hiervan. Hij zei: O Allah, getuig hiervan. Daarna zei hij: O mensen, zullen jullie niet luisteren? Zij zeiden: Ja. Hij zei: Voorwaar, ik zal naar de waterbekken (alkauthar) gaan en jullie zullen voor mij bij de waterbekken worden gepresenteerd, waarvan de breedte die tussen Sana’a en Basra is. Daarin zijn bekers van zilver waarvan het aantal gelijk is aan het aantal sterren, dus kijk hoe jullie zorg dragen voor de twee zware zaken na mij. Een aankondiger riep uit: En wat zijn de twee zware zaken, o Boodschapper van Allah ﷺ? Hij zei: De grotere van de twee zware zaken is het Boek van Allah, waarvan het ene uiteinde in de hand van Allah is en het andere in jullie handen, dus houd u daaraan vast en jullie zullen niet dwalen. De andere, de kleinere, is mijn huisgenoten (‘utra). Voorwaar, de Zorgzame & Alwetende (SWT) heeft mij meegedeeld dat zij niet zullen weggaan totdat Ali het waterbekken bereikt, en ik heb dat van mijn Heer gevraagd. Ga hen dus niet voor en verwaarloos hen niet, en als jullie dat doen, zullen jullie vergaan." Toen nam hij de hand van Ali en hief deze op totdat hun oksels zichtbaar waren en iedereen hem herkende, en hij zei: "O mensen, wie gaat er voor de gelovigen voor henzelf uit? Zij zeiden: Allah en Zijn Boodschapper ﷺ weten het best. Hij zei: Voorwaar, Allah is mijn Beschermer (mawla) en ik ben de beschermer van de gelovigen, zodanig dat ik voor hen voor henzelf uitga. Dus wie mij als zijn beschermer heeft, dan is Ali zijn beschermer." Hij zei dit drie keer, en in de woorden van imam Ahmad, de imam van de Hanbalis, vier keer. Vervolgens zei hij: "O Allah, bevriend degene die hem bevriendt en word een vijand van degene die hem als vijand beschouwt. Bemind degene die hem liefheeft en haat degene die hem haat, steun degene die hem steunt en verlaat degene die hem verlaat, en laat de waarheid met hem zijn waar hij ook verblijft. Laat voorwaar de getuige die aanwezig is, de (gene die) afwezig is informeren."
"All praise is due to Allah whom we ask for help, believe in and depend upon. We ask Allah to protect us from the evils of our souls and bad deeds, the One whom none can guide whom He causes to go astray or misguide whom He guides. I bear witness that there is no god but Allah and Muhammad is His slave and Messenger. As for what follows: O people, verily the The Kind & All-Knowing (swt) has informed me that He does not grant longevity to a Prophet except half the like of the one before him. Verily it is about to be that I will be called and I will respond. Verily I am accountable and you are accountable, so what will you say? They said: We bear witness that verily you have conveyed, advised and struggled so may Allah reward you well. He said: Do you not bear witness that there is no god but Allah and that Muhammad is His slave and Messenger that His paradise is true and His hellfire is true, that death is true, that the Hour will come without any doubt and that Allah will resurrect those in the graves? They said: Yes, we bear witness to this. He said: O Allah, do bear witness. Then he said: O people, will you not listen? They said: Yes. He said: Verily I will go to the cistern (alkauthar) and you will be presented at the cistern, whose breadth is that between Sana’a and Basra, before me. In it are cups of silver the number of which are the number of stars, so look how you take care of the two weighty things after me. An announcer announced: And what are the two weighty things, O Messenger of Allah? He said: The greater of the two weighty things is the Book of Allah, one end of which is in the hand of Allah and the other in your hands so hold fast to it and you will not go astray. The other smaller one is my household (‘utra). Verily the Kind & All-Knowing (swt) informed me that they will not go away until Ali reaches the cistern and I asked that from my Lord. So do not precede them or neglect them and if you do so you will perish. Then he took the hand of Ali and raised it until their armpits were seen and everyone recognised him and he said: O people, who takes precedence before the believers over their own selves? They said: Allah and His Messenger know best. He said: Verily Allah is my Patron (mawla) and I am the patron of the believers such that I take precedence before them over their own selves. So whoever has me as his patron then Ali is his patron. He said this three times, and in the words of Imam Ahmad, Imam of the Hanbalis, four times. Then he said: O Allah, befriend whoever befriends him and become an enemy to whoever takes him as an enemy. Love whoever loves him and hate whoever hates him, support whoever supports him and abandon whoever abandons him, and let the truth be with him wherever he is resides. Verily, let the witness who is present inform the (one who is) absent.’”
3. Degenen die beweren dat de Boodschapper ﷺ duidelijk de kalifaat van Ali (ra) heeft aangekondigd, hebben overleveringen (Hadith) in hun boeken genoteerd. Wat deze overleveringen (Hadith) betreft, zullen wij de overleveringen van hen niet het onderwerp van onderzoek maken, ondanks het feit dat de twee sheikhs Al-Bukhari en Muslim deze niet hebben overgeleverd, noch ze zijn overgeleverd via betrouwbare overleveraars en de meesten ervan behoren tot de vervalste overleveringen (Hadith). Wij zullen hun overleveringen niet het onderwerp van onderzoek maken waarbij zij zeggen dat deze overleveringen (Hadith) niet door betrouwbare overleveraars vóór jullie zijn overgeleverd, maar wel door betrouwbare overleveraars vóór ons, zodat degene voor wie de overlevering (Hadith) wordt geauthenticeerd deze als bewijs kan gebruiken. Wij zullen dat niet het domein van onderzoek maken; in plaats daarvan zullen wij de teksten zelf, zoals ze in de overleveringen (Hadith) voorkomen, het onderwerp van onderzoek maken. Dit zijn de teksten waaruit zij hebben afgeleid dat de Boodschapper ﷺ Ali heeft aangesteld om de kalief na hem te zijn — en deze overleveringen (Hadith) staan bekend als de overleveringen (Hadith) van “wilayah” — waarvan wij er enkele zullen presenteren en de rest dezelfde betekenis en zelfs dezelfde bewoordingen hebben.
3. Those who say that the Messenger (saw) clearly announced the Khilafah of Ali (ra) narrated ahadith in their books. As for these ahadith, we will not make the place of research in them their narrations, despite the fact that the two sheikhs Al-Bukhari and Muslim did not narrate them, nor were they narrated via any trustworthy narrators and most of them are among the fabricated ahadith. We will not make their narrations the subject of research such that they say that these ahadith were not narrated by trustworthy narrators before you but were narrated by trustworthy narrators before us so that the one for whom the hadith is authenticated uses it as an evidence. We will not make that the domain of research; rather we will make the matter of research the texts themselves as they came in the narrations. These are the texts from which they deduced that the Messenger (saw) appointed Ali to be the Khalifah after him—and these ahadith are known as the ahadith of “wilayah”—from which we will present some of them and the rest carry the same meaning and even the same wordings.
a) Abu Dawud At-Tayalisi overleverde van ‘Ibn Abbas (vrede zij met hem) dat de Boodschapper van Allah ﷺ tot Ali ibn Abi Talib (vrede zij met hem) zei:
a) Abu Dawud At-Tayalisi narrated from ‘Ibn Abbas (ra) that the Messenger of Allah (saw) said to Ali ibn Abi Talib (ra):
“U bent de waliy van alle gelovigen na mij.”
“You are the waliy of all believers after me.”
b) Het is overgeleverd in Kanz al-’Ammal van Imran bin Husain, die zei dat de Boodschapper van Allah ﷺ een expeditie uitzond en Ali bin Abi Talib (vrede zij met hem) over hen aanstelde. Hij koos voor zichzelf een slavin uit het vijfde deel (khums) en zij verwierpen dit van hem. Vier van hen stemden ermee in om over hem te klagen bij de Profeet ﷺ, dus toen zij kwamen, stond een van de vier op en zei: O Boodschapper van Allah ﷺ, ziet u niet dat Ali (vrede zij met hem) het volgende en het volgende deed, en hij ﷺ keerde zich van hem af. De tweede stond op en zei hetzelfde, dus keerde hij zich van hem af. De derde stond op en zei hetzelfde, dus keerde hij zich van hem af. En de vierde stond op en zei hetzelfde als zij hadden gezegd. De Boodschapper van Allah ﷺ keerde zich naar hen toe met zichtbare woede in zijn gezicht en zei:
b) It has been narrated in Kanz al-’Ammal from Imran bin Husain who said that the Messenger of Allah (saw) sent an expedition and appointed Ali bin Abi Talib (ra) over them. He chose for himself a slave girl from the fifth (khums) and they rejected this from him. Four of them agreed to complain about him to the Prophet (saw) so, when they came, one of the four stood and said: O Messenger of Allah (saw), do you not see that Ali (ra) did such and such, and he (saw) turned away from him. The second stood and said the same, so he turned away from him. The third stood and said the same, so he turned away from him. And the fourth stood and said the same as they had said. The Messenger of Allah (saw) turned towards them with anger visible in his face and said:
"Wat wenst u voor mij met betrekking tot Ali? Voorwaar, Ali is van mij en ik ben van hem, en hij is de waliy van elke gelovige na mij."
What do you want for me with regards to Ali? Verily Ali is from me and I am from him, and he is the waliy of every believer after me.”
c) En in een lange overlevering (Hadith) van ‘Amru bin Maymun, van ‘Ibn Abbas (vrede zij met hem), die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ stuurde zovanicht met soera At-Tawbah. Hij stuurde daarna Ali (vrede zij met hem) achter hem aan om het van hem in ontvangst te nemen en zei:
c) And in a long hadith from ‘Amru bin Maymun from ‘Ibn Abbas (ra) who said: The Messenger of Allah (saw) sent so and so with Surah At-Tawbah. He then sent Ali (ra) after him to take it from him and said:
“Niemand mag het aannemen, behalve een man die van mij is en ik van hem ben.”
“No one should take it except a man who is from me and I am from him.”
d) Ikanz al-’Ammal van Wahhab bin Hamza, die zei: Ik reisde met Ali (vrede zij met hem) en ik zag strengheid van hem, dus ik zei dat ik erover zou klagen wanneer ik zou terugkeren. Dus ik keerde terug en noemde Ali (vrede zij met hem) bij de Boodschapper van Allah ﷺ, en hij zei:
d) IKanz al-’Ammal from Wahhab bin Hamza who said: I travelled with Ali (ra) and I saw harshness from him, so I said that when I will return I will complain about it. So I returned and mentioned Ali (ra) to the Messenger of Allah (saw) and he said:
“Zeg dit niet over Ali, want hij is jouw waliy na mij.”
“Do not say this for Ali, as he is your waliy after me.”
e) In Kanz al-’Ammal van ‘ibn Abbas, die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
e) In Kanz al-’Ammal from ‘ibn Abbas who said: The Messenger of Allah (saw) said:
“Wie er blij is om mijn leven te leiden, mijn dood te sterven en te verblijven in de paradijstuin van Eden, bewaterd door mijn Heer, laat hem Ali dan als een waliy na mij als vriend beschouwen.”
“Whoever is pleased to live my life, die my death and to reside in the paradise of Eden irrigated by my Lord then let him befriend Ali as a waliy after me.”
f) In Muntakhab al-Kanz van Zayyad bin Mutarraf, die zei: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen:
f) In Muntakhab al-Kanz from Zayyad bin Mutarraf who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:
“Wie mijn leven wil leiden, mijn dood wil sterven, en het paradijs wil betreden dat mij door mijn Heer is beloofd—en het is een eeuwig paradijs—laat hem dan Ali en zijn nakomelingen na mij als vriend nemen. Voorwaar, zij zullen je nooit wegnemen van de deur van leiding, noch je laten binnengaan via de poort van dwaling.”
“Whoever would like to live my life, die my death, and enter the paradise promised to me by my Lord—and it is an eternal paradise—then let him befriend Ali and his descendants after me. Verily they will never remove you from the door of guidance nor enter you into the gate of misguidance.”
g) In Kanz al-’Ammal van Ammar bin Yasir, die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
g) In Kanz al-’Ammal from Ammar bin Yasir who said: The Messenger of Allah (saw) said:
“Ik draag de wilayah van Ali bin Abi Talib op aan wie in mij gelooft en mij vertrouwt. Wie hem als vriend neemt, heeft mij als vriend genomen, en wie mij als vriend neemt, heeft Allah als vriend genomen. Wie van hem houdt, houdt van mij, en wie van mij houdt, houdt van Allah. Wie hem haat, haat mij, en wie mij haat, haat Allah.”
“I bequeath whoever believes in me and trusts me with the wilayah of Ali bin Abi Talib. Whoever befriends him has befriended me and whoever befriends me has befriended Allah. Whoever loves him has loved me, and whoever loves me has loved Allah. Whoever hates him has hated me, and whoever hates me has hated Allah.”
h) Ook in Al-Kanz is via Ammar overgeleverd in een marfu' overlevering (Hadith):
h) Also in Al-Kanz from Ammar it has been narrated in a marfu hadith :
“O Allah, wie er ook gelooft en op mij vertrouwt, laat hem Ali bin Abi Talib als vriend hebben. Voorwaar, zijn provincie (Wilayah) is mijn provincie (Wilayah) en mijn provincie (Wilayah) is de provincie (Wilayah) van Allah ta’ala.”
“O Allah, whoever believes and trusts in me, let him befriend Ali bin Abi Talib. Verily his wilayah is my wilayah and my wilayah is the wilayah of Allah ta’ala.”
4. Er zijn overleveringen (Hadith) overgeleverd door degenen die zeggen dat de Boodschapper ﷺ openlijk het kalifaat van Ali (ra) verklaarde. Deze overleveringen (Hadith) zijn niet overgeleverd door een betrouwbaar persoon en de meeste ervan zijn gefabriceerde overleveringen (Hadith). Wij presenteren ze niet om ze te onderzoeken vanuit het oogpunt van hun overlevering (Hadith), zodat er beweerd kan worden dat ze authentiek zijn voor degenen die ze overleveren. Integendeel, wij presenteren ze om het punt te maken dat hun teksten onderzocht moeten worden op basis van wat er in hun teksten staat. Deze overleveringen (Hadith) bevatten de broederschap van de Boodschapper ﷺ met Ali (ra), en het maken van hem tot zijn erfgenaam na hem. Wij presenteren enkele van deze overleveringen (Hadith), terwijl de rest dezelfde betekenis en zelfs dezelfde bewoordingen draagt.
4. There are ahadith narrated by those who say that the Messenger (saw) openly declared the Khilafah of Ali (ra). These ahadith have not been narrated by any trustworthy person and most of them are fabricated ahadith. We present them not to research them from the angle of their narration so that they are claimed to be authenticated for those who narrate them. Rather we present them to make the point of research their texts according to what came in their texts. These ahadith contain the brotherhood of the Messenger (saw) with Ali (ra), and making him the heir after him. We present a few of them with the remainder carrying the same meaning and even the same wordings.
a) De Profeet ﷺ vestigde een broederschap tussen de emigranten (Muhajirun) en koos Ali (ra) voor zichzelf. Wat betreft de overlevering (Hadith) over de eerste broederschap: “Ali zei: O Boodschapper van Allah ﷺ, werkelijk mijn ziel verliet mij en mijn rug is gebroken toen ik zag wat u deed met uw metgezellen behalve mij. Als dit een teken is van uw toorn op mij, dan klaag ik alleen bij u en vraag ik om uw vergeving. De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
a) The Prophet (saw) established a brotherhood between the Muhajirin and chose Ali (ra) for himself. In what came of the hadith of the first brotherhood, “so Ali said: O Messenger of Allah (saw), verily my soul left me and my spine has been broken when I saw you do what you did with your companions other than me. If this is a sign of your anger with me, then I complain only to you and beg your pardon. The Messenger of Allah (saw) said:
Bij Degene die mij met de waarheid heeft gezonden, ik heb jullie alleen voor mezelf achtergelaten. Jullie hebben voor mij de status van Harun ten opzichte van Musa, behalve dat er geen profeet na mij is. Jij bent mijn broer en erfgenaam. Hij zei: "Wat zal ik van u erven?" Hij zei: "Wat de profeten vóór mij erfden: het Boek van hun Heer en de profetische traditie (Sunnah) van hun profeten."
By the One who sent me with truth, I only left you for myself. You are to me of the status of Harun to Musa except that there is no Prophet after me. You are my brother and inheritor. He said: What will I inherit from you. He said: What did the Prophets inherit before me, the Book of their Lord and the Sunnah of their Prophets.”
b) De Profeet ﷺ stichtte een broederschap tussen de emigranten (Muhajirun) en de helpers (Ansar) vijf maanden na de emigratie (Hijrah), maar hij stichtte geen broederschap tussen Ali (ra) en een van de helpers (Ansar); integendeel, hij koos hem (Ali) voor zichzelf. Het kwam voor in de overlevering (Hadith) van de tweede broederschap.
b) The Prophet (saw) made a brotherhood between the Muhajirin and the Ansar five months after the hijrah, but he did not make a brotherhood between Ali (ra) and any of the Ansar; rather he chose him (Ali) for himself. It came in the hadith of the second brotherhood
“Dat de Boodschapper ﷺ tegen Ali zei: Werd je boos op mij toen ik een broederschap vormde tussen de emigranten (Muhajirun) en de helpers (Ansar), maar geen broederschap vormde tussen jou en een van hen? Ben je niet tevreden om voor mij de status te hebben zoals die van Harun voor Musa (vrede zij met hem), met het verschil dat er geen Profeet na mij is?”
“That the Messenger (saw) said to Ali: Did you become angry at me when I made a brotherhood between the Muhajirin and Ansar but did not make a brotherhood between you and any of them? Are you not pleased to be similar to the status of Harun to Musa for me except that there is no Prophet after me”
c) Er is overgeleverd dat de Boodschapper ﷺ op een dag met een stralend gezicht naar zijn metgezellen ging, waarop Abdurrahman bin Awf (ra) hem iets vroeg en hij zei:
c) It is narrated that the Messenger (saw) went out one day to his companions with his face brightened so Abdurrahman bin Awf (ra) asked him and he said:
“Goed nieuws kwam mij van mijn Heer over mijn broer, de zoon van mijn vaderlijke oom en mijn dochter, dat Allah Ali met Fatima zal laten trouwen.”
“Good news came to me from my Lord about my brother and paternal uncle’s son and my daughter, that Allah will marry Ali with Fatima.”
Toen de geschikte bruidegom voor de sayyid Annisa’s (leider van de vrouwen) voor haar huwelijk werd overwogen, zei de Profeet ﷺ:
When the sayyid Annisa’s (leader of the women) deserving groom for her marriage was being considered, the Prophet (saw) said:
“O Umm Ayman, roep mijn broer voor mij.” Zij zei: “Hij is jouw broer, en toch trouw je hem uit (met jouw dochter)?” Hij zei: “Ja, O Umm Ayman.” Dus zij riep Ali en hij kwam.”
“O Umm Ayman, call my brother for me. She said: He is your brother yet you are marrying him (to your daughter)? He said: Yes, O Umm Ayman. So she called Ali and he came.”
En de Profeet ﷺ sprak op een dag met hem over een oordeel tussen hem, zijn broer Ja’far (vrede zij met hem) en Zayd bin Haritha (vrede zij met hem), zeggende:
And the Prophet (saw) spoke to him one day regarding a judgement between him, his brother Ja’far (saw) and Zayd bin Haritha (saw), saying:
“Wat jou betreft, o Ali, (jij bent) mijn broer, de vader van mijn zoon, en van mij en voor mij.”
“As for you, O Ali, (you are) my brother, the father of my son, and from me and for me.”
d) De Boodschapper ﷺ beloofde op een dag aan Ali (vrede zij met hem) zeggende:
d) The Messenger (saw) promised to Ali (ra) one day saying:
“Jij bent mijn broeder en mijn wazeer. Jij zult mijn schulden terugbetalen, mijn verbintenissen nakomen en mijn verantwoordelijkheden voltooien.”
“You are my brother and my wazeer. You will repay my debts, fulfill my commitments and complete my responsbilities.”
3) In Kanz al-’Ammal zei hij ﷺ
3) In Kanz al-’Ammal, he (saw) said
“Het staat geschreven op de poort van het Paradijs: Er is geen godheid behalve Allah, Muhammad is de Boodschapper van Allah ﷺ, Ali is de broer van de Boodschapper van Allah ﷺ.”
“It is written on the gate of Paradise: There is no god but Allah, Muhammad is the Messenger of Allah, Ali is the brother of the Messenger of Allah.”
Deze vier teksten, namelijk de teksten waarin de Boodschapper ﷺ hem (Ali) de status van Harun voor Musa gaf, de tekst dat hij het Boek van Allah en Zijn nageslacht achterliet, de tekst van wilayah, en de tekst van broederschap, zijn de teksten waaruit sommige moslims afleidden dat de Boodschapper ﷺ Ali (ra) had aangesteld, oftewel hem de kalief na hem had gemaakt. Laten we deze tekst voor tekst bekijken:
These four texts, which are the texts in which the Messenger (saw) made him (Ali) of the status of Harun to Musa, the text that he left the Book of Allah and His progeny, the text of wilayah, and the text of brotherhood, are the texts from which some Muslims deduced that the Messenger (saw) appointed Ali (ra) i.e. made him the Khalifah after him. Let us take them text by text:
Wat betreft de eerste tekst, die Ali de status van Harun ten opzichte van Musa gaf voor de Boodschapper ﷺ, dan is de betekenis ervan verduidelijkt door de aanleiding waarop het werd uitgesproken te bestuderen en door de bewoording ervan te bestuderen. Wat de aanleiding betreft, de Boodschapper ﷺ sprak deze overlevering (Hadith) uit op de dag van de slag bij Tabuk. Daarin stelde de Boodschapper ﷺ in Madinah in zijn plaats Muhammad bin Maslamah (vrede zij met hem) aan om de zaken van de moslims te superviseren en het bestuur te voeren, en stelde onze heer Ali (vrede zij met hem) aan over zijn familie en beval hem hen te superviseren. De hypocrieten schudden hem en zeiden: Hij heeft hem niet achtergelaten behalve omdat het zwaar voor hem was geworden en hij het voor hem gemakkelijk wilde maken. Toen de hypocrieten dit zeiden, nam Ali (vrede zij met hem) zijn wapen en vertrok hij totdat hij de Boodschapper ﷺ ontmoette, die kampte bij Al-Jarf, en hij zei:
As for the first text, which is the text which made Ali at the status of Harun to Musa before the Messenger (saw), its meaning is clarified though studying the occcasion in which it was said and studying its wording. As for the occasion, the Messenger (saw) said this hadith on the day of the battle of Tabuk. Therein the Messenger (saw) appointed in Madinah in his place Muhammad bin Maslamah (ra) to supervise the Muslims’ affairs and administer the rule, and appointed our master Ali (ra) over his family and commanded him to supervise them. The hypocrites shook him and said: He did not leave him behind except because it had become hard on him he wanted to make it easy for him. When the hypocrites said this, Ali (ra) took his weapon and left until he met the Messenger (saw) who was encamped at Al-Jarf and said:
“O Profeet van Allah, de hypocrieten beweerden dat u mij achterliet omdat u een last op mij vond en deze voor mij lichter wilde maken. Hij ﷺ zei: Zij laugen, integendeel, ik liet u achter vanwege wat ik achterliet. Keer dus terug en neem mijn plaats in bij mijn familie en uw familie. Bent u niet tevreden, o Ali, dat u voor mij dezelfde status heeft als Harun voor Musa (vrede zij met hem), behalve dat er geen Profeet na mij is?”
“O Prophet of Allah, the hypocrites claimed that you left me behind because you found a burden on meand wished to make it light for me. He (saw) said: They lied, rather I left you behind due to what I left behind me. So return and take my place over my family and your family. Are you not pleased, O Ali, that you are of the same status to me as Harun to Musa except that there is no Prophet after me?”
Dus de Boodschapper van Allah ﷺ vervolgde zijn reis. De overlevering (Hadith) over het feit dat Ali (vrede zij met hem) voor de Boodschapper ﷺ dezelfde status had als Harun voor Musa (vrede zij met hem), met betrekking tot het door hem ﷺ aanstellen van hem over zijn ﷺ familie, volgt uit de eigen verklaring van Ali (vrede zij met hem):
So the Messenger of Allah (saw) continued on his travel. The hadith about Ali (ra) being the same status for the Messenger (saw) as Harun for Musa concern to his (saw)’s appointing him over his (saw) family by the evidence of Ali’s (ra) own statement:
“Laat U mij achter bij vrouwen en kinderen?”
“Do you leave me behind with women and children?”
De werkelijkheid van het incident is dat hij over zijn familie werd aangesteld, dus kan het niet worden opgevat als het feit dat hij over het kalifaat werd aangesteld, zeker wanneer bekend is dat hij ﷺ Muhammad bin Maslamah als heerser in zijn plaats stelde en Ali (vrede zij met hem) aanwees om toezicht te houden over zijn familie toen hij tegen hem zei: “mijn familie en jouw familie.” Bovendien betekent de aanstelling door de Boodschapper ﷺ van een van zijn metgezellen over het bestuur wanneer hij vertrok voor een strijd niet dat deze aangestelde persoon de kalief in zijn plaats is, aangezien de Boodschapper ﷺ ﷺ velen aanstelde tijdens de strijd. In de strijd van Al-‘Asheera stelde hij Abu Salamah bin Abd al-Asad aan over Madinah, in de strijd van Safwan stelde hij Zayd bin Haritha (vrede zij met hem) aan over Madinah, in de strijd van Banu Lahyan stelde hij ibn Umm Maktum (vrede zij met hem) aan over Madinah, enzovoort. De aanstelling door de Boodschapper ﷺ van iemand om over Madinah te heersen totdat hij terugkeert van zijn strijd, duidt niet op een aanstelling over het kalifaat, dus hoe staat het dan wanneer hij hem slechts over zijn familie aanstelde terwijl hij een ander in autoriteit stelde totdat hij terugkeert van zijn strijd.
The reality of the incident is that he was appointed over his family so it cannot be taken to mean that he was appointed over the Khilafah, particularly when it is known that he (saw) appointed Muhammad bin Maslamah as the ruler in his place and specified Ali (ra) to supervise over his family when he said to him, “my family and your family.” Moreover, the Messenger’s (saw) appointment of one of his companions over the rule when he left for battle does not mean that this appointed person is the Khalifah in his place by the evidence that the Messenger (saw) appointed many in the battles. In the battle of Al-‘Asheera he appointed Abu Salamah bin Abd al-Asad over Madinah, in the battle of Safwan he appointed Zayd bin Haritha (ra) over Madinah, in the battle Banu Lahyan he appointed ibn Umm Maktum (ra) over Madinah, and so on. The appointment by the Messenger (saw) of someone to rule over Madinah until he returns from his battles does not indicate that means his appointment over the Khilafah, so what if he appointed him only over his family while appointing another in authority until he returns from his battle.
Dit heeft betrekking op de benoeming. Wat betreft de uitspraak van de Boodschapper ﷺ:
This is in relation to the appointment. As for the saying of the Messenger (saw):
“Ben je niet tevreden om de status te hebben die Harun had bij Musa?”
“Are you not pleased to be similar to the status of Harun with Musa?”
De betekenis van de woorden is: Ben je niet tevreden dat er voor jou, in dat waarover jij bent aangesteld, is wat Harun overzag voor Musa. Het is de gelijkenis van Ali (ra) met Harun in de zin van de gelijkenis zijnde de aanstelling, namelijk: jouw gelijkenis in mijn aanstelling van jou (of het achterlaten van jou) is vergelijkbaar met die van Harun toen Musa hem aanstelde. Dit is de betekenis van de woorden van de overlevering (Hadith) en deze woorden hebben geen andere betekenis. Deze betekenis is specifiek en wordt de enige betekenis vanwege wat Ali (ra) tegen de Boodschapper ﷺ zei:
The meaning of its words is: Are you not pleased that there is for you, in what you are appointed over, what Harun supervised for Musa. It is the resemblance of Ali (ra) with Harun in the way of resemblance being the appointment i.e. your similitude in my appointing you (or leaving you behind) is similar to that of Harun when Musa appointed him. This is the meaning of the words of the hadith and these words do not have any other meaning. This meaning is specified and becomes the only meaning due to Ali’s (ra) saying to the Messenger:
“Laat u mij achter met kinderen en vrouwen?”
“Do you leave me behind with children and women?”
Met de uitspraak van de Boodschapper ﷺ:
With the Messenger’s statement:
“Ben je niet tevreden om met mij verwant te zijn, vergelijkbaar met de status van Harun ten opzichte van Musa?”
“Are you not pleased to be related to me similar to the status of Harun with Musa?”
Dit kwam als antwoord op deze vraag van Ali (ra) en als reactie op zijn uitspraak. Om te begrijpen wat met deze overlevering (Hadith) wordt bedoeld, moet men terugkeren naar de Glorieuze Qur'an om binnen de kwestie van de aanstelling van Harun door Musa te zien wat het is. Bij het terugkeren naar de Glorieuze Qur'an vinden we dat deze gebeurtenis in de Qur'an wordt vermeld in de volgende tekst:
This came in response to this question of Ali (ra) and as a response to his statement. To understand what is meant by this hadith one must return to the Glorious Qur’an to see within the issue of Musa’s appointing Harun to see what it is. Returning to the Glorious Qur’an, we find that this event is mentioned in the Qur’an in the following text:
“En Wij spraken met Mûsâ (Mozes) gedurende dertig nachten en voegden daar tien (nachten) aan toe, en hij voltooide de term, vastgesteld door zijn Heer, van veertig nachten. En Mûsâ (Mozes) zei tegen zijn broer Hârûn (Aäron): 'Neem mijn plaats in onder mijn volk, handel op de juiste wijze (door de mensen te bevelen Allah te gehoorzamen en Hem alleen te aanbidden) en volg niet het pad van de Mufsidûn (mensen die onheil zaaien)'” [TMQ 7:142].
“And we appointed for Mûsâ (Moses) thirty nights and added (to the period) ten (more), and he completed the term, appointed by his Lord, of forty nights. And Mûsâ (Moses) said to his brother Hârûn (Aaron): "Replace me among my people, act in the right way (by ordering the people to obey Allâh and to worship Him Alone) and follow not the way of the Mufsidûn (mischief-makers)” [TMQ 7:142].
Dus de betekenis van de overlevering (Hadith) wordt: Ben je niet tevreden dat ik jou boven mijn familie aanstel, zoals Musa Harun boven zijn volk aanstelde, zodat jij vanwege deze aanstelling de status van Harun ten opzichte van Musa zult hebben? Dus de bedoeling van de overlevering (Hadith) is om het hart van onze meester Ali te sussen, aangezien hij ontevreden kwam door deze aanstelling, en tegelijkertijd informeert het Ali (vrede zij met hem) dat hij de plaats van de Profeet ﷺ boven zijn familie zal innemen wanneer hij afwezig is, net zoals Harun de plaats van Musa boven zijn volk innam toen hij afwezig was. Wat betreft zijn uitspraak:
So the hadith’s meaning becomes: Are you not pleased that I appoint you over my family like Musa appointed Harun over his people, so that you become before me of the status of Harun to Musa due to the appointment? So the hadith’s intent is to pacify our master Ali’s heart as he came displeased by this appointment, and at the same time it informs Ali (ra) that he will take his (saw) place over his family when he is absent just like Harun took Musa’s place over his people when he was absent. As for his saying:
“Behalve dat er geen profeet na mij is”
“Except that there is no Prophet after me”
Dit ontkent de gelijkenis met het Profentschap, omdat Harun een Profeet (vrede zij met hem) was, dus hij was een Profeet (vrede zij met hem) die de plaats van een andere Profeet (vrede zij met hem) innam toen deze afwezig was. Dus de Boodschapper ﷺ sloot het Profentschap uit om elke verbeelding weg te nemen dat hij van dezelfde status is in het Profentschap. Men zou ook niet moeten zeggen dat zijn uitspraak,
This negates the resemblance of Prophethood because Harun was a Prophet (saw) so he was a Prophet (saw) taking the place of another Prophet (saw) when he was absent. So the Messenger (saw) excluded Prophethood to remove any imagination that he is of the same status in Prophethood. Nor should one say that his statement,
“Geen profeet na mij”
“No Prophet after me”
Dit betekent na mijn dood, aangezien de woorden betrekking hebben op een aanstelling tijdens zijn leven. Dit komt doordat Harun een profeet was samen met Musa tijdens zijn leven en niet na zijn dood; hij was zijn plaatsvervanger (kalief) over zijn volk terwijl hij (Musa) afwezig was tijdens zijn leven en niet na zijn dood. De Boodschapper ﷺ deed dus slechts de uitspraak: “Behalve dat er geen profeet na mij is”, omdat Harun een profeet was tijdens de afwezigheid van Musa terwijl hij nog leefde; hij deed deze uitspraak dus om het profentschap te ontkennen voor Ali (ra). Bovendien heeft de Boodschapper van Allah ﷺ ons geïnformeerd in een authentieke overlevering (Hadith) overgeleverd door Al-Hakim dat Harun stierf tijdens het leven van Musa. Er doet zich dus geen kwestie voor van een aanstelling na de dood, aangezien dit niet het geval was bij Harun en Musa, met wie de gelijkenis wordt getrokken, en dus is het ook niet het geval bij de Profeet ﷺ en Ali (ra), die degenen zijn waarmee de gelijkenis wordt gemaakt.
Means after my death as the words are related to appointment during his life. This is because Harun was a Prophet along with Musa during his life not after his death; he was his deputy (khalifa) over his people while he (Musa) was absent during his life not after his death. So the Messenger only made his statement: “Except that there is no Prophet after me” because Harun was a Prophet during Musa’s absence while he lived; so he made this statement in order to negate Prophethood from Ali (ra). Moreover, the Messenger of Allah (saw) informed us in an authenticated hadith narrated by Al-Hakim that Harun died during Musa’s life. So there does not raise the issue of appointment after death as it did not exist in Harun and Musa, who are those with whom resemblance is made, thus it does not exist in the Prophet (saw) and Ali (ra) who are the resemblers.
Dit is de betekenis van de overlevering (Hadith) en het bevat geen enkele aanwijzing voor de aanstelling voor het kalifaat, noch kan er op welke wijze dan ook uit worden begrepen dat de Boodschapper ﷺ met deze overlevering (Hadith) bedoelde om Ali (vrede zij met hem) duidelijk aan te stellen als de kalief over de moslims na de dood van de Boodschapper ﷺ. De besproken overlevering (Hadith) heeft betrekking op de aanstelling van Ali (vrede zij met hem) over de familie van de Boodschapper ﷺ tijdens zijn afwezigheid vanwege de Slag bij Tabuk. Wat betreft de overige overleveringen die in deze overlevering (Hadith) voorkomen, namelijk zijn ﷺ uitspraak:
This is the hadith’s meaning nor does it contain any indication to appointment for the Khilafah nor can it be understood in any way that the Messenger (saw) intended by this hadith to clearly state and make Ali (ra) the Khalifah over the Muslims after the Messenger’s (saw) death. The hadith discussed is related to the appointment of Ali (ra) over the Messenger’s (saw) family during his absence due to the battle of Tabuk. As for the remaining narrations which came in this hadith i.e. his (saw) saying:
“Ben je niet tevreden om voor mij de status te hebben zoals Harun die voor Musa had?”
“Are you not please to be before me of the status of Harun with Musa?”
Sommigen van deze zijn authentieke overleveringen (Hadith), zoals die van Al-Bukhari en Muslim in hun overlevering (Hadith) van ‘Amir en Ibrahim, de twee zonen van S’ad, terwijl andere niet authentiek zijn, maar ze kwamen allemaal met dezelfde tekst. Dit betekent dat de overlevering (Hadith) werd uitgesproken in Tabuk en op andere momenten. Het antwoord hierop is dat de authentieke overleveringen (Hadith) een overlevering zijn die een deel van de gebeurtenis vormen, d.w.z. overleveringen met enkel de woorden van de Boodschapper ﷺ, losgekoppeld van de gebeurtenis, wat niet betekent dat het een andere gebeurtenis is dan de gebeurtenis van Tabuk. Overleveraars en verzamelaars van overleveringen (Hadith) vertellen vaak een deel van een overlevering (Hadith) of een deel van een gebeurtenis, waarbij ze deze inkorten tot de plek van het bewijs. Zelfs als we accepteren dat de overlevering (Hadith) niet alleen over de gebeurtenis van Tabuk ging, maar werd uitgesproken in Tabuk en op andere momenten, dan zou dit betekenen dat de Boodschapper ﷺ onze meester Ali (vrede zij met hem) permanent over zijn familie heeft aangesteld tijdens Tabuk en op andere momenten; het zou ook niet betekenen dat hij werd aangesteld (moge Allah zijn gezicht verheffen) over het kalifaat na de dood van de Boodschapper ﷺ. Alles wat de uitleg van de woorden en de betekenis van de overlevering (Hadith) aangeeft, is: Ben je niet tevreden dat ik jou over mijn familie heb aangesteld tijdens mijn afwezigheid, net zoals Harun toezicht hield voor Musa (vrede zij met hem) tijdens zijn afwezigheid, behalve dat Harun een profeet was en jij geen profeet bent, omdat er geen profeet is na mijn profeetchap. Dit kwam voor in de overlevering van Muslim van Amir bin S’ad van zijn vader:
Some of them are authenticated narrations like those by Al-Bukhari and Muslim in their hadith from ‘Amir and Ibrahim, the two sons of S’ad, while others are not authenticated, but all of them came with the same text. This means that the hadith was said in Tabuk and at other times. The response to this is that the authentic narrations are a narration which is a part of the incident i.e. narrations with the Messenger’s (saw) words alone separated from the incident which does not mean that it is an incident other than the incident of Tabuk. Narrators and collectors of hadith frequently narrate a part of a hadith or a part of an incident, shortening it to the place of evidence. Even if we accept that the hadith was not only about the incident of Tabuk but was said in Tabuk and other times, then this would mean that the Messenger (saw) appointed our master Ali (ra) over his family permanently during Tabuk and at other times; nor would it mean his appointment (may Allah ennoble his face) over the Khilafah after the Messenger’s (saw) death. All that the explanation of the hadith’s word and meaning indicate is: Are you not pleased that I appointed you over my family during my absence just like Harun supervised for Musa during his absence, except that Harun was a Prophet and you are not a Prophet because there is no Prophet after my Prophethood. This came in Muslim’s narration from Amir bin S’ad from his father:
“Ben je niet tevreden dat jouw status voor mij die van Harun bij Musa zal zijn, behalve dat er geen Profeet na mij is?”
“Are you not pleased that you become before me of the status of Harun with Musa except that there is no Prophet after me”
i.e. na mijn profeetenschap. Dit is de gelijkenis waarmee de Boodschapper ﷺ Ali (ra) met hem vergeleek, net zoals Harun in relatie tot Musa (vrede zij met hem), i.e. de aanstelling en niets anders, de aanstelling tijdens zijn afwezigheid en niets anders, en de aanstelling over zijn familie zoals vermeld in de tekst van de overlevering (Hadith) in zijn geheel. De frequentie waarmee een overlevering (Hadith) wordt herhaald, verandert de betekenis ervan niet om het een alternatieve betekenis te geven. Dus de aanstelling in Tabuk was alleen over de familie van de Boodschapper ﷺ, zoals zonder twijfel bewezen is, terwijl de andere overleveringen in andere situaties dan Tabuk dezelfde tekst overbrachten als die in Tabuk werd vermeld, in woorden en betekenis, zonder de beperking in het incident van Tabuk te vermelden, i.e. de familie. Integendeel, zij vermelden helemaal geen beperking, dus meten wij hen aan wat in de overlevering van Tabuk werd vermeld. Dit komt doordat de overlevering van Tabuk beperkt is tot de familie, terwijl de andere overleveringen vrij zijn van enige beperking in de aanstelling, dus meten wij het onbeperkte aan het beperkte. Men zou ook niet moeten zeggen dat de andere overleveringen algemeen zijn, aangezien de woorden van de overlevering (Hadith) niet tot de algemene woorden behoren, aangezien de teksten van alle overleveringen — of het nu de overlevering is: “Ben je niet tevreden” of de overlevering: “Voorwaar jij” of de overlevering: “Jij” en hetgelijke, wat de zwaarte heeft van Harun met Musa heeft — al deze woorden zijn specifiek voor een bepaalde status, namelijk de status van Harun met Musa, wat niet de algemene status is. Behalve dat de status van Harun ten opzichte van Musa onbeperkt voorkwam in sommige van de overleveringen die niet door enige beperking werden beperkt, terwijl zij in sommige van de overleveringen beperkt waren tot de familie, dus meten wij het onbeperkte aan het beperkte, zodanig dat alle overleveringen beperkt zijn tot de familie.
i.e. after my Prophethood. This is the similitude with which the Messenger (saw) compared Ali (ra) in relation to him just like Harun in relation to Musa i.e. the appointment and nothing else, appointment during his absence and nothing else, and appointment over his family as came in the hadith’s text in its entirety. The frequency with which a hadith is repeated does not change its meaning to give it an alternative meaning. So the appointment in Tabuk was only over the Messenger’s (saw) family as is proven without doubt, while the other narrations in other than Tabuk conveyed the same text mentioned in Tabuk in words and meaning without mentioning the restriction in the incident of Tabuk i.e. the family. Rather, they do not mention any restriction at all thus we measure them upon what was mentioned in the narration of Tabuk. This is because the narration of Tabuk is restricted to the family while the other narrations are free of any restriction in the appointment so we measure the unrestricted upon the restricted. Nor should one say that the other narrations are general as the words of the hadith are not from the general words as the texts of all the narrations whether the narration: “Are you not pleased” or the narration: “Verily you” or the naration: “You” and the similar which is of the weightage of Harun with Musa; all these words are specific to a specific status which is of the status of Harun with Musa which is not of the general status. Except that the status of Harun to Musa came unrestricted in some of the narrations which were not restricted by any restriction, while they were restricted to the family in some of the narrations so we measure the unrestricted upon the restricted such that all the narrations are restricted to the family.
Wat betreft de overige zaken die Musa bij Allah zocht in zijn uitspraak:
As for the rest of the matters which Musa sought from Allah in his statement:
“En stel voor mij een helper aan uit mijn familie, Hârûn, mijn broer. Versterk mijn kracht met hem, en laat hem mijn taak delen (het overbrengen van de Boodschap van Allah en het Profetschap)” [TMQ 20:29].
“And appoint for me a helper from my family, Hârûn (Aaron), my brother. Increase my strength with him, And let him share my task (of conveying Allâh's Message and Prophethood” [TMQ 20:29].
Er is geen plaats voor hen in relatie tot de status van Harun ten opzichte van Musa, noch de benoeming als de kalief, aangezien het een gebed is dat Musa tot Allah heeft verricht om zijn broer een helper voor hem te maken en hem het Profentschap samen met hem te schenken; want de zaken waarvoor Musa tot Allah (SWT) bad om Harun met hem te verenigen, waren het Profentschap en de Boodschap, dus de vereniging was slechts in deze zaken en niet in het gezag, aangezien Musa geen heerser was maar slechts een Profeet. Bovendien was het verzoek een verzoek om bijstand voor hem en om hem te verenigen in zijn zaak, en geen verzoek om zijn benoeming (tot heerschappij).
There is no place for them in relation to the status of Harun to Musa nor the appointment as the Khalifa since it is a prayer which Musa Made to Allah to make his brother an assistant to him and to give him the Prophethood along with him because the matters which Musa prayed to Allah (swt) to associate Harun with him upon were Prophethood and the Message so the association was only in these matters not the rule, as Musa was not a ruler but only a Prophet. Moreover, the request was a request for assistance for him and associating him in his matter, not a request for his appointment (in rule).
Bovenal zijn deze zaken geen indicatie van de status van Musa tegenover Harun; eerder is een indicatie van de status van Musa tegenover Harun het aanstellen van hem over zijn volk tijdens zijn afwezigheid; dus zijn status voor hem is dat hij voor zijn volk heeft gezorgd tijdens zijn afwezigheid. Er is geen sprake van hulp en gezelschap in het Profentschap in de uitspraak van de Boodschapper: “van de status van Harun tegenover Musa”; de betekenis is in feite beperkt tot de aanstelling over het volk en de teksten dragen geen enkele andere betekenis dan dit.
Above all this, these matters are not an indication to the status of Musa to Harun; rather an indication for the status of Musa to Harun is his appointing him over his people during his absence; so his status before him is that he took care of his people during his absence. There is no existence for assistance and association in the Prophethood in the statement of the Messenger: “of the status of Harun to Musa” infact the meaning is restricted to the appointment over the people and the texts do not carry any meaning other than this.
Er is gezegd dat Musa een heerser was omdat er een sharia aan hem was geopenbaard om mee te regeren, aangezien er daarin oplossingen en straffen zijn, en hij was een leider van een leger dat van plan was Bait al-Maqdis te bezetten toen zijn volk tegen hem zei:
It has been said that Musa was a ruler because a Shari’ah was revealed to him to rule by ,as there are solutions and punishments within it, and he was a leader of an army which intended to occupy Bait al-Maqdis when his people said to him:
“Ga jij en jouw Heer en vecht” [TMQ 5:24],
You and your Lord go and fight” [TMQ 5:24],
Zijn aanstelling van Harun over zijn volk was een aanstelling in het profentschap en ook in gezag. Het antwoord hierop is dat Musa geen heerser was, noch wordt er in de Qur'an of elders vermeld dat hij de regels zou uitvoeren over de kinderen van Israil (Banu Israil) door middel van kracht en gezag, of dat hij een heerser over hen was. Degenen die Banu Israil regeerden met de sharia van Musa waren niet Musa zelf of tijdens zijn leven, maar eerder de profeten die na hem kwamen, zoals Dawud, Sulayman en andere koningen. Wat betreft het leiderschap van Musa over legers, dat is nooit voorgekomen. De ayaat die in Soera Al-Maidah staan van vers (Ayah) 19 tot vers (Ayah) 26 bevatten niets dat wijst op het leiderschap van Musa over het leger; wat er daarentegen in staat, is dat Musa (as) zijn volk verzocht om het Heilige Land binnen te gaan. Zij weigerden en zeiden tegen hem dat er reusachtige, agressieve mensen in waren, dus zouden zij nooit binnengaan totdat deze reuzen vertrokken waren; zij vroegen hem en zijn Heer om te gaan en te vechten, maar hij ging niet, waardoor het resultaat hun verbanning was voor veertig jaar in de woestijn. Wat betreft de openbaring van de sharia aan Musa (as) met oplossingen en straffen, dit betekent niet dat Musa (as) hiermee regeerde; de realiteit is eerder dat hij ermee kwam en het overbracht aan Banu Israil. Hij probeerde hen naar Bait al-Maqdis te leiden, maar zij dwaalden af in de woestijn en zij stabiliseerden niet totdat zijn periode was beëindigd. Nadat hun straf met de verbanning eindigde, trokken zij verder en werden zij geregeerd door koningen en profeten onder hen volgens de sharia van Musa, hetgeen door de Qur'an in meer dan één soera wordt vermeld. Bovendien zijn de ayaat waarin Harun werd aangesteld expliciet dat het een aanstelling was namens Musa in het profentschap toen Musa ging om Allah (SWT) te ontmoeten, wat in Soera Al-‘Araf staat vanaf vers (Ayah) 141:
So his appointment of Harun over his people was an appointment in Prophethood and also in authority. The response to this is that Musa was not a ruler, nor is it narrated in the Qur’an or elsewhere that he would execute the rules upon the children of Israel (Banu Israil) by strength and the authority or that he was a ruler over them. Those who ruled Banu Israil with the Shari’ah of Musa were not Musa himself or in his lifetime, rather it was those Prophet who came after him like Dawud, Sulayman and other kings. As for Musa’s leadership over the armies, it never occurred. The ayaat which are in Surah Al-Maidah from ayah 19 to ayah 26 do no have anything within them which indicates Musa’s leadership over the army; rather what is within them is that Musa (as) requested his people to enter the Holy Land. They refused and said to him that there are giant aggressive people within it so they would never enter until these giants left; they asked him and his Lord to go and fight but he did not go so the result was their exile for fourty years in the wilderness. As for the revelation of the Shari’ah to Musa (as) with solutions and punishments, this does not mean that Musa (as) ruled with these; rather the reality is that he came with it and conveyed it to Banu Israil. He tried to take them to Bait al-Maqdis but they strayed in the wilderness and they did not stabilise until his period had ended. After their punishment with the exile ended, they moved and were ruled by kings and Prophets among them by the Shari’ah of Musa, which is stated by the Qur’an in more than one Surah. Moreover, the ayaat in which Harun was appointed are explicit that it was an appointment on behalf of Musa in Prophethood when Musa went to meet Allah (swt), which is in Surah Al-‘Araf from ayah 141:
“En Wij spraken met Mûsâ (Mozes) gedurende dertig nachten en voegden daar tien (nachten) aan toe, en hij voltooide de term, vastgesteld door zijn Heer, van veertig nachten. En Mûsâ (Mozes) zei tegen zijn broer Hârûn (Aäron): 'Neem mijn plaats in onder mijn volk, handel op de juiste wijze (door de mensen te bevelen Allah te gehoorzamen en Hem alleen te aanbidden) en volg niet het pad van de Mufsidûn (mensen die onheil zaaien)'” [TMQ 7:142].
“And we appointed for Mûsâ (Moses) thirty nights and added (to the period) ten (more), and he completed the term, appointed by his Lord, of forty nights. And Mûsâ (Moses) said to his brother Hârûn (Aaron): "Replace me among my people, act in the right way (by ordering the people to obey Allâh and to worship Him Alone) and follow not the way of the Mufsidûn (mischief-makers)” [TMQ 7:142].
“En Musa koos uit zijn volk zeventig mannen” [TMQ 7:155].
“And Musa chose from his people seventy men” [TMQ 7:155].
Al deze zaken hebben betrekking op het Profentschap en de aanstelling daarin, en het werpen van de tabletten (door Musa), en het feit dat de Banu Israil de kalf gingen aanbidden en dergelijke; er is niets daarin dat ook maar de geringste relatie heeft met bestuur en gezag. Het is niet mogelijk om te vermoeden dat het verband houdt met het bestuur en gezag, dus er is geen bewijs dat Musa een heerser was en hij heeft Harun nooit aangesteld in het bestuur.
All of these are related to the Prophethood and appointment in it, and the throwing of the tablets (by Musa), and the Banu Israil taking to worship the calf and the like; there is nothing within them with the slightest relationship to rule and authority. It is not possible to suspect that it is related with the rule and authority, so there is no evidence that Musa was a ruler and he never appointed Harun in the rule at all.
Dit is de betekenis van alle geopenbaarde overleveringen (Hadith), of ze nu kwamen met een aanleiding, zoals het incident van Tabuk, of zonder enige aanleiding, die aangeven dat de Boodschapper ﷺ Ali (ra) het toezicht over zijn familie gaf terwijl hij afwezig was tijdens zijn leven, vergelijkbaar met hoe Musa Harun het toezicht over zijn volk gaf terwijl hij afwezig was tijdens zijn leven. Door deze handeling, namelijk de aanstelling van Ali (ra) door de Boodschapper ﷺ, werd Ali voor de Boodschapper ﷺ vergelijkbaar met de status van Harun ten opzichte van Musa. Er is in deze overleveringen (Hadith) geen indicatie dat de Boodschapper ﷺ stelde dat Ali (ra) de kalief over de moslims zou worden in het bestuur na de dood van de Boodschapper van Allah ﷺ.
This is the meaning of all the revealed ahadith whether they came with a cause like the incident of Tabuk or without any cause, which indicate that the Messenger (saw) made Ali (ra) supervise his family while he was absent during his lifetime similar to how Musa made Harun supervise his people while he was absent during his lifetime. With this action i.e. the Messenger’s (saw) appointment of Ali (ra), Ali became to the Messenger (saw) comparable to the status of Harun to Musa. There is no indication in these ahadith that the Messenger (saw) stated that Ali (ra) would become the Khalifah over the Muslims in ruling after the Messenger of Allah (saw)’s death.
Wat betreft de tweede tekst en de overlevering (Hadith) van Ghadeer Khum, in de authentieke overlevering, namelijk de overlevering van Muslim, spoort het moslims aan om vast te houden aan het Boek van Allah en aan de familie van zijn ﷺ huis, om jegens hen vriendelijk te zijn, hen te eren en hen geen pijn te doen. Er is geen enkele indicatie in deze tekst dat de Boodschapper ﷺ zijn familie boven het kalifaat heeft gesteld. De overlevering (Hadith) stelt: “Wat de mensen van mijn huis betreft, ik spoor jullie aan, voor Allah, wat betreft de mensen van mijn huis”; er is niets in dit dat aangeeft dat hij de familie van zijn huis tot de khulafaa heeft gemaakt in het bestuur over de mensen na zijn dood. De woorden zijn duidelijk in hun geuite tekst (mantuq) en betekenis, zodanig dat het nooit begrepen kan worden dat hij de familie van zijn huis, of een van hen, heeft aangesteld om de moslims te regeren via het kalifaat na hem. Wat de tweede en derde overleveringen betreft, en alle overleveringen die daarop lijken, zij veranderen niets aan wat erin staat. Er zijn twee zaken in deze overleveringen. Ten eerste, het maken van Allah tot de beschermheer in zijn uitspraak:
As for the second text and the hadith of Ghadeer Khum, in the authenticated narration i.e. the narration of Muslim, it exhorts Muslims to hold fast to the Book of Allah and the family of his (saw) house, to be gracious to them, to honour and not to hurt them. There is no indication within it that the Messenger (saw) appointed his family over the Khilafah. The hadith states: “As for the people of my house, I exhort you before Allah in the people of my house”; there is nothing in this that indicates that he made the family of his house the Khulafaa in the rule over the people after his death. The words are clear in their stated text (mantuq) and meaning such that it can never be understood that he appointed the family of his house, or any one of them, to rule Muslims via the Khilafah after him. As for the second and third narrations, and all narrations similar to them, they do not change what came within it. There are two matters in these narrations. First, making Allah the patron in his statement:
“Voorwaar, Allah is mijn Beschermer, en ik ben de Beschermer van de gelovigen, zodanig dat ik hen lieflijker ben dan hun eigen zielen. Dus wie ik zijn Beschermer ben, dan is dit zijn Beschermer, zijnde Ali. O Allah, bevriend degene die hem bevriendt en wees een vijand van degene die hem vijandig gezind is.”
“Verily Allah is my Patron, and I am the patron of the believers such that I am dearer to them than their own souls. So the one for whom I am his patron, then this is his patron meaning Ali. O Allah, befriend whoever befriends him and be an enemy to whoever is an enemy to him.”
Wat betreft de tweede zaak, dit is dat hij zijn nakomelingen adviseerde om goede daden te verrichten door te zeggen:
As for the second matter, this is that he advised his progeny to undertake good deeds by saying:
“En mijn nageslacht, de mensen van mijn huis, want voorwaar de Vriendelijke en de Alwetende heeft mij meegedeeld dat zij nooit zullen eindigen totdat zij bij de waterbekken aankomen.”
“And my progeny, the people of my house, for verily the kind and All knowing informed me that they will never end until they arrive at the cistern.”
Er is niets anders dan deze twee zaken in al deze overleveringen (Hadith), ondanks al hun aantal en de verschillende overleveringen. Wat de eerste zaak betreft, namelijk de vriendschap, die zullen we bespreken tijdens de bespreking van de overleveringen (Hadith) over (Wilayah) direct na deze tekst. Wat de tweede zaak betreft, deze verschilt niet van het geven van een advies aan moslims om goed te zijn tegenover hun nageslacht, de mensen van zijn huis, door gracieus tegen hen te zijn, hen te eren en hen niet te irriteren, aangezien zij over hen bevraagd zullen worden. Ook dat de familie van het huis en het Boek van Allah (SWT) verbonden zullen blijven tot de Dag des Oordeels. Er bestaat niets in deze overleveringen (Hadith) en de overleveringen (Hadith) van Ghadeer Khum meer dan het adviseren van moslims om goed te doen aan hun nageslacht; er is niets in die wijst op de aanstelling van Ali (ra), of de mensen van zijn huis, over het kalifaat na de dood van de Boodschapper van Allah ﷺ. Waar is de aanstelling in de uitspraak van de Boodschapper ﷺ volgens alle eerdere overleveringen die zijn verteld in de overlevering (Hadith) van Ghadeer Khum:
There is nothing other than these two matters in all these ahadith, despite all their number and differing narrations. As for the first matter, which is the friendship, we shall discuss it during the discussion upon the ahadith of (wilayat) directly after this text. As for the second matter, it does not differ from being an advice to Muslims to be good to his progeny,, the people of his house, by being gracious to them, honouring and not annoying them as they will be questioned about them. Also that the family of the house and the Book of Allah (swt) will remain linked until the Day of Judgement. There exists nothing in this ahadith and the ahadith of Ghadeer Khum more than advising Muslims to do good to his progeny; there is nothing within in it indicating the appointment of Ali (ra), or the people of his house, over the Khilafah after the death of the Messenger of Allah (saw). Where is the appointment in the Messenger’s (saw) statement according to all previous narrations narrated in the hadith of Ghadeer Khum:
“Voorwaar, ik zal jullie ondervragen wanneer jullie bij mij aankomen over de twee zware zaken: het Boek van Allah en mijn (‘utra), de familie van mijn huis.”
“Verily I will question you when you reach me about the two weighty matters, the Book of Allah and my (‘utra), the family of my house”
Of zijn uitspraak:
Or his statement:
“Voorwaar, ik heb twee zware zaken voor jullie achtergelaten: het Boek van Allah ta’ala en mijn nageslacht (‘utra)”
“Verily I have left for you two weighty matters, the Book of Allah ta’ala and my progeny (‘utra)”
Of
Or
“Voorwaar, ik laat voor jullie twee zware zaken achter: het Boek van Allah en mijn nageslacht (‘utra), de familie van mijn huis.”
“Verily I leave for you two weighty things, the Book of Allah and my progeny (‘utra), the family of my house”
Of:
Or:
"Wees voorzichtig met hoe u mijn plaats inneemt in de twee zaken"
"Be careful how you take my place over the two matters”
Of:
Or:
“Loop niet voor hen uit, zodat je ten onder gaat, en verwaarloos hen niet, zodat je ten onder gaat.”
“Do not go ahead of them so that you perish nor neglect them so that you perish.”
Staat er meer in deze teksten dan het herinneren van de moslims aan zijn nageslacht ﷺ en het aansoren van hen om goed voor hen te zijn? Begrijpt iemand hieruit dat dit betekent dat zij de kaliefen zijn in het regeren over de moslims na de dood van de Boodschapper van Allah ﷺ? Waar wordt dit uit afgeleid? Uit de letterlijke tekst van de woorden of uit hun betekenis? Er is dus geen bewijs in de overlevering (Hadith) van Khum voor de aanstelling van Ali (moge Allah tevreden met hem zijn), of de mensen van zijn familie, over het kalifaat; dus een afleiding daaruit faalt.
Is there more in these texts than reminding the Muslims about his progeny (saw) and exhorting them to be good to them? Does anyone understand from this that this means that they are the Khulafaa in ruling over Muslims after the Messenger of Allah (saw)’s death? From where is this taken? From the stated text of the words or their meanings? Thus there is no evidence in the hadith of Khum for the appointment of Ali (ra), or the people of his family, over the Khilafah; so deducing through it fails.
Wat betreft de derde tekst, namelijk de overleveringen (Hadith) van (Wilayah), deze overleveringen (Hadith) met deze woorden zijn niet overgeleverd door de twee Sheikhs Al-Bukhari en Muslim. Bovendien, zelfs als deze overleveringen (Hadith) authentiek worden geacht door degenen die op hen vertrouwen als bewijs voor de benoeming van Ali, kunnen de teksten die zij presenteren onmogelijk worden gebruikt om een dergelijke benoeming af te leiden. Al hun woorden zijn niets meer dan
As for the third text, which is the ahadith of (wilayah), these ahadith by these words were not narrated by the two Sheikhs Al-Bukhari and Muslim. Moreover, even if these ahadith are authenticated before those who rely upon them as evidence for Ali’s appointment, the texts they present cannot possibly be used to deduce such appointment. All their words are no more than
“De waliy van elke gelovige na mij”,
“The waliy of every believer after me”,
“Jullie waliy na mij”,
“Your waliy after me”,
“U bent de waliy van elke gelovige na mij,”
“You are the waliy of every believer after me”,
“De waliy van de gelovigen na mij”,
“The waliy of the believers after me”,
“Voorwaar, hij is jullie waliy na mij,”
“Verily he is your waliy after me”,
“Laat hem Ali als waliy nemen na mij”,
“Let him take Ali as waliy after me”,
“Laat hem Ali en zijn nakomelingen als waliy na mij nemen”,
“Let him take Ali and his descendants as waliy after me”,
“Wie hem als waliyy neemt, heeft mij als waliyy genomen”,
“Whoever takes him as waliyy has taken me as waliy”,
“Voorwaar, zijn provincie (Wilayah) is mijn provincie (Wilayah)”,
“Verily his wilayah is my wilayah”,
“Vriendschap met wie hem vriendschap biedt.”
“Befriend whoever befriends him.”
Al deze woorden en hun gelijkenissen uit de rest van de overleveringen (Hadith) verschillen niet van de woorden al-waliyy, al-mawla en al-muwalat; daarom staan ze bekend als de overlevering (Hadith) van (al-wilayah). De interpretatie van al deze woorden is te vinden in de overlevering (Hadith) van Ghadeer Khum:
All these words and their like from all the rest of the narrations do not differ from the word al waliyy, al-mawla and al-muwalat; so they are known as the hadith of (al-wilayah). The interpretation of all of them is in the hadith of Ghadeer Khum:
“O Allah, wees een waliyy voor degenen die hem als waliyy nemen, en wees een vijand voor degenen die hem als vijand nemen.”
“O Allah, be a waliyy for those who take him as waliy, and be an enemy for those who take him as an enemy.”
De betekenis hier is hun steun en dat zij met hem zijn en vriendschap (al-wala) en liefde voor hen koesteren. Het woord “waliyy” en “tawallaa” zijn in de Qur’an voorgekomen. Allah (SWT) zei:
The meaning here is their support and that they be with him and bear friendship (al-wala) and love for them. The word “waliyy” and “tawallaa” have come in the Qur’an. Allah (swt) said:
“Hij (SWT) beschermt (yatawalla) de rechtvaardigen (as-saliheen)” [TMQ 7:196]
“He (swt) protects (yatawalla) the righteous (as-saliheen)” [TMQ 7:196]
En:
And:
“En wie Allah, Zijn Boodschapper ﷺ en de gelovigen als bondgenoot neemt, voorwaar, de partij van Allah is degene die de overwinning behaalt.”
“And whoever protects (yatawalla) Allah and His Messenger and the beleivers, verily the party of Allah are the victorious”
En:
And:
“Voorwaar, jullie enige waliy is Allah, Zijn Boodschapper ﷺ en degenen die geloven” [TMQ 5:55]
“Verily your only waliy is Allah and His Messenger and those who believe” [TMQ 5:55]
En:
And:
“Zijn (Satan) enige autoriteit is over degenen die hem als waliy nemen.” [TMQ 16:100]
“His (Satan) only authority is over those who take him as waliy” [TMQ 16:100]
En:
And:
“Allah is de waliy van de gelovigen” [TMQ 2:257]
“Allah is the waliy of the believers” [TMQ 2:257]
En:
And:
“Zij hebben tegenover Hem geen waliy” [TMQ 6:70]
“They do not have against Him any waliy” [TMQ 6:70]
En:
And:
“En wie de duivel als zijn waliy neemt” [TMQ 4:119]
“And whoever takes Satan as his waliy” [TMQ 4:119]
En:
And:
“Neem de Joden en Christenen niet als awliyaa” [TMQ 5:51]
“Do not take the Jews and Christians as awliyaa” [TMQ 5:51]
En:
And:
“Voorwaar, Wij hebben voor zijn waliy een weg bepaald” [TMQ 17:33]
“Verily We have ordained for his waliy a way” [TMQ 17:33]
En:
And:
“Voorwaar, mijn waliy is Allah” [TMQ 7:196]
“Verily my waliy is Allah” [TMQ 7:196]
En:
And:
“Dat is omdat Allah de waliy is van degenen die geloven, terwijl de ongelovigen geen waliy hebben” [TMQ 47:11].
“That is because Allah is the waliy of those whose believe and the disbelievers had no waliyy” [TMQ 47:11].
In de (Arabische) taal: de vriend (al-waliyy) is het tegenovergestelde van de vijand, dus men zegt: Hij nam hem als een vriend. De (mawla) is de steun en de heer (as-sayyid). Vriendschap is het tegenovergestelde van vijandschap. En de waliy: Degene die zorgt voor de zaken van de minderjarige, zoals de vader en de grootvader. De waliy van het huwelijkscontract, de eigendommen en de wees is degene die de zaak verzorgt en zijn voogd wordt. In het Mu’jam Lisan al-‘Arab (een Arabisch woordenboek): “Al-waliy is een van de namen van Allah (SWT), Die de Helper (An-Nasir) is en Hij is Degene die de leiding heeft (Al-Mutawalli) over de zaken van het universum en alle schepselen, de Toezichthouder (Al-Qaim) over hen.” En er werd gezegd: “De waliy is de waarheidsgetrouwe (as-siddiq), de Helper, de volger (at-tab’i) en de geliefde.” Abu Al-‘Abbas zei over de uitspraak van de Profeet ﷺ: “Degene voor wie ik zijn (mawla) ben, dan is Ali zijn (mawla),” oftewel: wiever mij liefheeft en mij als vriend heeft, moet hem als vriend hebben. Niets hiervan is de betekenis van heerschappij (Hukm) en autoriteit (sultan). Zelfs de uitleggers van deze overlevering (Hadith), die zeggen dat het een duidelijke tekst is voor het kalifaat van Ali (vrede zij met hem), zijn niet in staat om met enige duidelijke betekenis in de taal te komen dat het woord “mawla” taalkundig de heerschappij en autoriteit betekent. Bijvoorbeeld, Sheikh Abd al-Husain Ahmad Al-Amini An-Najafi zegt het volgende in zijn boek “Al Ghadeer” bij het uitleggen van de overlevering (Hadith) van Al-Ghadeer: “Op dit punt rest de onderzoeker geen enkele uitweg meer om te ontkennen dat ‘mawla’ de betekenis heeft van degene die het meest geschikt is in iets, zelfs als we toegeven dat dit een van de betekenissen ervan is en dat het taalkundig een woord is met verschillende betekenissen.” Het woord “mawla” komt met zevenentwintig betekenissen voor, zonder de heerschappij en autoriteit daaronder te noemen. Hij zei: Nadat we kennis hebben van de betekenissen van “mawla”, die oplopen tot zevenentwintig betekenissen, is het niet mogelijk dat het in de overlevering (Hadith) voorkomt met een betekenis, behalve met een betekenis die daaraan overeenstemt, (en deze betekenissen) zijn:
In the (Arabic) language: the friend (al-waliyy) is opposite to the enemy so it is said: He took him as a friend. The (mawla) is the supporter and the master (as-sayyid). Friendship is opposite to enemity. And the waliy: One who takes care of affairs of the minor like the father and grandfather. The waliy of the marriage contract, the properties and the orphan is the one who takes care of the affair and becomes his sponsor. In the Mu’jam Lisan al-‘Arab (an Arabic dictionary): “Al-waliy is among the names of Allah (swt) who is the Helper (An-Nasir) and he is the One in Charge (Al-Mutawalli) of the affairs of the universe and all creatures, the Supervisor (Al-Qaim) over them.” And it said: “The waliy is the truthful (as-siddiq), the Helper, the follower (at-tab’i) and the beloved.” Abu Al-‘Abbas said about his statement (saw): “The one for whom I am his (mawla), then Ali is his (mawla)”i.e. whoever loves and befriends me should befriend him. None of this is the meaning of rule (hukm) and authority (sultan). Even the interpreters of this hadith who say that it is a clear text for the Khilafah of Ali (ra) are unable to come with any clear meaning in the language that the word “mawla” means the rule and authority linguistically. For example, Sheikh Abd al-Husain Ahmad Al-Amini An-Najafi says the following in his book “Al Ghadeer” in explaining the hadith of Al-Ghadeer: “At this point there no longer remains for the researcher any refuge from committing suicide that “mawla” came with the meaning of the foremost suitable in something even if we condescend that this is one of its meaning and that linguistically it is a word with several meanings.” The word “mawla” came with twenty seven meanings without mentioning the rule and authority among them. He said: After we know about the meanings of “mawla” which reach up to twenty seven meanings, it is not possible that it comes with a meaning in the hadith except with that which conforms to it in meaning, (and these meanings) are:
1) De Heer.
1) The Lord.
2) Paternele oom.
2) Paternal uncle.
3) De zoon van een pachternoon.
3) Paternal uncle’s son.
4) Zoon.
4) Son.
5) Zoon van een dochter.
5) Daughter’s son.
6) De vrijgelaten slaaf.
6) The slave who is freed.
7) Degene die een slaaf bevrijdt.
7) One who frees a slave.
8) Slaaf.
8) Slave.
9) Eigenaar.
9) Owner.
10) Volger.
10) Follower.
11) Degene die gezegend is.
11) One who is blessed.
12) Partner.
12) Partner.
13) Bondgenoot/Bondgenoot (haleef).
13) Confederate/Ally (haleef).
14) Metgezel.
14) Companion.
15) Buurman.
15) Neighbour.
16) Gast.
16) Guest.
17) Schoonfamilie.
17) In-law.
18) Verwant (qareeb).
18) Relative (qareeb).
19) De Weldoener/De Meest Genadig.
19) Benefactor/Beneficent.
20) Eén die verloren is geraakt van zijn vrienden/dood (faqeed).
20) One lost from his friends/dead (faqeed).
21) Vriend (waliy).
21) Friend (waliy).
22) Vooraanstaand/Geschikter in iets.
22) Foremost/More suitable in something.
23) Een leider (sayyid) die geen eigenaar is of iemand die een slaaf heeft vrijgelaten.
23) Leader (sayyid) who is not the owner or one who freed a slave.
24) Geliefde.
24) Beloved.
25) Helper.
25) Helper.
26) Agent (mutassarif) in de zaak.
26) Agent (mutassarif) in the matter.
27) Degene die verantwoordelijk (mutawalli) is voor de zaak.
27) The one in charge (mutawalli) of the matter.
Dit zijn de betekenissen die naar voren kwamen, en zelfs geen enkele duidelijke betekenis van het woord “mawla” kwam naar voren om heerschappij en gezag aan te duiden. Dus toen hij deze betekenis interpreteerde in relatie tot de overlevering (Hadith), bereikte hij een van de betekenissen die hij koos en zei:
These are the meanings which came and not even one clear meaning came for the word “mawla” to denote rule and authority. Thus when he interpreted this meaning in relation to the hadith, he reached one of its meanings which he chose and said:
“Voorwaar, datgene wat wij in dit specifieke kwestie overwegen na onderzoek in de overvloed van de taal, de woordenboeken van de literatuur en de woordenboeken van het Arabisch, is dat de werkelijke betekenis van ‘al-mawla’ niets anders kan zijn dan de meest geschikte voor iets dat deze betekenissen collectief verenigt en met een zekere zorgvuldigheid uit elk van hen is afgeleid.”
“Verily that which we consider in this specific issue after researching in the deluge of the language, the dictionaries of literature and the dictionaries of Arabic is that the reality of the meaning of “al-mawla” cannot be but the foremost suitable in something which collect these meanings collectively and is taken from each one of them with a manner of attention.”
Het is hieruit duidelijk dat het woord niet de betekenis van heerser had en dat “al muwalat” niet de betekenis van heerschappij had, noch in de Qur’an, noch in de overlevering (Hadith), noch in de taal. Woorden worden geïnterpreteerd op basis van hun taalkundige of sharia-betekenis, dus waar werd de uitleg van deze overleveringen (Hadith) vandaan gehaald dat “waliy” en “muwalat” het overdragen van het kalifaat aan Ali (ra) en zijn familie betekent? Wanneer we degenen volgen die op basis van deze overleveringen (Hadith) conclusies hebben getrokken over een van de betekenissen van “waliy” en “muwalat”, komt de betekenis van het superviseren van de heerschappij nooit voor in een van de teksten. Het is waar dat als we het woord “waliy” relateren aan het woord “amr”, de betekenis de heerser wordt en men zegt “waliyy al-amr”. In de overleveringen (Hadith) die zij de overleveringen (Hadith) van “al-wilayah” noemen, komt het woord “amr” nooit samen met het woord “waliy” voor in een van hun narraties, of in enige andere narraties, wat de betekenis van het zorgdragen voor het kalifaat na de Boodschapper van Allah ﷺ uit de overleveringen (Hadith) ontkent.
So it is apparent from this that the word did not come with the meaning of ruler and that “al muwalat” did not come with the meaning of rule, neither in the Qur’an or Hadith or the language. Words are interpreted either by their linguistic or Shari’ah meanings, so from where was the explanation of this ahadith taken that the “waliy” and “muwalat” means giving the Khilafah to Ali (ra) and his family? When we follow those who deduced by these ahadith in any of the meanings of “waliy” and “muwalat”, there never comes the meaning of supervising the rule in any of the texts. It is true that if we relate the word “waliy” with the word “amr”, then its meaning becomes the ruler and it is said “waliyy al-amr”. In the ahadith which they call the ahadith of “al-wilayah”, the word “amr” never comes together with the word “waliy” in any of their narrations, or any other narrations, which negates the meaning of taking care of the Khilafah after the Messenger of Allah (saw) from the ahadith.
Het is waar dat het woord “wilayah” alleen, en niet de woorden “mawla” of “waliy” of “muwalat”, een woord is met vele betekenissen, waaronder steun (nusra) en gezag, oftewel het bestuur. In de overleveringen (Hadith) die zij hebben overgeleverd, is de overlevering (Hadith) vermeld in Kanz al-’Ammal die het woord “wilayah” bevat, dus men zou kunnen zeggen dat dit volgens de taal betekent: bestuur. Het antwoord is dat dit woord in de overlevering (Hadith) is gekomen in de betekenis van het nemen als vriend, zoals aangegeven door de tekst van de overlevering (Hadith). De tekst ervan, volgens wat is overgeleverd door degenen die het als bewijs gebruiken, is:
It is true that the word “wilayah” alone not the words “mawla” or “waliy” or “muwalat” is a word with many meanings including support (nusra) and authority i.e. the rule. In the ahadith which they narrated is the hadith mentioned in Kanz al-’Ammal which came with the word “wilayah” so one may say this means rule according to what the language states. The response is that this word came in the hadith by the meaning of taking as a friend which is indicated by the hadith’s text. Its text, according to what is narrated by those who use it as evidence, is:
“O Allah, wie er in mij gelooft en op mij vertrouwt, laat hem dan Ali bin Abi Talib als vriend nemen, want voorwaar zijn provincie (Wilayah) is mijn provincie (Wilayah) en mijn provincie (Wilayah) is de provincie (Wilayah) van Allah ta’ala.”
“O Allah, whoever believes in me and trusts me, let him befriend Ali bin Abi Talib for verily his wilayah is my wilayah and my wilayah is the wilayah of Allah ta’ala.”
Deze tekst specificeert dat de betekenis steun is, aangezien de Boodschapper ﷺ verzocht dat iedereen die in hem gelooft, Ali (vrede zij met hem) als vriend moet beschouwen, omdat wie hem steunt, de Boodschapper ﷺ steunt en wie de Boodschapper ﷺ steunt, Allah (SWT) steunt. Dit is de betekenis van het woord “wilayah” en dit is waarom het werd uitgedrukt door het woord “faa”:
This text specifies that its meaning is support as the Messenger (saw) requested that whoever believes in him (saw) to befriend Ali (ra) because whoever supports him supports the Messenger (saw) and whoever supports the Messenger (saw) supports Allah (swt). This is the meaning of the word “wilayah” and this is why it was expressed by the word “faa”:
“Want werkelijk zijn provincie (Wilayah) is mijn provincie (Wilayah).”
“For verily his wilayah is my wilayah.”
Het is niet mogelijk om te begrijpen dat het hem gezag (sultan) geven, mij (hetzelfde) geeft; de enige juiste interpretatie is dat wie hem steunt, mij steunt. Zo wordt duidelijk dat alle overleveringen (Hadith) die zijn overgeleverd dat Ali (vrede zij met hem) de “waliy” is van elke gelovige na de Boodschapper ﷺ en hun “mawla”, en dat zij hem “muwalat” moeten geven en hem als vriend moeten beschouwen omdat zijn “wilayah” de “wilayah” is, al deze overleveringen (Hadith) volgens de taal en de Qur’anische teksten niet mogelijk kunnen worden opgevat als het overnemen van de heerschappij, noch wat betreft de betekenis van het woord, noch wat betreft de positie in de zin(nen) waarin zij in de eerder genoemde overleveringen (Hadith) voorkwamen. Deze zijn dus geen bewijs dat de Boodschapper ﷺ Ali (vrede zij met hem) heeft aangesteld voor het kalifaat na hem, waardoor hun argumentatie met deze teksten faalt. Hier moeten we rekening houden met twee zaken. De eerste van de twee is het feit dat het woord is afgeleid van een specifieke stam en dat dit niet betekent dat alle afgeleiden van deze stam uniform zijn in betekenis, zodanig dat de een de betekenis van de ander overneemt. De taal kan meer dan één woord hebben voor een betekenis, of zij kan slechts één betekenis vastleggen voor een woord zonder deze betekenis aan een ander woord te geven, volgens hoe de Arabieren dit hebben vastgesteld. De gelijkenis van woorden in vervoeging betekent geen gelijkenis in betekenis; eerder neemt het woord de betekenis aan die de Arabieren ervoor hebben vastgesteld, zonder rekening te houden met de stam van de vervoeging. Het woord “ja’a” en het woord “aja’a” zijn van dezelfde stam; ondanks dat is de betekenis van “ja’a” hij kwam en de betekenis van “aja’a” is het verlenen van asiel aan (alja’a). “An-nadhuw” met een “kasra” op de “nun” betekent een magere kameel, terwijl het met een “dhumma” op de “nun” een kledingstuk betekent. Wat betreft het woord “mawla”, dit betekent niet dat omdat een van de betekenissen ervan de afgevaardigde is, en degene die verantwoordelijk is voor de zaak en de voornaamste onder de mensen, dit zou betekenen dat het gaat om het bestuur en de autoriteit, aangezien het woord “waliy al-amr” bestuur en autoriteit betekent vanwege dezelfde vervoeging. De “mawla” verschilt in betekenis van “waliy al-amr”, net zoals de afgevaardigde en degene die verantwoordelijk is voor de zaak verschilt in betekenis van “waliy al-amr”. “Waliy al-amr” is specifiek voor de heerser, terwijl “mawla” vele betekenissen heeft waarvan er geen één de heerser is. De afgevaardigde in de zaken betekent degene die verantwoordelijk is in elke zaak en niet specifiek de heerser, en de heerser wordt er niet uit afgeleid omdat de taal deze betekenis er niet aan heeft gegeven. De kwestie is een kwestie van acceptatie volgens wat de Arabieren aan het woord hebben gegeven, en niet volgens wat iemand zou kunnen begrijpen uit een verzameling woorden of diverse aanwijzingen. Daarom, zolang de Arabieren het gebruik van het woord “mawla” niet hebben vastgesteld om bestuur en autoriteit te betekenen, kan het nooit op die manier worden geïnterpreteerd. Dit is het eerste punt; wat het tweede betreft, is het de contextuele connotatie in het algemeen, maar zij kunnen een woord geen betekenis geven die afwijkt van wat de Arabieren er in hun expliciete taal aan hebben gegeven. Connotaties specificeren een van de betekenissen van een collectief woord of staan in contrast met het woord, en leiden het af van een andere, maar het creëert geen nieuwe betekenis voor dit woord die de Arabieren er niet aan hebben gegeven. Het woord “mawla” kwam voor in de overlevering (Hadith) genaamd de overlevering (Hadith) van de twee zware zaken of de overlevering (Hadith) van Khum, en er kwamen connotaties in de zin(nen) die moslims aanmoedigden om te vertrouwen op basis van hun vertrouwen in de Boodschapper ﷺ, wat het geen nieuwe betekenis geeft dat Ali (vrede zij met hem) de heerser wordt na de Boodschapper ﷺ, zolang de taal deze betekenis er niet aan heeft gegeven. Hieruit wordt duidelijk dat de overlevering (Hadith) van Khum en anderen, die de woorden “mawla” en “waliy” bevatten, niet kunnen leiden tot de afleiding dat Ali (ra) de kalief is, omdat de Arabieren deze betekenis niet expliciet aan dit woord toekenden.
It is not possible to understand that giving him authority (sultan) is giving me (the same); rather the only understanding is whoever supports him supports me. So it becomes clear that all the ahadith which came (saying) that Ali (ra) is the “waliy” of every believer after the Messenger (saw) and their “mawla”, and that they must give him “muwalat” and befriend him because his “wilayah” is the “wilayah”, all these ahadith according to the language and Qur’anic texts cannot possibly be taken (as meaning) taking charge of the rule whether in respect to the meaning of the word or its position in the sentence(s) which came in the aforementioned ahadith. So these are not evidence that the Messenger (saw) appointed Ali (ra) to the Khilafah after him thus their arguing with these texts fails. Here we must take note of two issues. First among the two is the fact that the word is conjugated from a specific article and it does not mean that all conjugations of this article are unified in meaning so that one of them takes the other’s meaning. The language can have more than one word for a meaning or it may give only one meaning laid down for a word without giving this meaning to any other word, according to how the Arabs laid it down. The similarity of words in conjugation does not mean similarity in meaning; rather the word takes the meaning for which the Arabs laid down for it without taking note of the article of conjugation. The word “ja’a” and the word “aja’a” are from one article; despite that, the meaning of “ja’a” is he came and the meaning of “aja’a” is to give refuge to (alja’a). “An-nadhuw” with a “kasra” on the “nun” means emaciated camel, whereas with a “dhumma” on the “nun” it means garment. As for the word “mawla”, it does not mean that because one of its meanings is the agent, and the one in charge, of the affair and the foremost of the people then this means the rule and authority because the word “waliy al-amr” means the rule and authority due to the same conjugation. The “mawla” differs in meaning from “waliy al-amr” just like the agent and one in charge of the affair differs in meaning from “waliy al-amr.” “Waliy al-amr” is specific for the ruler, whereas “mawla” has many meanings none of which is the ruler. The agent in the affairs means the one in charge in every affair and not the ruler specifically and the ruler is not understood from it because the language did not place this meaning for it. The matter is one of acceptance according to what the Arabs placed for the word, not what someone may understand from a collection of words or various indications. Therefore, as long as the Arabs did not place the use of the word “mawla” to mean rule and authority then it can never be interpreted as such. This is first, as for the second it is the contextual connotation in general, however they, cannot give a word a meaning other than what the Arabs place for it in their explicit speech. Connotations specify one of the meanings of a collective word or contrastive to the word, and divert it from another, but it does not create a new meaning for this word which the Arabs did not place for it. The word “mawla” came in the hadith called the hadith of two weighty matters or the hadith of Khum, and there came connotations in the sentence(s) indicating encouragement to Muslims to trust based upon their trust of the Messenger (saw), does not give it a new meaning that Ali (ra) becomes the ruler after the Messenger (saw), as long as the language did not place for it this meaning. From this it becomes clear that the hadith of Khum and others which came with the words “mawla” and “waliy” cannot lead to the deduction that Ali (ra) is the Khalifah due to the Arabs not explicitly placing this meaning for this word.
Wat betreft de vierde tekst, namelijk de overlevering (Hadith) over broederschap: het loutere lezen ervan, wanneer men ziet dat de zinsbouw en de woorden ervan niet tot het gebruik ervan als bewijs zullen leiden. De teksten die hierover zijn gekomen, zijn:
As for the fourth text which is the hadith of brotherhood, its mere reading when one views that its sentence and words will not lead it be used as evidence. The texts which came upon this are:
“Jij bent mijn broeder en erfgenaam”,
“You are my brother and inheritor”,
“Mijn broer en de zoon van mijn pachonkel”,
“My brother and paternal uncle’s son”,
“Mijn broer en de vader van mijn zoon”,
“My brother and father of my son”,
“Van mij en voor mij”,
“From me and for me”,
“Mijn broeder en assistent (wazeer) die mijn schulden terugbetaalt, mijn belofte nakomt en mij bevrijdt van mijn verantwoordelijkheden”
“My brother and assistant (wazeer) who repays my debts, fulfills my promise and frees me from by responsibilities”
“Ali is de broer van de Boodschapper van Allah ﷺ.”
“Ali is the brother of the Messenger of Allah.”
Al deze woorden en zinnen maken het onmogelijk om op enige wijze de aanstelling af te leiden. Dit komt doordat ze niet verder gaan dan zaken die tussen een paar verbonden zijn, waarbij de eerste de extreme nabijheid van de tweede tot hem uitdrukt door (te zeggen dat hij) zijn broer is. De Boodschapper ﷺ uitte zijn extreme nabijheid tot Ali (ra) tot hem door hem zijn broer te noemen en te zeggen dat hij van hem is, zijn assistent is en zijn schulden terugbetaalt. Dit is geen algemene zaak en het heeft ook geen betrekking op het gezag of het kalifaat. Zelfs als we volhouden dat Ali (ra) de broer of zoon van de Boodschapper ﷺ is, duidt dit er niet op dat de betekenis is dat hij de kalief na hem is. Zijn uitspraak tegen Ali dat:
All of these are words and sentences from which one cannot possibly deduce the appointment in any way. This is because they do not go beyond matters linked between a pair, the first expressing the extreme closeness of the second to him by (saying he is) his brother. The Messenger (saw) expressed his extreme closeness to Ali (ra) to him by calling him his brother and saying that he is from him, is his assistant and repays his debts. This is not any general matter nor does it relate to the rule or Khilafah. Even if we insist that Ali (ra) is the Messenger’s (saw) brother or his son, this does not indicate its meaning to be that he is the Khalifah after him. His statement to Ali that:
“Je bent mijn broer, of zoon, of assistent”
“You are my brother or son or assistant”
Of andere soortgelijke zaken hebben op geen enkele wijze een relatie, noch in de taal noch in de sharia, met de regel of dragen zij enige indicatie met betrekking tot de aanstelling over het kalifaat. Deze overleveringen (Hadith) zijn niet geschikt als bewijs dat de Boodschapper ﷺ Ali (vrede zij met hem) het kalifaat na hem beloofde, en dienovereenkomstig voldoen zij niet als bewijs. Wat betreft het derde type, waarbij duidelijke teksten kwamen dat de Boodschapper ﷺ Ali (vrede zij met hem) aanstelde om kalief na hem te worden, dit zijn twee overleveringen (Hadith): de eerste is een van de overleveringen van de overlevering (Hadith) van Ghadeer in één overlevering door de schrijver van het boek “Al-Ghadeer” en de tweede is de overlevering (Hadith) die zij de overlevering (Hadith) van het huis noemen. Wat betreft de overlevering van de schrijver van het boek “Al Ghadeer”, hij vermeldde een overlevering aan het begin van zijn boek zonder de woorden “mijn erfgenaam en kalief” te vermelden en vermeldde later een andere overlevering die hij toeschreef aan At Tabari, die expliciet met de woorden “mijn erfgenaam en kalief” kwam. Dus hij, Sheikh Abd al Husain Ahmad Al-Amini An-Najafi, de schrijver van het boek “Al-Ghadeer”, zei in zijn boek onder het hoofdstuk “Al-Ghadeer in het Boek van Al-‘Aziz”: “Al-Hafidh Abu Ja’far Muhammad bin Jareer At Tabari, die stierf in 310 Hijri, overleverde in zijn overlevering in het boek van “Al-Wilayah” binnen de ketens van de overlevering (Hadith) van Al-Ghadeer van Zayd bin Arqam (vrede zij met hem), die zei: ‘Toen de Profeet ﷺ stopte bij Ghadeer Khum tijdens zijn terugkeer van de afscheidsbedevaart op het tijdstip van de voormiddag toen de zon zeer heet was, beval hij de tenten te verzamelen rond de hoge bomen die daar stonden. Hij riep tot het gezamenlijke gebed, dus wij verzamelden ons. Hij hield een uitgebreide khutbah en zei: “Voorwaar Allah (SWT) heeft aan mij geopenbaard:
Or other similar things have no relationship in any way whatsoever, either in the language or the Shari’ah, to the rule or carry any indication relating to the appointment over the Khilafah. These ahadith are not suitable to be evidence that the Messenger (saw) promised Ali (ra) the Khilafah after him, and accordingly they do not fulfil as evidence. As for the third type in which clear texts(s) came that the Messenger (saw) appointed Ali (ra) to become Khalifah after him, they are two ahadith: the first is one of the narrations of the hadith of Ghadeer in one narration by the writer of the book “Al-Ghadeer” and the second is the hadith which they call the hadith of the house. As for the narration of the writer of the book of “Al Ghadeer”, he mentioned a narration in the beginning of his book without mentioning the words “my heir and Khalifah” and then mentioned another later narration which he ascribed to At Tabari which came with the words “my heir and Khalifah” explicitly. So he, Sheikh Abd al Husain Ahmad Al-Amini An-Najafi, the writer of the book “Al-Ghadeer” said in his book under the chapter “Al-Ghadeer in the Book of Al-‘Aziz”: “Al-Hafidh Abu Ja’far Muhammad bin Jareer At Tabari who died in 310 Hijri narrated in his narration in the book of “Al-Wilayah” among the chains of the hadith of Al-Ghadeer from Zayd bin Arqam (ra) who said: ‘When the Prophet (saw) stopped at Ghadeer Khum in his return from the farewell pilgrimage at the time of forenoon when the sun was very hot, he commanded to assemble the tents around the lofty trees which were assembled. He called for the collective prayer so we gathered. He gave a lengthy khutbah and said: “Verily Allah (swt) revealed to me:
‘Geef over wat u van uw Heer aan u is geopenbaard, en als u dat niet doet, dan heeft u Zijn boodschap niet overgebracht, en Allah zal u beschermen tegen de mensen’ [TMQ 5:67]
‘Convey what has been revealed to you from your Lord And if you don’t then you have not delivered his message and Allah will protect you from the people’ [TMQ 5:67]
“Jibril beval mij namens mijn Heer dat ik op dit getuigenpunt sta en alle witte en zwarte personen (d.w.z. alle mensen) informeer dat Ali bin Abi Talib mijn broer, erfgenaam, kalief en de imam na mij is.”
Jibril commanded me ob behalf of my Lord that I stand at this witness point and inform all white and black persons (i.e. all people) that Ali bin Abi Talib is my brother, heir, Khalifah and the Imam after me.’”
Dit is een van de overleveringen (Hadith) van Ghadeer Khum, en vanwege de betekenis van de tekst ervan wordt deze verworpen, zodat wat erin wordt gezegd over de aanbeveling, de aanstelling en het leiderschap na de Boodschapper ﷺ nietig is zonder enige basis door vele oorzaken, zoals:
This is one of the narrations of the hadith of Ghadeer Khum, and due to the meaning of its text it is rejected so that what is said within it of the bequest, appointment and leadership after the Messenger is void without any basis for many causes such as:
1. Dit vers (Ayah) werd niet geopenbaard tijdens de afscheidsbedevaart, maar werd geopenbaard na soera Al-Fath in het jaar van Hudaybiyya. Dit vers (Ayah) is uit soera Al-Maidah, die werd geopenbaard na soera Al-Fath, en soera Al-Fath werd geopenbaard tijdens zijn ﷺ terugkeer van het Verdrag van Hudaybiyya. Eén blik in de Mushaf toont duidelijk de tijd van de openbaring van het vers (Ayah): “O Profeet, breng over wat aan u is geopenbaard” en toont aan dat het werd geopenbaard na Al-Fath. Dus het vers (Ayah) werd vier jaar voor de afscheidsbedevaart geopenbaard en heeft geen relatie met de overlevering (Hadith) van Ghadeer Khum in alle narraties, aangezien alle narraties van de overlevering (Hadith) van Ghadeer Khum zeggen dat het plaatsvond tijdens de afscheidsbedevaart. Dit alleen is al voldoende om deze overlevering (Hadith) te verwerpen en de ongeldigheid ervan te bevestigen met betrekking tot wat erin wordt beweerd over het testament en de aanstelling.
1. This ayah was not revealed in the farewell pilgrimage, rather it was revealed after Surah Al Fath in the year of Hudaybiyya. This ayah is from Surah Al-Maidah which was revealed after Surah Al-Fath, and Surah Al-Fath was revealed during his (saw) return from the Treaty of Hudaybiyya. One glance to the Mushaf shows clearly the time of the revelation of the ayah: “O Prophet, convey what has been revealed to you” and shows it was revealed after Al-Fath. So the ayah was revealed four years before the farewell pilgrimage and has no relationship with the hadith of Ghadeer Khum in all the narrations since all narrations of the hadith of Ghadeer Khum say that it happened in the farewell pilgrimage. This alone is enough to reject this hadith and certify its invalidity of what is claimed within it about the testament and appointment.
2. De betekenis van het vers (Ayah) is duidelijk in de geuite tekst en het begrip dat de Boodschapper ﷺ is bevolen om over te brengen wat hem van zijn Heer is geopenbaard, en dat wat hem van zijn Heer is geopenbaard de Islamitische Boodschap was. Dit is aangewezen en gemaakt tot de enige bedoelde betekenis, niets anders, door Zijn uitspraak in hetzelfde vers (Ayah): “En als u dat niet doet, dan heeft u Zijn Boodschap niet overgebracht”, d.w.z. als u niet overbrengt wat aan u is geopenbaard, dan heeft u werkelijk Zijn boodschap niet overgebracht. Dit is een duidelijke tekst dat de bedoeling van het vers (Ayah) “Wat aan u is geopenbaard” de boodschap van Allah is en niets anders. Bovendien, wanneer het woord overbrengen (balligh) in de Qur'an voorkomt, betekent het het overbrengen van de boodschap van Allah (SWT) en het is nooit met een andere betekenis in de Qur'an gekomen. Allah (SWT) zei:
2. The meaning of the ayah is clear in its stated text and understanding that the Messenger is commanded to convey what was revealed to him from his Lord, and that which was revealed to him from his Lord was the Islamic Message. This is designated and made the sole meaning intended, nothing else, by His statement in the same ayah: “And if you do not, then you have not conveyed His Message” i.e. if you do not convey what was revealed to you then verily you have not conveyed His message. This is a clear text that the intention of the ayah “What was revealed to you” is the message of Allah and nothing else. Moreover, whenever the word deliver (balligh) comes in the Qur’an it means conveying the message of Allah (swt) and it has never come with any other meaning in the Qur’an. Allah (swt) said:
“En zij hebben de boodschap van Allah overgebracht” [TMQ 33:39]
“And they conveyed the message of Allah” [TMQ 33:39]
En:
And:
“Ik breng u de boodschap van mijn Heer over” [TMQ 7:62]
“I convey to you the message of my Lord” [TMQ 7:62]
En:
And:
“Ik breng de boodschap van mijn Heer over” [TMQ 72:28]
“I convey the message of my Lord” [TMQ 72:28]
Ook, telkens wanneer de woorden
Also, whenever the words
“Wat aan jou werd geopenbaard” [TMQ 5:64]
“What was revealed to you” [TMQ 5:64]
Deze verzen (Ayah) werden geopenbaard in de Qur’an, het doel is de sharia en het komt niet met enige andere betekenis in de Qur’an voor. Allah (SWT) zei:
These ayat were revealed in the Qur’an, the purpose is the Shari’ah and it does not come with any other meaning in the Qur’an. Allah (swt) said:
“En degenen die geloven in wat aan u is geopenbaard en wat aan u vóór u is geopenbaard” [TMQ 2:4]
“And those who believe in what was revealed to you and what was reveeld before you” [TMQ 2:4]
En:
And:
“Wij geloven in wat aan u is geopenbaard” [TMQ 2:91
“We believe in what was revealed to you” [TMQ 2:91
En:
And:
“Wij geloven in Allah en in wat aan ons is geopenbaard en in wat aan Ibrahim is geopenbaard” [TMQ 2:136]
“We believed in Allah and what was revealed to us and what was revealed to Ibrahim” [TMQ 2:136]
En:
And:
“En voorwaar, onder de mensen van het Boek zijn er zij die geloven in Allah en in wat aan u is geopenbaard en in wat aan hen is geopenbaard” [TMQ 3:199]
“And verily among the people of the Book are those who believe in Allah and what was revealed to you and what was revealed” [TMQ 3:199]
En:
And:
“Ben je boos op ons, behalve dat wij in Allah geloofden en in wat aan ons werd geopenbaard en in wat eerder was geopenbaard?” [TMQ 5:59]
“Are you angry with us except that we believed in Allah and what was revealed to us and what was revealed earlier?” [TMQ 5:59]
En:
And:
“Had zij maar de Torah en het Evangelie en wat hen van hun Heer was geopenbaard, hadden toegepast” [TMQ 5:66]
“If only they had established the Torah and Gospel and what was revealed to them from their Lord” [TMQ 5:66]
En:
And:
“Totdat je de Torah en het Evangelie en wat aan jou is geopenbaard van jouw Heer vestigt. Maar wat aan jou is geopenbaard van jouw Heer zal slechts de overdaad en de ongeloof van velen van hen vergroten.” [TMQ 5:68]
“Until you establish the Torah and Gospel and what was revealed to you from your Lord. But what was revealed to you from your Lord will only increase the excess and disbelief of many of them” [TMQ 5:68]
En:
And:
“Wanneer zij horen wat er aan de Boodschapper ﷺ is geopenbaard, zie je hun ogen tranen.” [TMQ 5:83]
“When they heard what was revealed to the Messenger you see their eyes flowing with tears” [TMQ 5:83]
En dus in alle versen (Ayah) van de Qur'an. Wat betreft het vers (Ayah):
And so in all the ayat of the Qur’an. As for the ayah:
“Breng over wat tot u is geopenbaard” [TMQ 5:67],
“Convey what was revealed to you” [TMQ 5:67 ],
In het vers (Ayah) ervoor en in het vers (Ayah) erna werden de woorden “wat geopenbaard was” genoemd met één betekenis, namelijk de sharia. Zelfs de woorden in het volgende vers (Ayah) zijn hetzelfde:
In the ayah before and in the ayah after it was mentioned the words “what was revealed” with one meaning i.e. the Shari’ah. Even the words in the following ayah are the same:
“Wat er van jouw Heer is geopenbaard” [TMQ 5:67].
“What was revealed from your Lord” [TMQ 5:67].
Dit alles dient om de betekenis van “wat aan jou is geopenbaard” in Zijn uitspraak: “Zeg wat aan jou is geopenbaard” [TMQ 5:67] te specificeren als de islamitische sharia. Dit is duidelijk voor allen die deze twee woorden, “Zeg” en “wat aan jou is geopenbaard”, volgen in alle vers (Ayah) van de Qur’an.
All this goes to specify the meaning of “what was revealed to you” in His saying: “Convey what was revealed to you” [TMQ 5:67] to be the Islamic Shari’ah. This is clear to all who follow these two words, “convey” and “what was revealed to you”, in all the ayat of the Qur’an.
3. Het woord “openbaard” in Zijn uitspraak: “wat aan jou is geopenbaard” is een voltooid deelwoord in de lijdende vorm (f’il madhi mubni li al-majhul), wat betekent dat de bedoeling ermee is om alles over te dragen wat hem reeds van zijn Heer is geopenbaard, d.w.z. wat hem is toegekomen uit de openbaring en aan de Boodschapper ﷺ is geopenbaard; dus Allah (SWT) beveelt de Boodschapper ﷺ om aan de mensen over te dragen wat hem eerder is geopenbaard. De betekenis wordt dus het overbrengen van iets dat geopenbaard is vóór de openbaring van het vers (Ayah), en niet het overbrengen van een specifieke zaak die met de openbaring van het vers kwam, zodanig dat het vers vanwege die zaak werd geopenbaard en hij werd bevolen deze over te dragen, waardoor de Boodschapper ﷺ het vertaalde als het testament en de aanstelling. Daarom is het niet mogelijk om de overlevering (Hadith) als een verklaring voor het vers (Ayah) te beschouwen, aangezien de overlevering (Hadith) die de aanleiding voor de openbaring van het vers (Ayah) zou zijn, zegt dat het vers werd geopenbaard naar aanleiding van het incident dat in de overlevering (Hadith) wordt vermeld, dus het werd geopenbaard naar aanleiding van iets op het moment dat het gebeurde. Terwijl het vers (Ayah) expliciet is dat het de overdracht betreft van iets dat plaatsvond voordat het vers (Ayah) werd geopenbaard. Daarom is de overlevering (Hadith) niet geschikt om de aanleiding voor de openbaring te zijn.
3. The word “revealed” in His saying: “what was revealed to you” is a past participle verb built upon an ambigous (f’il madhi mubni li al-majhul) which means that what is intended from him is to convey all that has already been revealed to him from his Lord i.e. what came to him from the revelation and revealed to the Messenger (saw); so Allah (swt) commands the Messenger (saw) to convey to the people what has previously been revealed to him. So the meaning becomes to convey something revealed before the ayah’s revelation not to convey a specific matter which came with the ayah’s revelation such that the ayah was revealed because of it and he was commanded to convey it so the Messenger translated it to mean the testament and appointment. Therefore it is not possible to make the hadith an explanation for the ayah as the hadith which became the cause of the ayah’s revelation says that the ayah was revealed upon the incident mentioned by the hadith, so it was revealed upon something at the time of its happening. Whereas the ayah is explicit that it is the conveyance of something that occurred before the ayah was revealed. Therefore the hadith is not suitable to be the cause of the revelation.
4. Het woord “wat (ma)” in Zijn uitspraak: “wat aan jou is geopenbaard” is een betrekkelijk voornaamwoord (ism mawsul) of een bedoelde onbepaalde zelfstandig naamwoord (nakira maqsuda), wat het passend maakt dat wat aan hem is geopenbaard één zaak en één regel is, of vele zaken en vele regels; dat wil zeggen, de betekenis ervan zou kunnen zijn om de regel over te brengen die aan jou is geopenbaard, of om alles over te brengen wat Wij (SWT) aan jou hebben geopenbaard van de diverse zaken en regels. Datgene wat een van deze twee betekenissen zou specificeren is de contextuele connotatie, en het loutere lezen van het vers (Ayah), laat staan de nauwkeurige bestudering ervan, verduidelijkt dat Zijn uitspraak: “Dan heb jij Zijn boodschap niet geopenbaard” door Zijn uitspraak “Zijn boodschap” aangeeft dat de betekenis van “wat” alles is wat aan jou is geopenbaard, wat de boodschap van Allah (SWT) is. Dit ontkent besluitvaardig dat de betekenis van “wat” één regel is die aan jou is geopenbaard; bovendien heeft de term “Zijn boodschap” de betekenis van “wat aan jou is geopenbaard” verduidelijkt als zijnde de boodschap van Allah.
4. The word “what (ma)” in His saying: “what was revealed to you” is a relative pronoun (ism mawsul) noun or intended indefinite noun (nakira maqsuda) which makes it suitable that what was revealed to him is one matter and one rule or many matters and many rules i.e. its meaning could be to convey the rule revealed to you or deliver everything which We (swt) revealed to you from the various matters and rules. That which would specify either of these two meanings is the contextual connotation and the mere reading of the ayah, let alone its scrutiny, clarifies that His saying: “Then you have not revealed His message” designates by His statement “His message” that the meaning of “what” is all what was revealed to you which is the message of Allah (swt). This decisively negates that the meaning of “what” is one rule revealed to you; moreover, the word “His message” has clarified the meaning of “what was revealed to you” to be the message of Allah.
5. Voorwaar, Zijn (SWT) uitspraak aan het einde van het vers (Ayah):
5. Verily His (swt) statement at the end of the ayah:
“Allah zal je beschermen tegen de mensen. Voorwaar, Allah leidt de ongelovige volkeren niet” [TMQ 5:67]
“Allah will protect you from the people. Verily Allah does not guide the disbelieving folk” [TMQ 5:67]
Het is een verzekering van Allah aan de Boodschapper ﷺ en veiligheid voor hem tegen de schade die hem zal treffen als gevolg van het overbrengen van Zijn (SWT) boodschap. Deze verzekering is niet vanwege schade die hem zal treffen door het overbrengen van één regel, maar eerder door het overbrengen van de gehele boodschap aan de ongelovigen, en in het bijzonder wanneer de overbrenging gepaard gaat met strijd. De betekenis van het einde van het vers (Ayah) is dat Allah je zal beschermen bij het overbrengen van deze boodschap via jihad tegen het kwaad van de mensen, want toen het vers werd onthuld, was de methode van het overbrengen van de boodschap jihad, oftewel strijd met zwaarden. Het is niet mogelijk dat hiermee bedoeld wordt dat Hij (SWT) je zal beschermen tegen degenen die jaloers zijn op Ali (ra) bij het vestigen van het kalifaat voor hem, oftewel dat Hij je volgens hun visie zal beschermen tegen Abu Bakr (ra), Umar (ra), Uthman (ra) en hun gelijken, aangezien de bescherming in het vers (Ayah) is tegen de mensen en niet de gelovigen. De betekenis van “de mensen” is gespecificeerd als de ongelovigen door Zijn uitspraak aan het einde van het vers (Ayah):
Is an assurance from Allah to the Messenger (saw) and safety to him from the harm which will affect him as a result of delivering His (swt) message. This assurance is not because of harm which will affect him from delivering one rule, rather from conveying the entire message to the disbelievers and particularly where its conveyance is accompanied by fighting. The meaning of the end of ayah is that Allah will protect you in conveying this message by jihad from the harm of the people because when the ayah was revealed, the method of delivering the message was jihad i.e. fighting with swords. It is not possible that it is meant that He (swt) will protect you from those envious of Ali (ra) in making the Khilafah for him i.e. protect you according to their view from Abu Bakr (ra), Umar (ra), Uthman (ra) and their like as the protection in the ayah is from the people not believers. The meaning of “the people” is specified to be the disbelievers by His statement in concluding the ayah:
“Voorwaar, Allah zal de ongelovige mensen niet leiden” [TMQ 5:67].
“Verily Allah will not guide the disbelieving folk” [TMQ 5:67].
Deze belofte van Allah (SWT) aan Zijn Boodschapper ﷺ om hem te beschermen en te behoeden voor de schade van ongelovigen bij het overbrengen van wat aan hem was geopenbaard, specificeert dat de betekenis van de overbrenging in het vers (Ayah) de overbrenging van de boodschap van de Islam is. Er is gezegd dat er geen betekenis in Zijn uitspraak zit: “Breng over wat aan u is geopenbaard”, terwijl hij in de praktijk al aan het overbrengen is. Het antwoord hierop is dat dit gebod om over te brengen niet afwijkt van een van de twee zaken: Ofwel de Boodschapper heeft de boodschap verborgen zonder deze over te brengen, ofwel er zijn mensen aan wie de boodschap niet is overgebracht, zodat de afwezigheid van overbrenging aan hen wordt beschouwd als de afwezigheid van overbrenging aan de wereld. Het is onmogelijk dat dit gebod betekent dat hij een specifieke regel die aan hem is geopenbaard verbergt zonder deze over te brengen, of de overbrenging van één regel zonder welke de boodschap niet compleet is, omdat het verbergen van één regel het Profentschap van de Boodschapper ﷺ en zijn boodschap zou aantasten, net als het verbergen van de gehele boodschap; het is dus onmogelijk dat het de verberging van één specifieke regel betekent. Ook zegt het vers (Ayah):
So this promise from Allah (swt) to His Messenger (saw) to protect and preserve him from the harm of disbelievers in conveying what was revealed to him specifies that the meaning of the conveyance in the ayah is the conveyance of the message of Islam. It has been said that there is no meaning in His statement: “Convey what was revealed to you” while he is conveying in practice. The response to this is that this command to convey does not depart from one of two matters: Either the Messenger has concealed the message without conveying it, or there are people to whom the message has not been conveyed so the absence of conveyance to them is considered the absence of conveyance to the world. It is impossible for this command to mean his concealing a specific rule revealed to him which he did not convey or conveyance of one rule without which the message is not complete because the concealment of one rule will denigrate the Messenger’s (saw) Prophethood and his message like the concealment of the entire message, so it is impossible for it to mean the concealment of one specific rule. Also the ayah says:
“Dan zou je Zijn boodschap niet hebben overgebracht” [TMQ 5:67].
“Then you would not have conveyed His message” [TMQ 5:67].
Dit ontkent de overlevering, wat betekent dat hij de boodschap niet heeft overgebracht, en niet dat hij een specifieke regel niet heeft overgebracht; in het bijzonder wordt de overlevering van één regel beschouwd als de overlevering van de boodschap. De Boodschapper ﷺ heeft vanaf de eerste dag de regels overgebracht volgens hun openbaring, zodanig dat de overlevering van elke regel werd beschouwd als de overlevering. Het is dus onmogelijk dat de betekenis is dat hij één specifieke regel niet heeft overgebracht; eerder is de betekenis van de zin dat hij de boodschap niet heeft overgebracht. Aangezien het voor hem onmogelijk is om de boodschap niet over te brengen, en er is bewezen dat hij vóór het vers (Ayah) al aan het overbrengen was, wordt de betekenis van de openbaring van het vers (Ayah) dat er mensen zijn aan wie de boodschap niet is overgebracht, zodanig dat de afwezigheid van overlevering aan hen wordt beschouwd als de afwezigheid van overlevering aan de wereld. En de overlevering van de boodschap wordt niet beschouwd als overlevering, tenzij het de overlevering aan de wereld is. Vanwege dit beval Allah (SWT) hem om de boodschap over te brengen aan de mensen aan wie deze nog niet is bereikt, d.w.z. het overbrengen aan de wereld totdat het als overlevering wordt beschouwd, en dat deze overlevering geschiedt via de methode van jihad. Deze betekenis wordt versterkt (door het feit) dat het vers (Ayah) aan de Boodschapper ﷺ werd geopenbaard na het Verdrag van Hudaybiyya. Quraysh was de belangrijkste vijand waarmee de Boodschapper ﷺ vocht in het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah) tot die tijd, dus het verdrag met hen zou iemand wellicht kunnen doen begrijpen dat de overlevering via jihad was gestopt. Dus beval Allah hem om de overlevering via de methode van jihad voort te zetten aan de rest van de mensen aan wie hij nog niet had overgebracht onder de Arabieren, Romeinen, Perzen, Kopten en anderen, zodanig dat zijn overlevering de overlevering van de boodschap aan de wereld wordt, zodat de overlevering van deze boodschap als universeel wordt beschouwd. Dit is wat in de praktijk gebeurde. Na de openbaring van dit vers (Ayah) vocht de Boodschapper ﷺ tegen de Joden bij Khayber, bereidde hij de slag van Mu’tah voor, trok met een groot leger naar Tabuk en bleef daar, veroverde Makkah, en schreef aan de koningen van Perzië, de Kopten, Rome en andere koningen, wat de betekenis van de openbaring van Zijn uitspraak verduidelijkte:
This negates the conveyance which means that he has not delivered the message not that he has not conveyed a specific rule, in particular the conveyance of one rule is considered the conveyance of the message. The Messenger (saw) from the first day onwards conveyed the rules according to their revelation such that the conveyance of each rule was considered the conveyance. Thus it is impossible for the meaning to be not conveying one specific rule; rather the sentence’s meaning is that he has not conveyed the message. Since it is impossible for him to not convey the message, and it has been proven that before the ayah he was (already) conveying, the meaning of the ayah’s revelation becomes that there are people to whom the message has not been conveyed such that the absence of conveyance to them is considered absence of conveyance to the world. And the message’s conveyance is not considered conveyance except if it is conveyance to the world. Due to this Allah (swt) commanded him to convey the message to the people whom it has not reached i.e. convey it to the world until it is considered conveyance and that this conveyance be by the method of jihad. This meaning is strengthened (by the fact) that the ayah was revealed to the Messenger (saw) after the Treaty of Hudaybiyya. Quraysh used to be the chief enemy whom the Messenger (saw) fought with in spreading the da’wa until that time, so the treaty with them would perhaps lead one to understand the stopping of conveyance via jihad. So Allah commanded him to continue the conveyance via the method of jihad to the rest of the people whom he has not conveyed to among the Arabs, Romans, Persians, Copts and others such that his conveyance becomes conveyance of the message to the world so that the conveyance of this message is considered universal. This is what occurred in practice. After the revelation of this ayah the Messenger (saw) fought the Jews at Khayber, prepared the battle of Mu’tah, went with a large army to Tabuk and remained there, conquered Makkah, and wrote to the kings of Persia, the Copts, Rome and other kings which clarified from him the meaning of the revelation of His statement:
“Breng over wat tot u is geopenbaard” [TMQ 5:67].
“Convey what was revealed to you” [TMQ 5:67].
En:
And:
“Dan zou je Zijn boodschap niet hebben overgebracht” [TMQ 5:67].
“Then you would not have conveyed His message” [TMQ 5:67].
En:
And:
“Allah zal u beschermen tegen de mensen” [TMQ 5:67].
“Allah will protect you from the people” [TMQ 5:67].
En:
And:
“Voorwaar, Allah zal de ongelovige mensen niet leiden”. [TMQ 5:67].
“Verily Allah will not guide the disbelieving folk”. [TMQ 5:67].
Wat betreft de overlevering (Hadith) over het huis, zoals overgeleverd in Kanz al-‘Ammal en zoals uitgelegd in Nahj al-Balagha, kan deze als volgt worden samengevat: Wanneer
As for the hadith of the house as narrated in Kanz al-‘Ammal and as explained in Nahj al-Balagha, it is summarised as followed: When
“En waarschuw uw naaste verwanten” [TMQ 26:214]
“And warn your nearest kinsfolk" [TMQ 26:214]
...werd geopenbaard, de Boodschapper ﷺ riep Ali (vrede zij met hem) om voedsel te bereiden en de familie van Abd al-Muttalib op te roepen, zodat Ali (vrede zij met hem) deze bevelen uitvoerde. Nadat de mensen verzadigd en ontspannen waren, stond de Boodschapper ﷺ voor hen en sprak:
was revealed, The Messenger (saw) called Ali (ra) to prepare food and call the family of Abd al-Muttalib so Ali (ra) executed these commands. After the people had become satisfied and relaxed, the Messenger stood before them speaking:
"O Banu Abd al-Muttalib, bij Allah, ik ken geen enkele jongeman onder de Arabieren die tot zijn volk is gekomen met iets beters dan hetgeen ik tot jullie ben gekomen. Voorwaar, ik ben tot jullie gekomen met het goede van deze wereld en het Hiernamaals. Allah heeft mij bevolen jullie tot Hem uit te nodigen (Da’wah), dus wie van jullie zal mij in deze zaak bijstaan, zodat hij mijn broeder, erfgenaam en mijn kalief onder jullie mag worden?" De mensen hielden zich afzijdig van de oproep tot de islam (Da’wah), behalve Ali, de jongste onder hen, die antwoordde: "Ik, o Boodschapper van Allah ﷺ, zal uw helper zijn in deze zaak." De Boodschapper ﷺ herhaalde zijn uitspraak en de mensen bleven afzijdig, terwijl Ali zijn acceptatie bleef aankondigen. De Boodschapper ﷺ ﷺ greep de nek van Ali vast en zei tegen de aanwezigen: "Dit is mijn broeder, erfgenaam en mijn kalief onder jullie, dus luister naar hem en gehoorzaam hem." De mensen lachten om de Profeet ﷺ en zijn uitnodiging, en ze zeiden tegen Abu Talib terwijl ze het huis van de Boodschapper ﷺ ﷺ verlieten: "Hij heeft u bevolen naar uw zoon te luisteren en hem te gehoorzamen."
O Banu Abd al-Muttalib, by Allah I do not know any youth among the Arabs who has come to his people with a thing better than what I have come to you with. Verily I have come to you with the good of this world and the Hereafter. Allah has commanded me to call you to Him, so which one of you will assist me in this matter so that he may become my brother, inheritor and my Khalifah among you? The people kept away from the da’wa except Ali, the youngest among them, who responded saying: I, O Messenger of Allah, will be your assistant upon this matter. The Messenger repeated his statement and the people remained away while Ali continued announcing his acceptance. So the Messenger took the neck of Ali and said to those present: This is my brother, inheritor and my Khalifah among you so listen to him and obey. The people laughed at the Prophet and his invitation, and said to Abu Talib while leaving the Messenger’s house: ‘He has commanded you to listen to your son and obey him.’”
Dit is de samenvatting van de overlevering (Hadith) van het huis, zoals overgeleverd door degenen die het als bewijs gebruiken.
This is the summary of the hadith of the house as narrated by those who depend upon it as evidence.
Al-Bukhari overleverde het incident van de dag waarop
Al-Bukhari narrated the incident of the day when
“En waarschuw uw naaste verwanten” [TMQ 26:214]
“And warn your nearest kinsfolk” [TMQ 26:214]
Er werd geopenbaard (zeggende) dat de Boodschapper ﷺ op (de berg) Safa stond, zonder de bereiding van voedsel te vermelden. Ahmad bin Hanbal overleverde in zijn Musnad twee overleveringen (Hadith), één over de bereiding van voedsel zonder te vermelden dat het de dag was waarop “En waarschuw je naaste verwanten” werd geopenbaard, en een andere waarin wordt vermeld dat de bereiding van voedsel plaatsvond op de dag waarop het vers (Ayah) werd geopenbaard. We zullen deze teksten eerst tonen en daarna uitleggen wat ze bevatten.
Was revealed (saying) that the Messenger (saw) stood upon (Mount) Safa, without mentioning the preparation of food. Ahmad bin Hanbal narrated in his Musnad two hadiths, one about the preparation of food without mentioning it was the day in which “And warn your nearest kinsfolk” was revealed and another mentioning that the preparation of food was on the day the ayah was revealed. We will show these texts first then explain what they contain.
Al-Bukhari overleverde van Ibn ‘Abbas (ra), die zei: Toen
Al-Bukhari narrated from Ibn ‘Abbas (ra) who said: When
“En toen {Waarschuw uw naaste verwanten} werd geopenbaard, ging de Boodschapper ﷺ op de Safa staan en begon hij te roepen: O Banu Fihr, O Banu Adiyy voor alle (butun) van Quraysh, totdat zij zich verzamelden. Wie niet in staat was om te komen, stuurde een boodschapper om te zien wat er aan de hand was. Abu Lahab en Quraysh kwamen en hij zei: ‘Als ik jullie vertelde dat er ruiters (mannen) in de vallei waren die van plan waren jullie plotseling aan te vallen, zouden jullie mij dan geloven?’ Zij zeiden: Ja, wij hebben u in niets beproefd behalve om u de waarheid te horen spreken. Hij zei: Voorwaar, ik ben een waarschuwer voor jullie voor een zware straf! Abu Lahab zei: Wee jullie voor de rest van de dag. Is het daarom dat jullie ons hebben verzameld? Dus {Vergaan de twee handen van Abû Lahab (een oom van de Profeet ﷺ) en vergaan hij! Zijn bezit en zijn kinderen zullen hem geen voordeel bieden!} [TMQ 111:1-2] werd geopenbaard.”
“And when And warn your nearest kinsfolk was revealed, the Messenger stood upon Safa and started announcing: O Banu Fihr, O Banu Adiyy for all the (butun) of Quraysh until they gathered together. Whoever was unable to go had sent a messenger to see what was happening. Abu Lahab and Quraysh came and he said: ‘If I told you there were horses (men) in the valley intending to attack you suddenly, would you believe me?’ They said: Yes, we have not tried you in anything except to find you saying the truth. He said: Verily, I am a warner to you before a severe punishment! Abu Lahab said: Woe be upon you for the rest of the day. Is it because of this that you gathered us? So “Perish the two hands of Abû Lahab (an uncle of the Prophet [sal-Allâhu 'alayhi wa sallam]) and perish he!, His wealth and his children will not benefit him!” [TMQ 111:1-2] was revealed”
Dit geeft aan dat het incident van het bereiden van voedsel niet plaatsvond op de dag waarop “En waarschuw uw naaste verwanten” werd geopenbaard, aangezien het niet overeenkomt met wat er in de tekst van de overlevering (Hadith) gebeurde. Ahmad bin Hanbal zei in zijn Musnad: ‘Affan vertelde ons dat Abu Awana ons vertelde van Uthman bin al-Mughira van Abu Sadiq van Rabi’a bin Najidh van Ali (vrede zij met hem), die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ verzamelde of riep Banu Abd al-Muttalib in al hun groepen om te eten en te drinken. Hij bereidde voor hen een hoeveelheid voedsel die zij aten totdat zij verzadigd waren. Hij zei: Het voedsel bleef achter alsof het niet was aangeraakt. Daarna riep hij om een saffraan-drank die zij dronken totdat zij vol zaten, en de drank bleef achter alsof het niet was aangeraakt. Toen zei hij ﷺ:
This indicates that the incident of the preparation of food was not on the day in which “And warn your nearest kinsfolk” was revealed as it does not concur with what occurred in the hadith’s text. Ahmad bin Hanbal said in his Musnad: ‘Affan related to us that Abu Awana related to us from Uthman bin al-Mughira from Abu Sadiq from Rabi’a bin Najidh from Ali (ra) who said: The Messenger of Allah (saw) gathered or called Banu Abd al-Muttalib in all their groups to eat and drink. He prepared for them a quantity of food which they ate until they were satisfied. He said: The food remained as if it had not been touched. Then he called for a saffron drink which they drank until they will full, and the drink remained as if it had not been touched. Then he (saw) said:
“O Banu Abd al-Muttalib, ik ben specifiek naar jullie en naar de mensheid in het algemeen gestuurd. Jullie hebben nu van dit teken (vers (Ayah)) gezien wat jullie hebben gezien, dus wie van jullie zal mij een eed afleggen om mijn broeder en metgezel te worden?” Hij zei: niemand van hen stond op, dus ik stond voor hem op, hoewel ik de jongste van de groep was, en hij zei: “Ga zitten.” Hij herhaalde dit drie keer, waarna ik voor hem opstond en hij zei: “Ga zitten”, totdat hij de derde keer mijn hand met zijn hand sloeg.”
“O Banu Abd al-Muttalib, I have been sent specifically to you and to humanity in general. You have now seen of this sign (ayah) what you saw, so which one of you will give me a pledge in order to become my brother and companion?’ He said: None of them stood, so I stood for him though I was the youngest of the group and he said: Sit down. He repeated it three times following which I stood for him and he said ‘Sit down’, until the third time he struck my hand with his hand.”
Dit verduidelijkt dat er op het moment van de openbaring van “En waarschuw uw naaste verwanten” geen sprake was van dit incident, en dat de Boodschapper ﷺ de Islam aan hen aanbood, zodat iedereen die moslim werd zijn broeder en metgezel zou worden, en dat hij niets tegen Ali (vrede zij met hem) had gezegd.
This clarifies that there is no moment in this incident of the revelation of “And warn your nearest kinsfolk”, and that the Messenger (saw) offered Islam to them so that whoever became a Muslim would become his brother and companion and that he did not say anything to Ali (ra).
Wat betreft de tweede overlevering, Ahmad bin Hanbal overleverde in zijn Musnad: “Aswad bin Amir vertelde aan ons dat Shareek aan ons vertelde van Al-‘Amash, van Al-Minhal, van ‘Ibad bin Abdullah al Asadi, van Ali, die zei: Toen het vers “En waarschuw uw naaste verwanten” werd geopenbaard, verzamelde de Boodschapper ﷺ de familie van zijn huis. Dertig mensen kwamen samen; zij aten en dronken, waarna hij ﷺ tegen hen zei:
As for the second narration, Ahmad bin Hanbal narrated in his Musnad: “Aswad bin Amir related to us that Shareek related to us from Al-‘Amash from Al-Minhal from ‘Ibad bin Abdullah al Asadi from Ali who said: When the ayah “And warn your nearest kinsfolk” was revealed, the Messenger (saw) gathered the family of his house. Thirty people gathered; they ate and drank then he (saw) said to them:
"Wie zal mijn schulden en beloften garanderen, zodat hij met mij in het Paradijs zal zijn, en hij zal mijn kalief over mijn familie zijn?" Een man, wiens naam Shareek niet noemde, zei: "O Boodschapper van Allah ﷺ, U was een oceaan (bahr), dus wie zou hiervoor kunnen zorgen?" Toen zei een ander (hetzelfde?). Hij bood dat aan de familie van zijn huis aan, waarna Ali (RA) zei: "Ik (zal)."
"Which one will guarantee my debts and promises so as to be with me in Paradise, and he will be my Khalifah over my family? A man, whom Shareek did not name, said: O Messenger of Allah, you were an ocean (bahr) so who could take care of this? Then another said (the same?). He offered that to the family of his house, so Ali (RA) said: I (will).”
Het woord erfgenaam of kalief komt in deze twee teksten op geen enkele wijze voor. Integendeel, het is enkel het woord kalief dat voorkomt, beperkt tot zijn familie, en het kalifaat over de familie is niet het kalifaat in de functie van bestuur of leiderschap, noch heeft het daar enige relatie mee. Dit zijn de teksten die in de Saheeh-boeken zijn verschenen, en zij kwamen voor in talrijke overleveringen (Hadith) met vergelijkbare bewoordingen en verenigde betekenissen, en in geen van deze teksten kwamen de woorden erfgenaam of kalifaat voor. Er is nooit verschenen, noch via een van de verzamelaars van de Saheeh (boeken van overleveringen (Hadith)), noch via een van de betrouwbare overleveraars, in zelfs maar één overlevering (Hadith) het woord (of de woorden) erfgenaam van een kalief op welke wijze dan ook, noch in relatie tot Ali noch tot iemand anders, dus het bewijs vervalt vanwege het ontbreken van enig bewijs hiervoor in de Saheeh-boeken.
The word inheritor or Khalifah does not appear in these two texts in any way at all. Rather it is only the word Khalifah which appears restricted to his family, and the Khilafah over the family is not the Khilafah in the post of rule or leadership nor does it have any relationship with that. These are the texts which came in the Saheeh books, and they came in numerous narrations with similar wordings and unified meanings, and there did not appear in any of them the words inheritor or Khilafah. There has never appeared, either via any of the compilers of the Saheeh (books of ahadith) or any of the trustworthy narrators, in even one hadith the word(s) inheritor of Khalifah in any way at all either in relation to Ali or anyone else, so the evidence falls due to the absence of any evidence for it in the Saheeh books.
Wat betreft de tekst overgeleverd door hen die discussiëren over de aanstelling van Ali, die zij de overlevering (Hadith) van het huis noemden, deze tekst met deze overlevering (riwayah) wordt verworpen in zijn betekenis (Dirayah). Een overlevering (Hadith) wordt in zijn dirayah verworpen op basis van zijn betekenis, en zijn riwayah op basis van zijn keten. Dus als het wordt verworpen in zijn keten of betekenis, dan kan het niet worden beschouwd en vervalt het als bewijs. Wat betreft het verwerpen van de betekenis, dit komt door vele redenen, waaronder:
As for the text narrated by those who contend about the appointment of Ali which they named the hadith of the house, this text with this narration (riwayah) is rejected in its meaning (Dirayah).A hadith is rejected in its dirayah based on its meaning, and its narration based on its chain. So if it is rejected in its chain or meaning then it cannot be considered and it falls as evidence. As for rejecting its meaning, this is due to many reasons including:
Ten eerste: In deze overlevering (Hadith) blijkt dat de Boodschapper ﷺ de hulp zocht van de familie van Abd al-Muttalib in zijn oproep tot de islam (Da’wah), op de voorwaarde dat de heerschappij na hem aan hen zou toekomen. Dit is vanuit twee aspecten ongeldig: ten eerste spreekt dit de uitspraak en de handeling van de Boodschapper ﷺ tegen in het incident waarin hij het verzoek van de stam weigerde dat de heerschappij na hem aan hen zou toekomen als zij moslims zouden worden, waarop hij antwoordde:
Firstly: In this hadith it appears that the Messenger (saw) sought the assistance of the family of Abd al-Muttalib in his da’wa with the condition that the rule became theirs after them. This is void from two aspects: firstly, this contradicts the Messenger’s statement and action in the incident in which he refused the request from the tribe that the rule becomes theirs after him if they become Muslims to which he replied:
“Autoriteit is een zaak die toebehoort aan Allah, en Hij (SWT) zal het plaatsen waar Hij wenst.”
“Authority is a matter which belongs to Allah, and He (swt) will place it where He wishes.”
Ibn Hisham vertelde in zijn boek over de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah) ﷺ: Ibn Ishaq zei dat Az-Zuhri vertelde dat hij Banu Amr bin Sa’sa’ah ontmoette, waarna hij hen uitnodigde tot Allah ‘azza wa jalla en zichzelf aan hen aanbood. Eén man onder hen, die zij Bayjirat bin Furra noemden, zei tegen hem: "Bij Allah, als ik deze jongeling van de Quraysh zou nemen, zal ik de Arabieren via hem verslaan." Vervolgens zei hij: "Wat als wij de eed van trouw afleggen om jouw zaak te steunen, zal Allah jou dan de overwinning verlenen op degenen die zich tegen je verzetten? Zal de macht na jou bij ons zijn?" Hij zei: “De macht is voor Allah en Hij plaatst haar waar Hij wil.” Hij zei: Toen zei hij tegen hem: "Zullen wij onze keel opofferen voor jou, om vervolgens, wanneer Allah (SWT) jou de overwinning verleent, de macht naar iemand anders te gaan? Dan hebben wij geen behoefte aan jouw zaak," en zij verwierpen hem. Hoe kan de Boodschapper ﷺ zeggen: “De zaak behoort toe aan Allah en Hij zal haar plaatsen waar Hij wil”, oftewel de zaak van het kalifaat en de macht na hem, terwijl hij tegen Banu Abd al-Muttalib zegt:
Ibn Hisham narrated in his book of the Sirah of the Prophet (saw): Ibn Ishaq said that Az-Zuhri narrated that he met Banu Amr bin Sa’sa’ah so he invited them to Allah ‘azza wa jalla and offered himself to them. One man among them, whom they called Bayjirat bin Furra, said to him: By Allah, if I were to take this youth from the Quraysh, I will eat (i.e. conquer) the Arabs through him. Then he said: What if we were to pledge to support your matter then Allah will grant you victory over those who oppose you. Will the rule be with us after you? He said: “The rule is for Allah and He places it where He wills.” He said: So he said to him: Will we sacrifice our throats for you, then when Allah (swt) grants you victory the rule becomes for someone else? Then we have no need of your matter, and they rejected him.” How can the Messenger (saw) say: “The matter belongs to Allah and He will place it where He wills” i.e. the matter of the Khilafah and the rule after him, yet he says to Banu Abd al-Muttalib:
“Wie van jullie zal mij bij deze zaak bijstaan, zodat hij mijn broeder, erfgenaam en kalief onder jullie mag worden?”
“Which one of you will assist me upon this matter so that he may become my brother, inheritor and Khalifah among you?”
Is dit niet een duidelijke tegenstrijdigheid? Onvermijdelijk is het noodzakelijk dat een van deze twee uitspraken wordt verworpen. Aangezien er over de overlevering (Hadith) van het huis wordt gezegd dat het plaatsvond toen
Is this not a clear contradiction? Inevitably, it is necessary that one of these two statements be rejected. Since it is said of the hadith of the house that it occurred when
“Waarschuw uw naaste verwanten” [TMQ 26:214]
“Warn your nearest kinsfolk” [TMQ 26:214]
Geopenbaard in het derde jaar van het profentschap en de overlevering (Hadith):
Was revealed i.e. the third year of the messenger ship and the hadith:
“De zaak behoort aan Allah toe en Hij plaatst haar waar Hij wil”
“The matter belongs to Allah and He places it where He wills”
Toen de Boodschapper ﷺ zichzelf aan de stammen aanbood, namelijk in het tiende jaar na het boodschapperschap en dus na de overlevering (Hadith) van het huis; het is dus de overlevering (Hadith) van het huis die wordt verworpen. Wat betreft de tweede zijde, het is dat de Boodschapper ﷺ in deze overlevering (Hadith) iets aan de ongelovigen aanbood zodat zij moslims zouden worden, maar hij bood hen eerder het grootste aan, namelijk het kalifaat na hem over alle moslims, als prijs voor hun bekering tot de islam. Dit spreekt de handeling van de Boodschapper ﷺ in zijn oproep tot de islam (Da’wah) en de regels van de sharia tegen. De Boodschapper ﷺ zou mensen uitnodigen tot de islam omdat het de juiste religie (Deen) is, en er is nooit van hem overleverd, zelfs niet via een zwakke overlevering (Hadith), dat hij iets aanbood, klein of groot, aan een ongelovige (Kafir) in ruil voor zijn bekering tot de islam. Wat betreft hen wiens harten moeten worden verzacht, zij zijn moslims aan wie uit de armenbelasting (Zakah) wordt gegeven om de staat via hen te versterken, en geen ongelovigen (Kuffar) aan wie wordt gegeven zodat zij de islam aannemen. Het is evenmin toegestaan om iets aan ongelovigen (Kuffar) te geven in ruil voor hun bekering tot de islam.
when the Messenger (saw) offered himself to the tribes i.e. in the tenth year after the messenger ship and therefore after the hadith of the house; so it is the hadith of the house which is rejected. As for the second side, it is that the Messenger (saw) in this hadith offered something to the disbelievers so that they may become Muslims, rather he offered them the greatest thing which is the Khilafah after him over all Muslims as the price for their entering into Islam. This contradicts the Messenger’s action in his da’wa and the Shari’ah rules. The Messenger would invite people to Islam because it is the correct deen and it has never been narrated from him, even through a weak hadith that he offered anything whether small or large to a kafir in exchange for his entering into Islam. As for those whose hearts are to be reconciled, they are Muslims who are given from the zakat in order to strengthen the State through them, not kuffar who are given so that they enter Islam. Nor is it allowed to give something to kuffar in exchange for their entering Islam.
Ten tweede: de overlevering (Hadith) vermeldt dat de Boodschapper ﷺ een huwelijksfeest en maaltijd bereidde voor ongelovigen (Kafir) om hen uit te nodigen tot de Islam, en hij verzamelde hen rond een maaltijd zodat zij de Islam zouden aanvaarden, en hij bereidde geen voedsel voor Ali (vrede zij met hem) die de Islam al had aanvaard. Dus als deze mensen de Islam verwerpen en verwerpen dat de heerschappij na hem de hunne wordt in ruil voor de Islam, dan is er daar geen plaats voor Ali (vrede zij met hem) om zijn instemming te geven, aangezien hij niet wordt uitgenodigd tot de Islam omdat hij al een moslim is, en er is geen spraak tot hem gericht. Dit is waarom er in deze bijeenkomst geen plaats is dat hij tegen hem zegt:
Secondly: The hadith mentions that the Messenger (saw) prepared a wedding feast and meal for kuffar in order to invite them to Islam, and he gathered them around a meal so that they may enter Islam and he did not prepare food for Ali (ra) who had already accepted Islam. So if these people reject Islam and reject that the rule becomes theirs after him in exchange for Islam, there is no place there for Ali (ra) for giving his acceptance as he is not being invited to Islam because he is already a Muslim, and there is no speech addressed to him. This is why there is no place in this gathering such that he says to him:
“Dit is mijn broer, erfgenaam en mijn kalief onder jullie, dus luister naar hem en gehoorzaam hem”
“This is my brother, inheritor and my Khalifah among you so listen to him and obey”
Aangezien hij niet het doelwit is van de aanspraak of de onderhandeling. Ten derde: de overlevering (Hadith) vermeldt dat de groep de Islam verwierp, en ondanks het feit dat hij zijn aanbod herhaalde, hielden zij vol de Islam te verwerpen en te weigeren dat de heerschappij na hem de hunne zou worden in ruil voor het toetreden tot de Islam. Zij bleven ongelovigen (Kafir), dus hoe kon de Boodschapper ﷺ tegen hen zeggen in zijn aanspreking:
Since he is not the target of the address or the negotiation. Thirdly: The hadith mentions that the group rejected Islam, and despite him repeating his offer they persisted in rejecting Islam and rejecting that the rule becomes theirs after him in exchange for entering Islam. They remained kuffar so how could the Messenger (saw) say to them in addressing them:
“Dit is mijn kalief onder jullie”
“This is my Khalifah among you”
Zou hij hen bevelen om naar hem te luisteren en hem te gehoorzamen, terwijl hij weet dat zij ongelovigen (Kafir) zijn die de Islam hebben verworpen? En hoe zou hij de kalief onder hen kunnen zijn terwijl zij ongelovigen (Kafir) zijn?
Commanding them with hearing and obeying him while he knows they are kuffar who have rejected Islam? And how could he be the Khalifah among them while they are kuffar?
Tenfourthens: De overlevering die zij overleveren luidt:
Fourthly: The narration they narrate says:
“Dit is mijn broer, erfgenaam en mijn kalief onder jullie, dus luister naar hem en gehoorzaam hem”
“This is my brother, inheritor and my Khalifah among you so listen to him and obey”
Dit is een aanspreking tot de familie van Abd al-Muttalib, aangezien de woorden begonnen met zijn uitspraak: “O Banu Abd al-Muttalib.” Het is dus specifiek voor hen, omdat hij hem een kalief over hen maakte, oftewel over de familie van Abd al-Muttalib, en niet de kalief van de moslims, aangezien hij zei: “en mijn kalief over jullie.” Hij is dus niet de kalief voor de moslims, zoals wordt afgebeeld door de expliciete tekst. Men kan hier ook niet zeggen dat de les voortvloeit uit de algemeenheid van de tekst en niet uit de specifiekheid van de aanleiding, aangezien dit een specifiek incident is en geen aanleiding (sabab), niet vermeldende dat de woorden ook specifiek zijn en niet algemeen: “O Banu Abd al-Muttalib”, “mijn kalief onder jullie”, dus specificatie is vereist omdat dit een specifiek incident is en geen aanleiding, en ook vanwege de afwezigheid van algemene woorden.
This is an address to the family of Abd al-Muttalib since the words started with his saying “O Banu Abd al-Muttalib.” So it is specific to them as he made him a Khalifah over them i.e. over the family of Abd al-Muttalib not the Khalifah of the Muslims since he said, “and my Khalifah over you.” Thus he is not the Khalifah for the Muslims as is depicted by the explicit text. Nor can one say here that the lesson is by the generality of the text not the specificity of the cause since this is a specific incident not a cause (sabab) not mentioning that the words are also specific and not general: “O Banu Abd al-Muttalib”, “my Khalifah among you” so the specification is demanded due to this being a specific incident not a cause, and also due to the absence of general words.
Slechts één van deze vier zaken volstaat om de onwaarheid van deze overlevering (Hadith) en de tegenstrijdigheid ervan aan te tonen, en het is verplicht om de overlevering ervan te verwerpen (dirayah). Daarom is duidelijk geworden dat de Boodschapper ﷺ niet expliciet heeft vermeld dat hij Ali (vrede zij met hem) de kalief na hem zou maken. Uit dit alles wordt duidelijk dat de overleveringen (Hadith) die worden overgeleverd door degenen die beweren dat de Boodschapper ﷺ een persoon heeft aangewezen voor het kalifaat na hem, verworpen overleveringen (Hadith) zijn die ongeschikt zijn om als bewijs te dienen, waardoor ze vervallen. Er blijft geen bewijs over dat de Boodschapper ﷺ iemand heeft aangewezen om de leiding over het kalifaat na hem te voeren; integendeel, het bewijs is vastgesteld dat het tegenovergestelde waar is, namelijk dat de Boodschapper ﷺ de zaak aan de moslims heeft overgelaten om te kiezen wie zij willen met betrekking tot de persoon, maar hij heeft voor hen de methode gespecificeerd voor het aanstellen van de kalief.
Just one of these four matters suffices to reveal the falsehood of this hadith and its contradiction, and it is obligatory to reject its narration (dirayah). Therefore it is clarified that the Messenger (saw) did not explicitly state making Ali (ra) the Khalifah after him. From all this it becomes clear that the ahadith narrated by those who argue that the Messenger (saw) designated a person for the Khilafah after him are rejected ahadith unsuitable to depend upon as evidence so they fall. There remains no evidence that the Messenger (saw) designated anyone to be in charge of the Khilafah after him; rather the evidence has been established contrary to that i.e. that the Messenger (saw) left the matter to the Muslims to choose whom they want in relation to the person but he specified for them the method for appointing the Khalifah.
Wat betreft de fout in de visie dat de Boodschapper ﷺ de personen heeft aangewezen die na hem kaliefen zouden worden, is dit duidelijk te zien aan het ontbreken van bewijs in de overleveringen (Hadith) die zij claimen Ali (vrede zij met hem) hiervoor aan te wijzen. Degenen die zeggen dat het kalifaat uitsluitend voor hen is, zeggen dit omdat zij de afstammelingen van Ali (vrede zij met hem) zijn; dus als hun bewijs niet van toepassing is met betrekking tot Ali (vrede zij met hem), dan is het van nature ook niet van toepassing met betrekking tot zijn afstammelingen, aangezien het bewijs niet op hem van toepassing is. Bovendien zijn de overleveringen (Hadith) die zij aanvoeren als bewijs voor het kalifaat van de afstammelingen van Ali (vrede zij met hem) middels een duidelijke tekst van Allah en Zijn Boodschapper ﷺ, de overleveringen (Hadith) die betrekking hebben op de Ahl al-Bayt, welke allemaal lofbetuigingen inhouden en niets meer dan dat. De overlevering (Hadith) van de twee zware zaken, namelijk de overlevering (Hadith) van Ghadeer Khum, wordt door hen als model beschouwd, terwijl het tekortschieten ervan in de argumentatie duidelijk is aangetoond, waardoor de rest van de overleveringen (Hadith) dit volgen.
As for the error in the views that the Messenger (saw) designated the persons who would be Khulafaa after him, it is clear from the absence of evidence of the ahadith which they claim designated Ali (ra) for it. Those who say that the Khilafah is for them only say this because they are the descendants of Ali (ra), so if their evidence does not apply in respect to Ali (ra) it also naturally does not apply in respect to his descendants due to the proof not applying in respect to him. Moreover, the ahadith which they narrate in its consideration as evidence for the Khilafah of the descendants of Ali (ra) by a clear text from Allah and His Messenger (saw) are the ahadith related to the family of the house which all indicate praise and no more than that. The hadith of the two weighty matters i.e. the hadith of Ghadeer Khum is considered a model for them, and its failing in argument has been demonstrated clearly so the rest of the ahadith follow it.